The Last Faith

2D Bloodborne

자신만의 개성이 확고한 게임이며, 못 만든 게임도 아닙니다. 그러나 게임 내 분위기에 취해 세계관의 설득을 게을리한 단점이 많이 거슬립니다. 그게 아쉽네요.

One Word: Immersion

Top demais. Pra quem encerrou Blasphemous e procura um jogo no estilo, esse é o cara!

I had fun playing this. Feels like the Diablo universe but in 2D. The map is big and the combat is satisfying. Visuals fit well with the genre. I used reshade to enhance the visuals a bit. Sound design is where this game shines. Sound effects are really good as well as ambiant sounds (rain, thunder, wind, waves crashing, echoing halls etc.). Soundtrack isn't as good as Blasphemous 2 but its not too bad. The sound design makes up for the soundtrack. Unfortunately, the controls are not as tight as Blashphemous 1 or 2. Your character is janky and it can get frustrating when you are swinging your sword and you fall off a cliff because your character slides forward... The difficulty is balanced and bosses are challenging and unforgiving at times. I give it 8/10

The story is incomprehensible and the parts it's aping from Dark Souls aren't great. Zero reason to be using the obscure set of Dark Souls-style resistances. That's all the bad stuff out of the way. The game is gorgeous, it hits a sweet spot in difficulty, and it's an overall great metroidvania. You'd swear it was a lost Castlevania game. Highly recommend.

good

⭐ The Last Faith — Karanlık, Şık ve Eğlenceli Bir Metroidvania 7/10 The Last Faith, Metroidvania ve Soulslike türlerini birleştiren, özellikle Bloodborne ve klasik Castlevania oyunlarından ciddi şekilde ilham alan bir oyun. İlk dikkat çeken şey kesinlikle atmosferi. Karanlık gotik yapılar, kan, yaratıklar, mezarlıklar ve sürekli hissedilen kasvet oyunun dünyasını oldukça başarılı hâle getiriyor. Fakat oyun sadece görüntüden ibaret değil. Savaş sistemi, keşif ve karakter geliştirme tarafında da oldukça eğlenceli bir yapı bulunuyor. Sorun ise oyunun bazı noktalarda kendi kimliğini yeterince ortaya koyamaması. ⚔️ Oynanış The Last Faith'in en güçlü taraflarından biri. Kılıçlar, ağır silahlar, ateşli silahlar ve farklı yetenekler kullanabiliyorsunuz. Düşmanları kesmek oldukça tatmin edici. Özellikle saldırıların verdiği ağırlık ve düşmanların parçalanma efektleri savaşları keyifli hâle getiriyor. Soulslike mekanikleriyle Metroidvania yapısının birleşimi genel olarak başarılı. Ancak bazı savaşlar zaman zaman tekrar hissi yaratabiliyor. Yine de oyunun temel oynanışı oldukça sağlam. 🩸 Zorluk ve Mekanikler Oyunun zorluğu genel olarak Soulslike mantığına uygun. Düşmanların saldırılarını öğrenmek, kaçınmak ve doğru zamanda saldırmak gerekiyor. Ancak zorluk her zaman dengeli değil. Bazı bölgelerde beklenenden çok daha güçlü düşmanlarla karşılaşabiliyorsunuz. Bu da bazen: “Ben yanlış yere mi geldim?” hissini yaratıyor. Bazı eleştirilerde de özellikle erken bölgelerdeki zorluk sıçramaları ve ilerleme yönünün belirsizliği öne çıkıyor. Bu nedenle zorluk oyunun temel mekaniklerinin bir parçası olarak çalışıyor ama her zaman kusursuz dengelenmiş değil. 🗺️ Keşif ve Harita Metroidvania tarafı burada devreye giriyor. Yeni yetenekler kazandıkça daha önce ulaşamadığınız bölgelere geri dönüyorsunuz. Gizli odalar. Yeni eşyalar. NPC görevleri. Kısayollar. Bütün bunları keşfetmek eğlenceli. Ancak oyunun size nereye gitmeniz gerektiğini her zaman açık şekilde anlatmaması bazen can sıkıcı olabiliyor. Haritada dolaşırken: “Şimdi nereye gitmem gerekiyor?” diye kaldığınız anlar olabiliyor. Bu, keşif hissini güçlendirmek yerine bazen gereksiz bir dolaşmaya dönüşüyor. 📖 Hikâye Hikâye ilginç bir dünya kuruyor ama anlatımı çok güçlü değil. Eryk'in geçmişi ve içinde bulunduğu karanlık dünya merak uyandırıyor. Fakat hikâyenin büyük bölümü çevre anlatımı, NPC konuşmaları ve eşya açıklamaları üzerinden ilerliyor. Bu tarz Soulslike anlatımına alışkınsanız sorun olmayabilir. Ama daha doğrudan ve karakter odaklı bir hikâye bekliyorsanız biraz yüzeysel kalabiliyor. Dünyanın arkasındaki mitoloji ilgi çekici olsa da oyunun hikâyesi benim için atmosferinin gerisinde kalıyor. Game8 de hikâyeyi 7/10 değerlendirirken anlatımın büyük ölçüde çevresel hikâye anlatımı ve sınırlı NPC karşılaşmaları üzerinden ilerlediğini belirtiyor. 👤 Karakterler ve NPC'ler NPC'ler oyunun dünyasına renk katıyor. Bazıları görevler veriyor. Bazıları dünyanın geçmişi hakkında bilgiler sunuyor. Bazıları ise sadece garip ve gizemli konuşmalar yapıyor. Ancak karakterlerin çoğu çok derin işlenmiyor. NPC görevlerinin ödülleri faydalı olabiliyor fakat genellikle ana hikâyeye büyük etkileri bulunmuyor. Bu yüzden karakter tarafında daha fazlasını görmek isterdim. 🌑 Atmosfer Oyunun belki de 10/10'a en yakın olduğu bölüm. Gotik mimari. Kan. Karanlık sokaklar. Devasa yaratıklar. Mezarlıklar. Sis. Kasvetli arka planlar. Her şey oyunun karanlık kimliğini destekliyor. Bloodborne etkisi çok açık. Ancak The Last Faith bunu 2D piksel sanat tarzıyla birleştirerek oldukça güzel bir görüntü ortaya çıkarıyor. Oyunun görsel tasarımı birçok incelemede en güçlü taraflarından biri olarak öne çıkıyor. 🎨 Grafikler ve Sanat Tasarımı Pixel art gerçekten başarılı. Karakter animasyonları. Boss tasarımları. Çevreler. Silahlar. Kan efektleri. Hepsi detaylı. Özellikle boss tasarımları oyunun atmosferini ciddi şekilde destekliyor. The Last Faith'in görsel tarafının oyunun en büyük artılarından biri olduğu konusunda genel olarak güçlü bir fikir birliği var. 🎵 Müzikler Müzikler de atmosfer kadar başarılı. Karanlık ve gotik dünyanın yanında özellikle boss savaşlarında kullanılan müzikler oldukça etkileyici. Orkestra ağırlıklı parçalar oyunun dünyasına yakışıyor. Silah ve saldırı sesleri de tatmin edici. Müzikler konusunda oyun oldukça güçlü bir iş çıkarıyor. 👹 Bosslar Boss savaşları oyunun en keyifli bölümlerinden. Büyük ve gösterişli tasarımlar. Farklı saldırı desenleri. Kaçınma ve doğru zamanda saldırma gerekliliği. Bossları öğrenip sonunda yenmek tatmin edici. Bazı bosslar diğerlerinden daha başarılı olsa da genel olarak boss tasarımları oyunun güçlü taraflarından. ⏱️ Oyun Süresi The Last Faith gereksiz şekilde uzun bir oyun değil. Ana deneyim yaklaşık 15 saat civarında tamamlanabiliyor; keşif ve yan içeriklerle süre biraz daha uzayabiliyor. Bence bu uzunluk oyuna yakışıyor. Çünkü temel mekanikler sürekli aynı olduğu için gereğinden fazla uzatılması tekrar hissini artırabilirdi. 🛠️ Teknik Problemler Oyunun en büyük eksilerinden biri de bazı teknik problemler. Özellikle çıkış döneminde bug'lar ve performans problemleri raporlandı. Bazı oyuncular ilerlemeyi etkileyen hatalarla bile karşılaşmıştı. Güncellemelerle durum iyileştirilmiş olsa da oyun zaman zaman teknik açıdan kusursuz hissettirmiyor. ❌ Eksileri - Hikâye atmosfer kadar güçlü değil. - Bloodborne ve Castlevania etkisi bazen fazla belirgin. - Haritada yön bulmak zaman zaman zor. - Bazı bölgelerde zorluk dengesiz. - Bazı düşman karşılaşmaları tekrar ediyor. - NPC'lerin çoğu çok derin değil. - Bazı teknik problemler bulunabiliyor. - Keşif bazen eğlenceli olmaktan çıkıp gereksiz dolaşmaya dönüşebiliyor. 🏆 Sonuç The Last Faith, çok iyi fikirleri olan ve bunların büyük kısmını başarılı şekilde uygulayan bir Metroidvania-Soulslike. En güçlü tarafları kesinlikle: Atmosfer. Görsellik. Müzikler. Bosslar. Savaş sistemi. Özellikle karanlık gotik atmosferi oyunu gerçekten akılda kalıcı yapıyor. Ama hikâye aynı seviyede değil. Harita yönlendirmesi zaman zaman problemli. Zorluk dengesi bazı bölümlerde bozuluyor. Ve oyun kendi kimliğini yaratmak yerine Bloodborne ve Castlevania'dan aldığı bazı fikirlerin gölgesinde kalabiliyor. Bu yüzden benim puanım: Hikâye: 7/10 Oynanış: 8/10 Savaş: 8/10 Bosslar: 8.5/10 Keşif: 7.5/10 Atmosfer: 9.5/10 Grafikler/Sanat Tasarımı: 9/10 Müzikler: 9/10 Karakterler: 6.5/10 Tekrar Oynanabilirlik: 7/10 Genel: 7/10 ⭐ «“The Last Faith, kendi inancını yaratmak yerine Bloodborne'un izinden gidiyor; ama o karanlık yolda yürümek hâlâ oldukça keyifli.”»