Lorn's Lure

Хьюдж респект бро, но игры с паркуром больше не делай, пожалуйста

A wonderful 3D platformer that will entice you with puzzling movement and "Was I supposed to do that" plastered over a 3rd of its walls. The lore is invidious, its depressive swings will comfort you as you fall and it swoons you over with a vague goal of understanding. You won't need a walkthrough or tutorial to complete this game, the hints provided (optionally enabled/disabled) are helpful enough. Side-note; for the lore, it appears that Rubeki's "Hatch" serves as a sort of 'chronological sequel' to Lorn's Lure. There's a lot less content and mechanics, though. I'd rather read a book to scratch that itch.

Fantastic game. Excellent work.

É um jogo muito divertido, relaxante (Até chegar na fase final) e com uma ambientação muito interessante Recomendo bastante, pois tem conteúdo suficiente e é bem legal de explorar as megaestruturas

great game

Kojarzysz jak gdzieś skoczysz w grze, nie wiesz czy 'dociągniesz' skok do krawędzi i na ułamek sekundy aż podnosisz się na krześle? No więc średnio połowa tej gry wywołuje to uczucie co kilkadziesiąt sekund. Gra w parkourowym stylu, zdaje się mocno inspirowana zabawami typu 'surf' na mapach do Counter-Strike, ale ma kilka własnych mechanik. Okazjonalny backtracking nie był aż tak irytujący jak bym się spodziewał, ponieważ wymagał nowego podejścia do 'tej samej' trasy. Wbrew pozorom, rdzeń fabularny rozgrywki jest dość prosty, odległość kolejnych krawędzi często sporo wybacza, a checkpointy są dosłownie co parę sekund (a i wczytanie takowego zajmuje mniej niż jedną). Dla hardkorów jest zbieranie kryształów i tryb symulacji dla każdego z 8 rozdziałów jako nagroda. Nie wiem na czym polega, bo nie jestem platformowym hardkorem. Ale fani tych masochistycznych gier typu "getting over it" powinni być zachwyceni. Podstawowe przejście kampanii zajęło mi też więcej (uśredniając, godzinę na rozdział, a jest ich 8) niż bym się spodziewał po tego typu grze indie. Produkcja typu "kino drogi" gdzie fabuła jest podawana szczątkowo i zdawkowo. Przetestujemy tu czy aby na pewno nie mamy agorafobii, akrofobii, aneblofobii, batofobii, klaustrofobii, kenofobii, gefyrofobii, monofobii czy oczywiście gefyrofobii czy jakiegoś innego rodzaju przestrachu, o którego istnieniu nie wiem. Na osobisty minus ostatni rozdział (zarówno jego pierwsza jak i druga połowa). Nie podobało mi się tu nic - rodzaj przeszkód, rozwój fabuły, muzyka czy nagła presja czasu, gdzie każda sekunda ma znaczenie. Choć czasowo chyba najkrótszy segment gry, okraszony był dla mnie największą ilością zgonów (236 gdzie wcześniej chyba tylko raz przekroczyłem setkę). Samo zakończenie fabularne choć nieco rozczarowujące, to w sumie wpasowuje się w ideę całości. Dodatkowo warto wspomnieć że gra posiada też DLC dla hardkorów oraz warsztat społeczności, gdzie można rzeźbić własne poziomy.

It is what says on the tin, climbing game.

This is the best megastructure game.