Transistor

Just returned to this classic and forgot to leave a review. I have to say for 12 years, this aged like Fine Wine. The Art Deco style and the Music will always pull me back. If you like action with a hint of planning, and a handful of challenge, I would highly recommend this game. While not the most difficult game in the world, the writing is great and the mechanics are very well built, allowing an enormous number of builds and a handful of ways to win the game. Kinda hoping they revisit sometime

Fun game, pretty short but still fun. I love the music, just sounds really good.

Jeu très original, visuellement très beau. Mécaniques intéressantes wui permettent un style de jeu diversifié. Bonne histoire avec une pointe d'humour.

INCRIVEL, simplesmente magnifico! sgg entregou um jogo com uma história complexa e divertida, a protagonista e seu fiel aliado são divertidos, tudo que tem em hades veio desses jogos, as mecanicas, as interações, a MÚSICA (nesse caso sendo o forte dessa narrativa!!).

Beautiful art and environement design (as expected of Supergiant Games). The gameplay is literally a combination of action + turn-based + strategy element. It might hook you immediately with how unique it is, but it can also make you lose interest due to how strategic it is. A little bit of critical thinking is needed if you want to clear all the trials in the back door. It also has the Supergiant's signature debuff feature if you want to make your gameplay more challenging. It's relative easy if you just wish to follow the story through. Can't say much about the story/plot because it's quite ambiguous (I had a lot of questions even after the end credit rolled out) but the ending, though, THAT ENDING. I at least can give standing applause for that aspect. 7/10

liked it quite a bit! watertight storytelling, protagonists are great, lots of stylistic merit. the game takes risks and they pay off; imo better than Bastion in all areas except combat

Nawet jeśli Transistor nie jest aż tak przepełnione zawartością jak *pewne* późniejsze gry Supergiant - jest i był ważnym momentem dla studia i wciąż ma do zaoferowania dużo. Czuć w drugiej produkcji teamu duże pokłady artystycznej wolności, czy to w kwestii prezentacji, czy mechanik zaprezentowanych w grze i od tego drugiego pozwolę sobie zacząć wyjaśnianie, co tu jest tak wyjątkowego. Po pierwsze - system walki, oparty o możliwość zatrzymania biegu walki w czasie i zaplanowanie każdej akcji, kosztem energii, jaką wkładamy w ataki. Gra mogłaby być duchowym spadkobiercą bardziej klasycznego pod tym kątem Bastion, natomiast...nie jest i aktywnie próbuje nie być. Jasne, można w to grać nieco bardziej klasycznie, niemniej raz - nie jest to tak przyjemne, dwa - ciężko zignorować silną satysfakcję idącą z tego quasi-turowego systemu, szczególnie, że gra premiuje mądre planowanie akcji w czasie na-wpół-rzeczywistym. Zatem jeśli spodziewaliście się gry trochę jak w Hadesa - tego tu nie uświadczycie. To nie rougelite, ni pełnoprawny hack n slash, chociaż późniejsze dzieła studia zdecydowanie czerpią z innej sfery Transistora. Narracja środowiskowa oraz ta bezpośrednia. Gra nie posiada narratora w sensie stricte jak Hades czy szczególnie Bastion czy Pyre (którego akurat nie skończyłem :p). Akcja rozgrywa się w pełni w świecie Cloudbank i w interakcjach Red, głównej bohaterki i Transistora, miecza, który ona dzierży i który służy nam za zarówno wiernego towarzysza, jak i bezpośredniego nośnika bardzo jakościowo podanej ekspozycji. Transistor istniał w tym świecie i wie o relacjach Red, o tym, co może być dla niej ważne i każda postać tak się zachowuje - jakby była częścią tego świata, w efekcie czego informacje są nam podawane w naturalny sposób. Czy to przez czytanie postów w terminalach, czy odblokowywanie informacji o innych postaciach, czy nawet wysłuchiwanie ich - nigdy nie czułem, jakby informacje były mi pchane do gardła. W tym pomaga dodatkowo charakteryzacja postaci i to, jak świat jest pełen małych, pozornie niepotrzebnych detali - Red jest kompletnie niema, co nie powstrzymuje jej w byciu postacią z krwi i kości. To interakcje ze światem ujawniają jej naturę - melancholijną, skonfundowaną całą sytuacją, przytłoczoną wagą wydarzeń mających wcześniej i teraz miejsce, luźną w obejściu czy wściekłą i zdesperowaną. W prawie każdym miejscu gry możemy dosłownie się popisywać albo nucić motyw przewodni lokacji, który nagle zyskuje wokal, i to Red właśnie. Czasem to piosenka przekaże nam uczucia bohaterki w stosunku do sytuacji - takich smaczków jest naprawdę wiele i gra, mimo bycia krótką, wykorzystuje swój czas i zasoby w pełni. Sam Transistor to wspaniały towarzysz - jak wspomniałem, to jedno z naszych głównych narzędzi do poznawania Red, ale przy okazji poznajemy także jego i nagle okazuje się, że był on naprawdę ważny dla niej, z wzajemnością, a chwile, gdy gliczuje się wprowadzają w stan subtelnego, ale wciąż obecnego niepokoju. Wszystko służy opowiedzeniu historii o nie tylko utracie głosu, ale i wpływu - nagle Red musi rozwikłać cały bałagan, który dotknął nie tylko ją i człowieka w Transistorze, ale i całe Cloudbank, po którym zaczyna panoszyć się Proces - coś na kształt wirusa prześladującego miasto, które onegdaj szczyciło się absolutną sprawczością demokratycznej większości w jakiejkolwiek sferze tego miejsca. Sprawczością, która zmęczyła grupkę ludzi, za którymi musimy teraz podążać. Nie chcę o fabule mówić wiele, bo właśnie - gra jest krótka, postaci, chociaż napisane i wizualnie zaprojektowane świetnie, mają swój limitowany czas. Co zaś mogę powiedzieć - zaglądajcie w każdy kąt, nawet jeśli nie dostaniecie istotnej informacji dla fabuły, może czekać na was szczerze ciepła i urocza interakcja, albo jakaś przyjemna uwaga towarzysza, którą moglibyście kompletnie pominąć. Przyjemna jest także oprawa audio - efekty dźwiękowe mają w sobie zarówno soczystość, jak i klarowność przy zachowaniu tego cyberpunkowego charakteru. Mają w sobie tę charakterystyczną sterylność połączoną z szumami i zakłóceniami, ale to i tak nic w porównaniu z muzyką. Nie wiem, dlaczego ci ludzie mają takie wyczucie klimatu (i sprawczość, w końcu to kluczowa kontrybucja do atmosfery) i dlaczego tak świetnie wychodzi im tworzenie zarówno chwytliwych, jak i subtelnych utworów, ale naprawdę cieszę się, że trzymają od samego początku formę w tej sferze. Tak naprawdę jedyne wady, jakie widzę w grze to nieco mniejsza bezpośrednia ekspozycja antagonistów niż ja osobiście bym sobie tego życzył (bo ta wymagająca umiejętności czytania istnieje - czy to w wizualnych efektach ich działania na Cloudbank, czy opisach umiejętności), a także mała różnorodność wrogów. Ta istnieje, oponenci są zresztą zaprojektowani nieźle, bo każdy testuje umiejętności planowania na polu bitwy w inny sposób - Drań będzie na nas stale parł, Kogut będzie uciekał, Migawka zaślepiać, wymijać i strzelać. Po prostu wszelkie nowe postaci wrogów to po prostu zwiększenie ich paska zdrowia i mocy uderzeń, to spaja się z motywem gry, jasne, po prostu wyobrażam sobie, że istniało rozwiązanie przekazujące stopniowy rozwój Procesu w nieco bardziej fantazyjny sposób, a na które Supergiant zwyczajnie nie wpadło. Czy te wady mają znaczenie? Trochę, ale nie psują doświadczenia i nie wybijają z rytmu, to bardziej kwestia osobistych preferencji... I serio - zagrajcie w Transistor. Jasne, Hades to wspaniała, niemalże perfekcyjna gra w swojej niszy, o Hadesie II się nie wypowiem póki co, bo nie grałem (chociaż wiem tyle, że obie to wspaniałe gry dla maniaków maksowania i/lub biseksualnych i panseksualnych (mnie) ludzi). Jestem jednak zwolennikiem przekonania, że przynajmniej warto obadać dzieła, które ostatecznie doprowadziły do powstania magnum opus, szczególnie w tak niewielkim, jednocześnie masywnym portfolio i w 2026 roku wciąż warto ograć, czy to Bation, Pyre czy właśnie Transistora, przede wszystkim dlatego, bo to tutaj studio zaczęło na poważnie szlifować swoje mocne strony. I też dlatego, bo Transistor ma swój głos. Zachęcam was do wsłuchania się weń. PS: też chcę na wieś