[h1] Moja ocena to 1/10 [/h1]
[i]
W świecie gier nieustannie zauważa się bez względu na rok wydania poszczególnych produkcji, że tytuł jaki ma mieć premierę jest czymś kompletnie niegrywalnym lub okazuje się strzałem w przysłowiową dziesiątkę. Dotyczy to pojedynczych tworów na konsolach oraz komputerach i śmiało można by je na dzień dzisiejszy skatalogować. Rozdzielić na te warte uwagi oraz te, które najlepiej omijać szerokim łukiem. Owe segregowanie na dwie przeciwstawne strony wiąże się również z seriami i grami jakie doczekały się wyłącznie odsłony drugiej w ramach kontynuacji historii oraz zakończenia w mniej czy bardziej spektakularny sposób. Jedną z takich gier, która moim zdaniem zalicza się do nieprzemyślanych, niepotrzebnych oraz pozbawionych sensu jest druga odsłona kultowej z nazwy “Castlevania”, a pisać będą konkretniej o “Castlevania: Lords Of Shadow”. Nakreślę w tym miejscu, że moje wspomnienie na temat pierwszej części nadal jest bardzo żywe oraz trwa w mej pamięci nieprzerwanie od momentu kiedy to nadmieniłem ostatnią “kropkę” po zdaniu kończącym komentarz na temat tego czym była, mniej więcej dziewięć miesięcy temu.. Stąd moje odczucie oprócz opisania samego zderzenia się z drugą odsłoną doprawione będzie mimowolną szczyptą krytycyzmu wynikającą z tego co dostać powinniśmy, a na czym się przejechaliśmy. Komentarz dziś opiewać będzie bardziej w małe porównanie i to również wynikać będzie z chęci delikatnego skontrastowania by odpowiedzieć sobie na pytanie jakim jest “Czy kontynuacja utrzymała poziom?”. Zacznę od tego co uderza na samym początku, a będzie tym interfejs, który nie przeszedł kolosalnych zmian, ale mimo wszystko postanowiono go wzbogacić co sprawia, że dość proste słupki zamieniły się w brzydkie i rozmyte panele boczne na naszym monitorze. Zdaje sobie sprawę, że to może być kwestia gustu, ale jeżeli zostajemy oprowadzeni przez poprzednią część w sposób surowy nie wynikający jedynie z klimatu i scenariusza, a również naszego HUD to wypadałoby go utrzymać. Gryzie się to po mojemu z tym w jakim stanie otrzymujemy w ramach kontynuacji postać i przesycone zawijasami słupki energii czy życia absolutnie nijak się mają do tego z czym przyjdą nam pierwsze skojarzenia. Nasz główny bohater zostaje bowiem całkowicie pozbawiony swej siły i bogate wykresy dające nam znać o podstawowych informacjach wyglądają komicznie. Zdecydowanie lepiej prezentowałyby się w części poprzedniej gdzie czuliśmy ciężar jaki niesiemy wspólnie z głównym bohaterem, jaki to emanuje determinacją oraz wewnętrzną mocą. W drugiej części sporo rzeczy zostało zrobionych nad wyraz, wyłącznie dla podkreślenia tego kim stał się bohater, ale kim już od dawien dawna nie był. Kolejną sprawą, ale już bardziej wpływającą na realne wrażenia z gry, a nie stosunkowo małą rzecz, która mnie gryzie, a jak już nadmieniłem chwilę temu będzie walka, która to jest tragiczna. Dość dobrze pamiętam, że w poprzedniej części walki zarówno ze zwykłymi przeciwnikami jak main enemy zamykającymi poszczególne rozdziały w opowieści wymagają skupienia, refleksu oraz myślenia o jeden krok do przodu. Spowodowane było to tym, że jeden zły unik kosztować mógł nas cały progress w sekwencji i konieczność rozpoczęcia starcia na nowo. Im dłużej jednak się grało to nauczyć się mogliśmy pewnych zachowań przeciwników jacy to mieli poszczególne animacje przed wykonaniem ataku i specjalne podświetlenie by dać nam ćwierć momentu na wykonanie parady, kontry lub odskoku. Sprawiało to, że trudne walki stawały się jakkolwiek możliwe do wyuczenia pewnych akcji. W drugiej części przeciwnicy poruszają się w tak nieprzewidywalny sposób oraz bez żadnego sensownego kierunku, że jesteśmy w stanie dostać obrażenia natychmiast ze strony wroga stojącego do nas plecami, wykonującego atak w kierunku ściany i w ostatniej chwili odwracającego się do nas. Nie istnieje żadna możliwość na uniknięcie ataków jak wyhodowanie kolejnej pary oczu ponieważ nie dostajemy już informacji o konieczności wykonania uniku czy kontry. Pozostaje nam obserwować 4 przeciwników w tej samej chwili i liczyć na to, że tym razem to co robią faktycznie będzie atakiem, a nie randomizerem działań, któe ostatnie i tak skończą się na zadaniu nam obrażeń. Ktoś mógłby powiedzieć, że kończąc poprzednią część niektóre czynności działać powinny mechanicznie i zgodziłbym się gdyby nie zmiana konfiguracji przycisków i dodania niepotrzebnych akcji w miejscu przycisków kluczowych dla kombinacji ofensywnej. Chcąc ustawić kontroler w taki sposób by ułożenie ruchu było takie samo jak w części poprzedniej to możemy wyłącznie pomarzyć ponieważ i tak zmuszeni będziemy do obowiązkowego przypisania dziwnych akcji pod pada lub klawiaturę, a z których korzystać na dobrą sprawę nie będziemy wcale. Jak już napisałem, to walka w skrócie jest okropna. Zwykli przeciwnicy są w stanie wyzerować nas w chwilę przez swoje mało sensowne działania. Skoro common enemy są tacy upierdliwi to co z bossami? No i to jest dobre pytanie, a odpowiedź jaka zaraz padnie była powodem dla któego postanowiłem odinstalować grę i nigdy do niej nie wracać. Chodzi o to, że walka z bossami to KONIECZNOŚĆ postępowania w bardzo określony sposób i brak wolności w walce. Przekonałem się o tym dość boleśnie kiedy to gra postanowiła mnie w pewnym sensie całkowicie zablokować przy walce z bodajże trzecim większym przeciwnikiem. Gra w kompletnie przypadkowym momencie wymusza na graczu konieczność utrzymania wysokich obrotów w combo aby generować kule energii zasilające nasz pasek many i nie byłoby to mega skomplikowanie gdyby nie dwie sprawy. To co dotyczy normalnych przeciwników i samej mechaniki w walce, a jest to kompletnie randomowo przeprowadzony atak, jaki nie staje się trudny do odparcia, a bardziej niemożliwy do uniknięcia. Druga sprawa to fakt, że gra żąda od nas grania w określony sposób by naładować pasek many pomimo tego, że nieustanne unikanie ataków jest naprawdę trudne i należy to mieć opanowane już po niecałych 2/3h grania. Poważnie? Moglibyśmy to ominąć po prostu pokonać bossa w normalny sposób jak w poprzednich częściach? No nie, nie da się. Gra za wszelką cenę musi nam wcisnąć konieczność pokonania bossa za pomocą magii. Mnie to odrzuciło na tyle mocno i uświadomiło w tym, że nie mam żadnej kontroli nad to co się dzieje by całkowicie zapomnieć o grze. Mógłbym dodać jeszcze, że całość “wzbogacono” o uciążliwy system skradania się, który no nie pasuje po prostu do głównego założenia oraz tego w jaki sposób tytuł kreuje naszego bohatera. Dostajemy też źle rozwinięty system zręcznościowy. Paskudne drzewko rozwoju umiejętności i masę innych. Długo się zbierałem aby cokolwiek napisać o tej grze i czuje, że ten i tak ubogi zarys wyssał ze mnie chęci do czegokolwiek. W jednym słowie? Tragedia. Komentarz być może bez ładu oraz składu, a zatem adekwatny do tego czym gra się stała. [/i]
[b] -Wichuchura [/b]
