Cyberpunk 2077

I enjoyed the game a lot more once Johnny showed up. He somehow made every conversation more entertaining, funnier, and way more engaging. The story really picked up from there. I also liked that the ending can play out in several different ways, which gives you a good reason to think about your choices. The open world was fine, but it never really pulled me into exploring every corner. I was happy doing a few side missions and then following the main story to the end—and honestly, I don't regret it. Johnny definitely carried the vibe for me!

:)

Expectation management is a funny thing. This game (or rather everyone who talks about it) promisses the world, people are applauding the 2.0 update from a while back, cheering on the devs after finally "fixing" the game. I hear the game is finally where it should've been at launch. And yet, despite all that, I still run into bugs, glitches, softlocks, and other various problems in my only 45 hours of playtime. Many of the glitches that went viral at launch are still present in the game, such as Jackie still walking through lockers and clipping through the elevator doors, and vehicles spawning in place of already spawned vehicles. Other bugs and glitches I've encountered since then include: enemies spotting you through walls, NPCs even in scripted enclosed indoor moments walking through geometry, me falling through the map, vaulting over invisible walls, getting stuck on random geometry, NPC drivers in missions driving through walls, terrain, other vehicles, and so on. This game is still kinda a mess. Also the writing is very dry and tense which is lame but that's more just a taste thing on my end. At least the photomode is good. The photomode is actually the best I've ever seen in any game. Also the graphics look amazing. But that's where the praise unfortnuately ends already

⠀⠀⠀⠀⠀⣠⣾⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣦⣀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⣰⣿⣿⣿⣿⠿⠿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣧⢀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⣿⣿⣿⠋⠀⠀⠀⠀⠀⠙⠀⠙⣿⣿⣿⣷⢳⢀⠀⠀⠀ ⠀⠀⣠⣿⣿⣿⢸⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⣿⣿⣿⣿⣿⢀ ⠀⠀⣸⣿⣿⣿⠸⠀⠀⠀⠒⠒⠒⠐⠀⠀⢿⣿⣿⣿⣿⣿⠀⠀ ⠀⣴⣿⣿⣿⡿⠀⠒⣋⣙⡒⢰⠀⠤⣖⠒⢾⣿⣿⣿⣿⣧⠀⠀UM TAPA NA GOSTOSA ⢺⣿⣿⣿⣿⢀⠀⠀⠉⠉⠉⠸⠀⡇⠉⠉⠀⢿⣿⣿⣿⣄⠀⠀YES BABY THANK YOU ⠀⠙⣿⣿⣧⢻⠀⠀⠀⠀⠀⠠⠀⠰⠀⠀⠀⣸⠸⣿⣿⠿⠰⠀ ⠀⠀⠀⠹⣿⣿⣿⣷⠀⡠⠙⣲⣔⣅⢡⣰⣷⣿⣿⣿⣧⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⣼⣿⣿⣿⣿⠀⡿⠭⠭⠭⠭⢿⠀⣿⢻⣿⣿⠃⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠙⠛⣿⢻⠹⣿⠐⠙⠛⠟⠉⢀⣴⡟⢿⣿⡏⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⡟⠀⠀⠻⣦⣤⣶⠾⠋⠀⠀⠁⡦⢄⢀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⡠⠁⡇⠑⢄⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠔⠀⠀⠁⠀⠀⠀⠉⠁ ⠀⠔⠊⠁⠀⠀⣇⠀⠀⠀⠑⡤⠤⢎⠁⠀⠀⡘⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⢢⠠⠀⡠⢆⠀⠀⡠⠙⢄⠀⡸⠀⠀⠀⠀⠀⠀

Burada birimiz diğerine inceleme yapacaksa, ben Cyberpunk 2077’ye inceleme yapamam. Ama bu şaheser benim hakkımda rahatlıkla bir inceleme yazabilir. Şahsen bu oyunun bende bıraktığı şeyi tam olarak nasıl kelimelere dökebileceğimi bilmiyorum. Yine de denemekten zarar gelmez. Öncelikle hâlâ yalnızca 2020’deki problemli çıkışına bakıp Cyberpunk 2077’nin bugünkü hâlini yerden yere vuran insanları çok fazla dikkate almayın. Çünkü bugün karşınızda duran oyun, ilk günkü Cyberpunk 2077 değil. Yıllar içerisinde gelen güncellemeler, sistem değişiklikleri, yeniden tasarlanan mekanikler ve eklemelerle oyun neredeyse yeniden inşa edildi. Fakat Cyberpunk 2077’yi özel yapan şey hiçbir zaman yalnızca oynanışı olmadı. Night City başlı başına bir karakter. Gökdelenleri, neon ışıkları ve dev reklam panolarıyla ilk bakışta büyüleyici görünürken biraz derine indiğinizde dünyanın ne kadar çürümüş olduğunu görüyorsunuz. Herkesin bir şey olmak istediği, herkesin bir şekilde hayatta kalmaya çalıştığı, insan bedeninin bile tüketilebilir bir ürüne dönüştüğü bir şehir burası. Night City sizi içine almak için elinden geleni yapıyor ama aynı zamanda size sürekli şunu hatırlatıyor: Bu şehir kimseyi gerçekten umursamıyor. Oyundaki karakterlerin gücü de tam olarak burada ortaya çıkıyor. Judy, Panam, River, Rogue, Kerry, Takemura ve daha niceleri yalnızca görev vermek için önünüze konulmuş NPC’ler değiller. Kendi korkuları, geçmişleri, hataları, umutları ve sizden bağımsız hayatları var. Bazılarıyla geçirdiğiniz birkaç saat bile başka oyunların ana karakterlerinden daha fazla iz bırakabiliyor. Ve elbette V ile Johnny Silverhand. Bana göre Cyberpunk 2077’nin kalbi tamamen bu ilişkide yatıyor. Hikâyenin başında birbirinden kurtulmak isteyen iki insanın zamanla birbirini anlamaya başlamasını izliyorsunuz. İlk başlarda Johnny, V’nin kafasının içinde yaşayan dayanılmaz bir yabancıyken; V de Johnny için yalnızca istemeden içine düştüğü yeni bir beden gibi görünüyor. Fakat hikâye ilerledikçe aralarındaki ilişki çok daha karmaşık bir hâl alıyor. Birbirlerinin travmalarını görüyorlar. Birbirlerinin hatalarını öğreniyorlar. Tartışıyorlar, birbirlerini aşağılıyorlar, bazen birbirlerinden nefret ediyorlar ama aynı zamanda farkında olmadan birbirlerini değiştiriyorlar. Johnny, V sayesinde yıllardır kendisine anlattığı bazı yalanlarla yüzleşmeye başlıyor. V ise ölümün adım adım yaklaşmasıyla beraber nasıl yaşamak istediğini sorguluyor. Bir noktadan sonra mesele artık “Johnny V’nin bedenini ele geçirecek mi?” olmaktan çıkıyor. Mesele şu oluyor: İnsan ölmek üzere olduğunu bildiğinde kim olmak ister. Ardında bir efsane mi bırakmak ister, yoksa gerçekten yaşamış olmak mı. Ve iki insan aynı bedende birbirlerine ne kadar yaklaşabilir? Oyunun bazı finallerinde V ile Johnny arasındaki ilişkinin ulaştığı nokta gerçekten inanılmaz. Başlangıçta birbirlerinin varlığına tahammül edemeyen iki insanın, sonunda birbirleri için fedakârlık yapabilecek bir noktaya gelmesi benim için oyun tarihindeki en etkileyici karakter ilişkilerinden biri. Phantom Liberty ise tek başına ayrı bir eser. Dogtown’un atmosferi, casusluk temasının ana oyundan tamamen farklı ilerlemesi, Songbird, Reed, Myers ve Kurt Hansen gibi karakterler sayesinde Cyberpunk evreninin başka bir yüzünü görüyorsunuz. Ana oyunun merkezinde daha çok kimlik, ölüm ve insanın ardında ne bıraktığı varken Phantom Liberty güven, ihanet, devlet, sadakat ve özgürlük üzerine çok daha karanlık sorular soruyor. Özellikle Songbird ve Reed arasındaki çatışma klasik anlamda “iyi taraf-kötü taraf” şeklinde yazılmadığı için verdiğiniz kararların ağırlığını gerçekten hissediyorsunuz. DLC’nin sonunda doğru seçimi yaptığınıza inanırken birkaç dakika sonra kendinizi verdiğiniz kararın ne kadar doğru olduğunu tekrar sorgularken bulabiliyorsunuz. Teknik tarafta ise bugünkü Cyberpunk 2077 ile çıkış sürümü arasında ciddi bir uçurum var. Polis sistemi, yetenek ağaçları, siber donanımlar, araç savaşları, yapay zekâ ve genel oynanış döngüsü büyük ölçüde elden geçirildi. Özellikle 2.0 sonrası karakter geliştirme sistemi oyunu çok daha özgür ve eğlenceli hâle getirdi. İster Sandevistan açıp birkaç saniye içerisinde odadaki herkesi biçin, ister netrunner olup kameralar üzerinden insanları etkisiz hâle getirin, ister ağır silahlı bir tank olun; oyun farklı karakter yapılarını gerçekten destekliyor. PC tarafında bunun üstüne bir de mod dünyası ekleniyor. Cyberpunk 2077 düzenli şekilde geliştirilmeye devam eden inanılmaz büyük bir mod topluluğuna sahip. Yeni kıyafetlerden araçlara, grafik iyileştirmelerinden animasyonlara, yeni oynanış mekaniklerinden arayüz düzenlemelerine kadar oyunu kendi zevkinize göre inanılmaz derecede değiştirebiliyorsunuz. Hatta yeterince modladıktan sonra yıllardır oynadığınız Night City bile yeniden keşfedilecek bir yere dönüşebiliyor. Ama bütün bunların ötesinde benim için Cyberpunk 2077’nin başarısı şu: Oyunu kapattığınızda Night City kafanızın içinde yaşamaya devam ediyor. Karakterleri düşünüyorsunuz. Johnny’nin söylediği bir cümleyi hatırlıyorsunuz. V’nin verdiği bir kararı sorguluyorsunuz. Bir müziği duyduğunuzda kendinizi tekrar Afterlife’da veya Night City sokaklarında hissediyorsunuz. Çok az oyun bittikten sonra insanın içerisinde böyle bir boşluk bırakabilir. Cyberpunk 2077 kusursuz bir oyun değil. Tarihin en kötü lansmanlarından birini yaşadığı da inkâr edilemez. Fakat bir eseri yalnızca yıllar önce yaptığı hatalar üzerinden değerlendirmek yerine bugün ne olduğuna bakmak gerektiğini düşünüyorum.

[h1] Моя главная ошибка [/h1] Когда игра только вышла, я, честно говоря, не то, что не ждала ее, я даже (почему-то) была ее хейтером. Мне вся ее концепция киберпанка была неприятна и казалась глупой. Плюс, учитывая в каком состоянии она вышла. Помню, глянула одну серию у Куплинова, вроде бы, и просто забила. Но как же я ошиблась насчет этой игры. При чем череда ошибок и мое знакомство с Киберпуком связана магическими нитями. Конечно, по прошествии времени, я осознала, что недооценила игру, у меня как раз появился компьютер помощнее, и я решила, что настало время пройти эту легенду. И... Опять ошиблась) А именно я просто пролетела по сюжету. Почти не делая побочки, ничем кроме осн. сюжета не интересуясь. И когда я оказалась на 30м часу игры, считай, у концовки, лицо мое было примерное такое: 😐 Я прошла на отстойную концовку и, осознав, что по идеи мне нужно перепройти все, дропнула игру. И вот, настал мой второй и ставший легендарным заход. Где я решила не бежать сломя голову, а погрузиться в Найт-Сити полностью, [b] и это было потрясающе. [/b] Есть люди, которые, как я когда-то почему-то не любят Киберпанк, и я не могу сказать, что его не за что критиковать, но все же, за что его можно любить и уважать намного больше. Первое, на мой взгляд, это проделанная работа. Все знаю в каком он был состоянии на релизе, и поглядите что есть сейчас! Глупо отрицать, что разрабы смогли реабилитироваться. А второе, это сам город. Найт-Сити выглядит невероятно: все блестит, сияет, переливается, неон, металлик, хром и проч. Мне нравится просто иногда пешком пройтись по улицам, поглядеть на нпс, на высокие здания, закрывающее небо и солнце, на банды, воюющие с копами и проч. И много чего еще, но для меня эти два факта стали основными. Может эта игра в чем-то неидеальна, я не спорю, но она далеко не вторична и точно расширит вам игровой опыт. Самое главное чему научил меня Киберпук: [b] не спешить. Не лететь сломя голову по осн. квесту, а просто остановиться и осмотреться вокруг. [/b]

Few games capture the imagination quite like Cyberpunk 2077. Set in the sprawling metropolis of Night City, CD Projekt Red delivers a world that feels alive with towering skyscrapers, neon-lit streets, and unforgettable characters. Blending a compelling narrative with deep role-playing mechanics and breathtaking visual design, the game immerses players in a futuristic society where ambition, technology, and humanity constantly collide. Following years of improvements and updates, Cyberpunk 2077 has evolved into the experience many hoped for at launch, standing as one of the most immersive and visually impressive RPGs of its generation. This game developed by CD Projekt Red shows that a great open-world RPG is not only about its main story but also about its side missions. The optional quests make the game more interesting, meaningful and lengthen your whole run in this game. Even though the game has some bugs, its exciting missions and emotional moments more than make up for it. In the game, you play as V, a mercenary living in Night City. After getting shot in the head early on in the story, V was implanted with a special bioship called the “Relic”. The chip contains the digital personality of Johnny Silverhand, a famous rock star and rebel played by Keanu Reeves. As the Relic started taking over V's mind, Johnny began appearing in V's head, which allowed him to start appearing in front of him and to talk to him in his head. At first, Johnny and V do not get along, but over time they build a stronger relationship. Their journey together is one of the most important parts of the story. The structure of this game is different from many other RPGs. After only a short time in the main story, you already have many side missions and gigs (from various fixers) to choose from. In the future, people often call you on your phone to offer new jobs, so you do not always need to search for quests yourself. This means the game gives you many choices early on. While your progress may not always feel bigger over time, there is always something interesting to do. One important thing to mention is that, if you make use of the Fast Travel option, there is the possibility of certain questlines bugging, which means that you will not receive an important phone call for the next mission. This happened to me during the Panam and Judy questlines on an older save. Because of this, I recommend driving around the city and completing short activities such as NCPD missions while waiting for important calls instead of using Fast Travel too often. Night City rewards careful exploration. If you move too fast, you will miss many interesting details. You can shape your character through your skills and dialogue choices. Your decisions affect both V's story and the lives of other characters, making every playthrough feel unique. The combat in Cyberpunk 2077 becomes more enjoyable as you play. At first, the enemies can feel too strong, but as you unlock new skills, weapons, and cybernetic upgrades, combat becomes much easier and more fun. You can use powerful weapons, slow down time, double jump, or fight with Mantis Blades or an Electric Baton, which lets you pick up an enemy and toss them through the air or against a wall, which is extremely violent. These abilities let you choose your own fighting style and make every battle more exciting. One of the best parts of the game is its unique Iconic weapons. These special weapons have different abilities and can be upgraded, so they stay useful throughout the game. Some weapons have special effects, while others are simply fun to use. This system lets players keep their favorite weapons instead of replacing them all the time, making combat more enjoyable and rewarding. As you become stronger, the game lets you choose how to complete missions. You can fight enemies directly or use stealth to avoid them. Many areas have hidden paths, useful items, and computers that can help you by opening doors or turning off security cameras. Even though the stealth system is simple, it is fun to plan your route and use Quickhacks to distract or stop enemies. Quickhacking is one of the most interesting features in Cyberpunk 2077. It lets you hack enemies by overheating them, causing them to detonate a grenade, making them suffer from cyberpsychosis, or temporarily blinding them. This makes both stealth and combat more exciting. By using Quickhacks and hidden paths, you can complete some missions without fighting anyone, giving players many different ways to play the game. Unfortunately, the amount of bugs I experienced really does need to be mentioned. Sometimes characters move in strange ways, objects do not appear correctly, dialogues overlap, and certain questlines can get stuck. I also experienced visual glitches, such as missing hair on my character or V being stuck in a T-pose inside a car. Although I had to reload my saves a couple times, these problems never stopped me from enjoying what is probably the most content-rich single-player game I have ever played. The game's strong characters, huge variety of content, and well-written missions made these issues quite easy to overlook. Overall, Cyberpunk 2077 is an outstanding open-world RPG with a beautiful and highly detailed world to explore. The story is exciting, emotional, and full of memorable moments. Although the main story is shorter than expected, you can turn the game into a very long experience by exploring everything it has to offer, listening to every dialogue, completing every side mission and gig, and unlocking all possible endings. I highly recommend completing every available mission before entering Embers to meet Hanako, because after that the story does not continue. Instead, the game returns you to the point right before the final mission through the "Sure, just one more gig" option, allowing you to finish any remaining content, but it just wouldn’t feel the same after having already completed the story beforehand. If you own Phantom Liberty, you should also complete it before the final mission, as it unlocks an additional ending that becomes available during the game's final choice.

Pata küte dalmalı oynadım, siber sayko olup her yeri hacklemeli oynadım, gizlilikle oynadım hemen hemen her görevde hepsini yapabileceğiniz şekilde dizayn edilmiş. Bu da aslında oynanış olarak iyi bir "rpg" olduğunu gösteriyor. Seçimlerin hikayede etkisi için ise oynanış kadar iyi bir rol yapma oyunu diyemem, ancak hiç yok da değil. Ama bence asıl olayı dünyası. Açık dünyasını o kadar iyi bir atmosfer ile sunuyor ki fast travel'ı en az kullanacağınız oyunlardan biri, çünkü o yolu gitmek, şehrin tadını çıkartmak istiyorsunuz. Teknik kısma gelirsek, keyif kaçırmaktan ziyade komik denebilecek nadir buglar hala mevcut ama teknik anlamda rahat rahat oynanabilir bir oyun, hele ki Cyberpunk 2077'nin çıkmasının ardından gelen Unreal Engine 5 temelli stutter* fest oyunları düşününce bu bir optimizasyon harikası bile kalıyor diyebilirim. Ezcümle CDPR'ın en iyi işi, The Witcher 3'ü hala daha çok seviyorum ama bu daha iyi bir oyun.