Painkiller: Black Edition

Навіть Павлик з Семеном зробили б кращу гру

Ja, ein Lieblingsspiel von mir.

Goated, mostly because its a boomer shooter AND you can play it offline. With local saves.

Стрелялка

прикольный шутер

Игра, конечно, крутая, но только если играть в такие игры впервые. Плюс физика игры оставляет желать лучшего.

Doom, Quake ve Serious Sam Aynı Bara Girerse... Bazı FPS oyunları sana siper almayı öğretir. Painkiller: Black Edition ise "Siper mi? O da ne?" diyerek seni yüzlerce iblisin ortasına bırakıyor. Bu oyunda hayatta kalmanın en iyi yolu sürekli hareket etmek. Durursan ölüyorsun. Koşarsan belki biraz daha geç ölüyorsun. Hikâye var mı? Var. Umursuyor musun? Hayır. Karın öldürülüyor, sen Araf'a düşüyorsun, melekler geliyor, iblisler geliyor, herkes birbirini öldürmek istiyor. Beş dakika sonra sen de "Tamam arkadaşlar, bahaneyi anladım. Bana silahı verin." diyorsun. Silah tasarımları ise tam anlamıyla akıl hastanesinden çıkmış. Bir tarafta kazık atan tüfek var, diğer tarafta şimşek saçan silah, roketatar, pompalı... Ama oyunun yıldızı adını aldığı Painkiller silahı. Kocaman dönen bıçaklarıyla iblis biçiyorsun. Çim biçme makinesi gibi çalışıyor ama çimleri değil, cehennem ordusunu biçiyor. Düşman sayısı bazen öyle bir noktaya geliyor ki ekranın yarısı yaratık oluyor. O an anlıyorsun ki oyun seni korkutmaya değil, bunaltmaya çalışıyor. "Acaba bu kadar düşman fazla mı?" diye düşünürken arkadan bir elli tanesi daha geliyor. Boss savaşları ise tam eski okul FPS ruhu. Devasa yaratıklar, dev arenalar ve bolca kaos. Bazıları gerçekten yaratıcı, bazıları ise "Bu kadar büyük olmasına gerek var mıydı?" dedirtiyor. Grafikler bugün için yaşlı olabilir ama sanat tasarımı hâlâ etkileyici. Gotik kaleler, mezarlıklar, manastırlar, opera salonları... Her bölüm farklı bir kâbus gibi. Üstelik fizik motoru dönemine göre inanılmaz başarılıydı; vurduğun cesetler etrafa uçuşuyor, objeler parçalanıyor. 2004 yılı için resmen teknoloji gösterisiymiş. Oyunun tek sıkıntısı bazen gizli eşyaları bulmak için haritanın her köşesini didik didik gezmen gerekmesi. Son yaratığı öldürüyorsun ama bölüm bitmiyor. Meğer haritanın öbür ucunda "Ben burada unutuldum." diyen tek bir iskelet kalmış. Black Edition ise en mantıklı sürüm. Ana oyunun yanında Battle Out of Hell genişleme paketini de içeriyor; yani tek pakette daha fazla bölüm, daha fazla iblis ve daha fazla kaos sunuyor. Sonuç olarak Painkiller: Black Edition, eski okul FPS oyunlarının neden hâlâ sevildiğini kanıtlayan yapımlardan biri. Sürekli hareket, tonlarca düşman, yaratıcı silahlar ve sıfır fren. Beynini kapatıp reflekslerini açıyorsun; gerisini oyun hallediyor. Puanım: 9.5/10 Bu oyun sana taktik öğretmiyor. "Önüne çıkan her şeyi vur." Ve garip olan şu ki... Bu plan gerçekten işe yarıyor.

Better than Serious Sam Yeah I said it, Painkiller is better than Sam I am, its level design and enemies is far more varied, and change level to level, weapons have their own situational use with different alt fires and are still useful end game. The levels themselves don't get stagnant like Serious Sam and often end at around 20 minutes at most instead of pressing S to win constantly. The only thing that this game struggles with is its save system and story. The story told through cutscenes is very bad and is an afterthought, you don't really need it to enjoy the game to me it should have been something like Quake's slip gate story of travelling to dimensions. The save system rubs me the wrong way. I thought that once you beat the game everything would remain unlocked, nope you need a save file. Also if you exit to the menu from a level and reload back in you will get all the painkliier dlc weapons as well for the original Painkiller. So keep a maual save at the beginning of each level just in case. Finally this is a nitpick I miss the Resident Evil voice of 'PAINKILLER' from the original menu start up.