Eiyuden Chronicle: Hundred Heroes

Si tienes nostalgia por los Suikoden sí. De lo contrario ni te acerques

Minusy: 1. Fabuła stawia na klasyczne motywy: zły książę podbija sąsiednie krainy, więc główny bohater postanawia założyć własne królestwo, żeby zebrać armię i go powstrzymać. Scenariusz jest prosty i nie bawi się w skomplikowane intrygi czy nagłe zdrady (pojawia się najwyżej jeden mało znaczący epizod). Główny antagonista od pierwszej chwili emanuje czystym złem – gdy tylko pojawia się na ekranie, od razu wiemy, z kim przyjdzie nam się zmierzyć na końcu drogi. 2. Postacie. Chociaż gra oferuje aż 120 postaci, ponad połowa z nich jest tak bezbarwna, że ich wybór mija się z celem. Bohaterom brakuje wyrazistego charakteru – twórcy najzwyczajniej w świecie nie mieli czasu, aby odpowiednio rozwinąć i przedstawić każdą z tak ogromnej liczby osób. 3. Itemizacja. Każda postać ma przypisaną na stałe broń, którą możemy ulepszyć maksymalnie do poziomu +13, bez możliwości modyfikacji jej statystyk. Do dyspozycji mamy również hełm oraz zbroję – w ich przypadku wybieramy głównie bonusy defensywne. System akcesoriów jest równie ograniczony; przez pierwszą połowę gry oferują one jedynie od 5 do 30 punktów do statystyk oraz podstawowe odporności na statusy. 4.Rozwój postaci. Poza marnym systemem przedmiotów nie mamy żadnego wpływu na rozwój statystyk bohaterów. Jedyne, co możemy modyfikować, to runy. Do dyspozycji otrzymujemy od 4 do 7 slotów, z czego około trzech jest odgórnie zablokowanych, co jeszcze bardziej ogranicza i tak już niewielką swobodę wyboru. 5. System walki okazuje się skrajnie monotonny – około 80% starć przechodzimy, bezmyślnie klikając podstawowy atak. Brakuje tutaj jakiejkolwiek strategii czy unikalnych zagrań ze strony przeciwników, które zmuszałyby do jakiejkolwiek reakcji. Tragicznie mała pula MP sprawia, że aż żal używać umiejętności, zwłaszcza że awans na wyższy poziom nie odnawia zdrowia ani many. Jedyną alternatywą pozostają punkty SP, ale generujemy zaledwie jeden punkt na turę. 6.Na początku rozgrywki pojemność ekwipunku wynosi zaledwie 30 miejsc. Biorąc pod uwagę, że połowę przestrzeni zajmują mikstury lecznicze, a kolejną część runy oraz zbierane po drodze przedmioty, plecak zapełnia się błyskawicznie. Sytuację pogarsza fakt, że umiejętność teleportacji do miasta oraz pierścień zmniejszający częstotliwość potyczek z wrogami odblokowujemy bardzo późno. 7.Eksploracja świata kompletnie mija się z celem. Zbaczanie z głównej ścieżki nie ma sensu, ponieważ niemal zawsze natrafimy na sztuczną blokadę w postaci wymaganego poziomu lub postępów w fabule. Ze względu na wspomnianą wcześniej, marną itemizację, ominięcie lub znalezienie ukrytej skrzyni nie przynosi żadnych odczuwalnych korzyści. Najlepszą strategią jest sprawdzanie w poradniku, gdzie i w którym momencie można zwerbować danego bohatera – pozwoli to zaoszczędzić mnóstwo czasu na frustrujący backtracking oraz nudne walki. 8.Kolejnym rozczarowaniem okazuje się system Hero Combo. Teoretycznie pozwala on grupie od dwóch do czterech bohaterów na odpalenie wspólnego superataku po zgromadzeniu odpowiedniej liczby punktów SP (które generują się w tempie zaledwie jednego na turę). W praktyce jednak ta potężnie brzmiąca mechanika całkowicie mija się z celem – połączony atak zadaje mniej obrażeń, niż wynosiłaby suma pojedynczych, podstawowych ataków tych samych postaci. 9.Pojedynki jeden na jeden (duele), mimo że wizualnie prezentują się niezwykle efektownie, pod względem mechaniki okazują się kompletnym rozczarowaniem. Walka opiera się na reagowaniu na kwestie dialogowe przeciwnika poprzez wybór ataku lub obrony. Problem w tym, że same dialogi w żaden sposób nie podpowiadają, jak powinniśmy się zachować. W rezultacie starcia te trzeba przechodzić metodą prób i błędów, co zamienia potencjalnie ciekawy element gry w zwykłe marnowanie czasu. 10.Poziom minigier jest niezwykle nierówny. O ile karcianka oraz wyścigi kurczaków są jeszcze w miarę znośne, o tyle przy minigrze z gotowaniem oraz potyczkach Beigoma autentycznie modliłem się, aby ten koszmar wreszcie się skończył. 11.Rozwój królestwa również okazuje się chybionym pomysłem. Biorąc pod uwagę, że dostęp do niektórych budowli oraz surowców jest zablokowany przez postępy w fabule, wznoszone ulepszenia nie dają nam praktycznie nic. Lepszą broń, zbroje czy inne przedmioty bez problemu kupimy lub ulepszymy w napotykanych po drodze miastach. W efekcie cały ten system służy jedynie sztucznemu wydłużaniu gry oraz zmuszaniu gracza do uciążliwego backtrackingu. 12.Ogromną wadą gry jest fakt, że po zakończeniu większości głównych zadań skład drużyny automatycznie się resetuje. Zmusza to gracza do ponownego, uciążliwego wybierania sześciu postaci z gigantycznej puli 120 bohaterów, co po pewnym czasie staje się niesamowicie irytujące. Człowiek nie po to inwestuje zasoby w ulepszanie wybranych faworytów, aby gra co chwilę zmuszała go do przeklikiwania się przez bezużytecznych, losowych bohaterów. To po prostu kompletny absurd. Sytuację pogarsza fakt, że w wielu kluczowych momentach fabularnych gra i tak bezwzględnie wymusza na nas korzystanie z konkretnych, odgórnie ustalonych postaci. Po dłuższym zastanowieniu pewnie znalazłbym jeszcze więcej minusów, ale to są te najważniejsze wady, które od razu przychodzą na myśl. Jedyne plusy, jakie przychodzą na myśl, to voice acting – większość postaci posiada pełny dubbing, a nie tylko chmurki z tekstem. Wygląd bohaterów oraz przeciwników również wypada w porządku. Warstwa wizualna nie jest wybitna, ale towarzyszy jej całkiem przyjemny soundtrack. Na pochwałę zasługuje także stan techniczny produkcji; podczas całej rozgrywki nie natrafiłem na żadne uciążliwe bugi czy glitche.

It's been a while since I've played a JRPG that I genuinely couldn't put down. I've played nearly every JRPG available on PS1 which arguably had the best library for that genre. So a lot of tropes and cliche themes get tiring. But Eiyuden Chronicles is something special. This is definitely a worthy spiritual successor to Suikoden. The developers love the genre and it shows.

Top Game

剧情跳跃，单调，价值观模糊。游戏模式落后，操作繁琐，功能衔接说明不清晰。制作粗糙，数值设定不合理。整个游戏节奏拖沓，支线过多，主线不明确。

To the developer who created Shi'arcraft Racing: KONTOLLLLLLL!!!!!

Found it an absolutely enjoyable jRPG. A lot of the dialogue is quirky and engaging, sure there's some cringe moments too. There's some really goofy moments as well which I always enjoy. As someone who loves Suikoden 2, I really enjoyed this as well. Keep in mind if you've played Suikoden 2, you basically know every single big plot point step for step, which is a mark against it, there's really no surprises there, even some of the mini games (cooking) play out pretty much exactly how S2's did. I'd say biggest blemish are some of the dungeon's, the layouts are just overly confusing just to be I guess, add in the fact that every 5th step, it seems, there's a random encounter, it gets tiresome fast.

130時間も遊ばせてもらったのになんですが、現代のゲームとしてみるとお勧めはしづらいです。 幻想水滸伝に触れたオールドファンは間違いなく楽しめます。私もその一人です。 出来栄えとしては、ユーザーインターフェースの悪さも含めて、幻想水滸伝シリーズの雰囲気によく似ているな、と思いました。装備やルーンの付け替えとかが至極面倒。 あとキャラクターが多いわりに、終盤まで物理系で防御力高めのキャラクターしか活躍しづらいので、絵面があまりよろしくない。戦闘では途中から主人公たちは空気でしたね。そんな中、最後まで使えるユウゴは素晴らしい。 ミニゲームは息抜きとしては比較的ましな方かな、という気がします。演劇はフルボイスで大変楽しめます。トロコンする際は、カードゲームバトルが一番しんどかった。 肝心のストーリーですが、王道路線ではあるものの、あまりパッとせず、落ち着くところに落ち着いた、という感じですかね。幻想水滸伝シリーズの「紋章の『闇』的要素」がない分、厚みが足らなかった気もします。とはいえ、端々に出てくるキャラクター同士の掛け合いとかは、いろいろ和ませてくれました。 最後に、サウンドは神ゲーです。戦闘が楽しくて仕方がなかった。