Metro Exodus

The open world aspect of the game is something that sort of broke the immersion for me, since the previous 2 games have you being in the metro for the most part, and the outside sections still had that hopeless/dread feeling. However, it's still not a bad game, i liked it, and both of the dlc's are amazing, The two colonels dlc shows you what it's like to play as a millitary commander, the one in charge of giving out rations/medicine and having to take them away from people, and ultimately what it's like having to be the one to carry out those actions, no matter how bad you feel, The dlc brings back the dreaded feeling of being in the metro, just like the prologue in both 2033 and last light, it somehow feels way more emotional and sad than 2033 and last light, as i said, especially since you're a military commander, in charge of how people live, also more emotional since you have a son, Which Artyom doesn't (At least not currently, and not counting the bad ending in last light). Sam's Story is also great, when i first heard Sam, i thought they ran out of budget or something and couldn't afford a good enough russian sounding voice actor, and that he was just a russian dude with an american accent, turns out no, he's a foreign soldier for the spartans, and get's a whole dlc for himself, wanting to return to the states in search of his dad, the soundtracks are nice, the melody notes for the piano are funny, and the bat boss was also cool. Ultimately, while i do think the whole aspect of the levels being open world-ish/free roam and having you be able to walk around the levels and explore them kind of ruins the whole dreadful/hopeless feeling of the two previous games and the immersion a bit, it's still great, when a company decides to try something new with a sequel/franchise, it's a 50/50, either a flop, or peak, in this case, peak.

Juegazo

топчик

重温了一把，依旧好玩，希望续作抓紧

''Tünellerin Ötesinde Bulduğumuz Gerçek Özgürlük'' Yıllarca o karanlık, radyasyonlu tünellerde kıstırılıp kaldıktan sonra Metro Exodus ile trenimiz Aurora’ya atlayıp açık dünyaya çıkmak kelimenin tam anlamıyla nefesimi kesti. Artyom’un "Dışarıda bir hayat var" inancının peşinden gidip o karlı Moskova'yı arkamızda bırakması, serinin o boğucu havasını muazzam bir özgürlük hissine bıraktı. Ama o iyi sona ulaştığım o muazzam finale giden yol hiç de kolay değildi; yol boyunca Duke’u, Damir’i ve Alyosha’yı o tehlikeli haritalardan tek tek kurtarıp trenimizde tutmak, o yoldaşlığı korumak için resmen canımızı dişimize taktık.Oyunun kalbi kesinlikle o yolculuk boyunca Aurora treninde yaşananlardı. Hele o uzun yolculuğun sonunda Artyom’un yıllardır hayalini kurduğu, radyasyondan uzak, yemyeşil o efsanevi yerleşim yerini nihayet bulduğumuz an yaşadığım o rahatlama tarif edilemez. İşte o cennet gibi yerde Anna ve doğacak çocuklarıyla kuracakları o huzurlu geleceği düşünmek içimi sıcacık yaptı. Tabii bu sona ulaşırken Miller’ın o sarsılmaz liderliğinin, o koca yürekli adamın yaptığı o devasa fedakarlık içimi paramparça etti. Artyom yaşasın, Anna'sına ve çocuğuna kavuşsun diye kendi canını ortaya koyup, ölmeden önce o sarsılmaz liderlik koltuğunu, o kutsal komutayı Artyom’a devrettiği an gözlerim doldu.Miller’ın ardından liderliği alan Artyom’un, kurtardığımız tüm o eski dostlarıyla birlikte o yeşil topraklarda yeni bir hayat kurduğunu gördüğüm o finall, oyun tarihindeki en hüzünlü ama en huzurlu anlardan biriydi benim için. O meşhur gitar ezgisi bu sefer metronun karanlığında değil, Miller'ın mirasıyla kazanılmış, hak edilmiş bir özgürlüğün gölgesinde yankılandı.İlk iki oyunun o dar yapısından sonra mevsimlerin değiştiği, nehirleri ve çölleri aştığımız bu açık dünya macerası seriyi bambaşka bir seviyeye taşımış. Artyom’un, Miller'ın ve o can dostlarımızın yazdığı bu nihai kurtuluş hikayesi, fedakarlığın ve umudun en güzel, en unutulmaz destanıdır benim için...

2019年的游戏，现在2026年了，你还要有多少bug？