Są takie gry, że jak popatrzymy na screeny to zupełnie nie zachęcają. Nudny, zalatujący erą PS3 początek na statku, trochę jak w poprzedniej części. Kilka chwil później dzika, wręcz dziewicza, owiana tajemnicą wyspa i nasz rozbitek.
Brzmi jak punkt wyjścia do kolejnego sztampowego action RPG. Różnica polega na tym, że [i]Ys VIII[/i] ma w sobie więcej życia niż większość współczesnych AAA razem wziętych. Jest tu coś takiego, że gdy dostajemy wolną rękę, a przychodzi to bardzo szybko, to nagle wciąga jak bagno bez Floating Shoes.
[h1]Wyspa Seiren[/h1]
Zarys fabuły już był, ale dla zasady: protagonistą jest czerwonowłosy poszukiwacz przygód Adol. Wraz z przyjacielem Dogim zatrudnili się do pracy na statku, który ulega zatonięciu i pasażerowie trafiają na bezludną wyspę. Tam zawiązują Komitet Rozbitków i strugają patyki na tratwę, aby się wydostać. Na początku wszystko wygląda standardowo, taki Robinson Crusoe w wydaniu japońskim. Spotykamy kolejnych rozbitków, dołączają do Komitetu i razem szukają wyjścia z sytuacji. Albo raczej wypłynięcia z sytuacji. Po pewnym czasie Adol zaczyna doświadczać dziwnych snów, z których sam niewiele rozumiałem, a co dopiero nasz bohater.
I właśnie tutaj gra zaczyna pokazywać, że pod historią o rozbitkach kryje się coś znacznie dziwniejszego. Nie zamierzam wchodzić w szczegóły, bo karty są odkrywane powoli. Sny Adola doprowadzają go do tajemniczej dziewczyny o imieniu Dana. Przyjdzie nam przełączać się między nią i Adolem, aby razem osiągnąć cel. Jest to istotna mechanika a część lokacji i zadań jest dostępnych tylko dla niej. Nawet wiedząc wcześniej o istnieniu Dany i jej roli w rozgrywce kilka razy zastanawiałem się: co tu się właściwie dzieje? Zabiegi fabularne nie są odkrywcze. Ba, dla znawców JRPG będą kolejną kliszą. Wszystko jest jednak poprowadzone doskonale, historia wciąga a zakończenie potrafi wzruszyć.
https://steamcommunity.com/sharedfiles/filedetails/?id=3734342402
[h1]Od Cast Away do Jurassic Park[/h1]
Skoro uporaliśmy się z fabułą, a scenarzyści skończyli w żołądkach dinozaurów, przejdźmy do wspomnianego Komitetu Rozbitków. Czym właściwie się on zajmuje? Głównym celem jest oczywiście zbudowanie statku i opuszczenie tego przeklętego miejsca. Najpierw przyjdzie nam założyć osadę, do której sprowadzimy inne napotkane postacie. Każda ma swoją opowieść oraz rolę do spełnienia w tej wyspiarskiej społeczności. Ktoś zajmuje się wytwarzaniem broni, ktoś produkuje leki, inny ktoś rodzi dzieci… Każda nowa osoba rozszerza możliwości osady. Crafting opiera się na materiałach zebranych z okolicznej flory lub wyrwanych z martwych szponów fauny. Eksploracja jest satysfakcjonująca i mądrze przemyślana. Nowe przedmioty otwierają wcześniej niedostępne ścieżki, a część przeszkód usuniemy dopiero wtedy, gdy nasza mała społeczność odpowiednio się rozrośnie. Przyjdzie też czas, że wioska zostanie zaatakowana i trzeba jej będzie bronić podczas tzw. Raidów. A to nie koniec atrakcji.
Jeśli już mowa o obronie, przejdźmy do ataku. Chlebem powszednim będzie walka. Kierujemy jedną postacią, pozostałą dwójką steruje komputer, a przełączanie się pomiędzy nimi jest natychmiastowe. Starcia są dość szybkie i nie ma zbyt wiele czasu na przemyślenia. Wrogów trzeba się nauczyć i znaleźć ich słabe strony. Poziom i przedmioty przyśpieszają eksterminację. Wielu z nich potrafi napsuć krwi nawet gdy wydaje się, że już odjechaliśmy im z poziomem. Wyjątkiem są bossowie, ci byli wyjątkowo łatwi, zwłaszcza gdy porównamy ich do zwykłych potyczek. Ta specyficzna slasherowość, prosty rozwój postaci i klimat wyspy powodują, że praktycznie się to nie nudzi.
https://steamcommunity.com/sharedfiles/filedetails/?id=3734342623
[h1]Lśniąca stal i szumy fal[/h1]
Tłuczemy skorupiaki, zabieramy małpom banany, łowimy ryby, gotujemy potrawy. Wszystko fajnie, ale jak to się prezentuje? Graficznie nie powala, delikatnie mówiąc. Czuć tu niestety cięcia budżetowe. Modele jak na rok 2016 są proste. Animacje podczas przerywników przypominają czasy PS2, tylko najważniejsze dialogi są udźwiękowione a i to nie zawsze. Na szczęście ratuje to design, który kreskówkową stylizacją spaja całość. Widać, że twórcy wiedzieli, gdzie przesunąć większe kupki budżetu. Animacje podczas walki to przeskok dwóch generacji – nagle wszystko jest płynne, szczegółowe, responsywne a rozwałka zwyczajnie sprawia frajdę. Otoczenie to coś pośrodku – mógłbym się przyczepić, że świątynie wyglądają tak samo, że podziemia są generyczne, tylko po co? Wyspa ma swój klimat, który świetnie się broni. W kluczowych momentach twórcy podkreślili to graficznie na tyle na ile mogli – widok ze szczytu góry, wodospad-krater czy nocne poszukiwania świecących roślin. Ja to kupuję i polecam sprawdzić na własnej skórze.
Muzyka wydaje się po prostu dobrym tłem. Ale gdy się na chwilę zatrzymamy… ma wiele jasnych punktów. [i]Woods of Elevated Coral Reef[/i] zaskakuje Eb minor i zmianą tonacji. [i]Next Step Toward the Unknown[/i] szaleje gitarową solówką, jasnym basem i ciekawymi podziałami. Nastrojowy [i]Sound of Night[/i] przypominał mi momentami wczesne płyty Vangelis. A mógłbym wymienić znacznie więcej. Jestem pod wrażeniem, to kawał wspaniałej muzyki.
To moje drugie spotkanie z serią [i]Ys[/i] i kolejny raz zostałem bardzo pozytywnie zaskoczony. Spodziewałem się prostej historyjki na kilkanaście godzin. Dostałem gromadę ciekawych postaci podlaną sosem pradawnej tajemnicy. Przy napisach końcowych czułem jakiś rodzaj żalu, że ta przygoda już dobiegła końca.
https://steamcommunity.com/sharedfiles/filedetails/?id=3734342851
