[h1] The Callisto Protocol [/h1]
The Callisto Protocol, Striking Distance Studios tarafından geliştirilen ve Krafton tarafından yayımlanan, hayatta kalma-korku türünde bir aksiyon oyunudur. Türün önemli isimlerinden oluşan geliştirici kadrosuyla dikkat çeken yapım, özellikle görsel kalitesi ve atmosferiyle dikkat çekmeyi hedeflese de, çıkışından itibaren oyuncular arasında farklı görüşlerin ortaya çıkmasına neden olmuştur.
Oyun, 2320 yılında Jüpiter'in uydusu Callisto'da bulunan Black Iron Hapishanesi'nde geçmektedir. Bilim kurgu ile korku unsurlarını bir araya getiren yapım, dar koridorları, karanlık ortamları ve sürekli hissedilen tehdit atmosferiyle oyuncuyu hayatta kalma mücadelesinin merkezine yerleştiriyor.
Hikâyenin merkezinde ise yük gemisi pilotu Jacob Lee bulunuyor. Kontrolünü üstlendiğimiz Jacob, beklenmedik olayların ardından kendisini ölümcül yaratıkların istila ettiği Black Iron Hapishanesi'nde buluyor. Hayatta kalabilmek ve yaşanan felaketin ardındaki gerçeği ortaya çıkarmak için hem yaratıklarla hem de hapishanenin acımasız koşullarıyla mücadele etmek zorunda kalıyor.
Şimdi ise The Callisto Protocol'ün tüm yönlerini ayrıntılı olarak inceleyelim.
[b] Grafikler ve Görseller: [/b]
The Callisto Protocol'ün tartışmasız en güçlü yanı grafik kalitesi. Oyunu oynarken daha ilk dakikalardan itibaren görsel anlamda ne kadar büyük emek harcandığını hissettiriyor. Karakter modellemeleri, yüz detayları, ışıklandırmalar ve özellikle dar koridorlarda kullanılan gölge efektleri gerçekten üst düzey bir kalite sunuyor. Motion capture teknolojisi öylesine başarılı kullanılmış ki karakterlerin mimikleri ve duygusal tepkileri son derece doğal görünüyor. Ara sahnelerde zaman zaman bir oyun oynadığımı unutup yüksek bütçeli bir bilim kurgu filmi izliyormuş hissine kapıldım. Özellikle Jacob Lee'nin yüz ifadeleri ve diğer karakterlerle olan etkileşimleri bu konuda beni fazlasıyla etkiledi.
Çevre tasarımları da aynı özeni taşıyor. Black Iron Hapishanesi'nin kasvetli atmosferi, metal yüzeylerin yansımaları, yaratıkların tasarımları ve kullanılan parçacık efektleri görsel şölenin önemli parçaları olmuş. Kısacası The Callisto Protocol, grafik anlamında uzun zamandır beni bu kadar kendine hayran bırakan oyunlardan biri oldu. Ancak ne yazık ki geliştiriciler tüm bu görsel kaliteyi sunarken işin optimizasyon tarafında büyük ölçüde batırıp sıvamışlar. Bu konuya ise bir sonraki başlıkta daha detaylı değineceğim.
[b] Ses ve Müzik: [/b]
The Callisto Protocol, ses tasarımı konusunda korku atmosferini ayakta tutan başarılı işlere imza atıyor. Hapishanenin dar koridorlarında yankılanan metal sürtünmeleri, havalandırma boşluklarından gelen gizemli sesler ve yaratıkların çıkardığı ürkütücü efektler sürekli bir tedirginlik hissi oluşturuyor. Müzikler ise gereksiz yere ön plana çıkmak yerine, gerilimi destekleyen bir yapıda kullanılmış. Özellikle sessizliğin bilinçli şekilde tercih edildiği anlar, beklenmedik ses efektleriyle birleşince oyunun atmosferini oldukça güçlendiriyor.
Seslendirme tarafında ise oldukça tanıdık isimler karşımıza çıkıyor. Baş karakter Jacob Lee'ye, Transformers serisinden tanıdığımız Josh Duhamel hayat verirken; Dani Nakamura karakterini ise The Boys dizesiyle geniş kitlelerce tanınan Karen Fukuhara canlandırıyor. En güzel tarafı ise yalnızca seslerini değil, yüz taramalarını da oyunda birebir görebiliyor olmamız. Motion capture teknolojisi sayesinde mimikleri son derece doğal aktarılmış ve karakterlerle bağ kurmayı kolaylaştırmış. Özellikle ara sahnelerde hem oyunculuk performansları hem de yüz animasyonları, sinematik anlatımı ciddi anlamda yukarı taşıyan unsurlar arasında yer alıyor.
[b] Hikaye ve Karakterler: [/b]
The Callisto Protocol'ün hikâyesi, yük gemisi pilotu Jacob Lee'nin beklenmedik olayların ardından kendisini Black Iron Hapishanesi'nde bulmasıyla başlıyor. Kısa süre içinde hapishaneyi etkisi altına alan biyolojik felaket, insanları korkunç yaratıklara dönüştürüyor. Jacob ise hem hayatta kalmaya hem de yaşananların ardındaki gerçeği ortaya çıkarmaya çalışıyor. Bilim kurgu ile korkuyu bir araya getiren bu kurgu, ilgi çekici başlasa da ilerledikçe etkisini kaybediyor.
Karakter tarafında Jacob Lee başarılı bir ana karakter olsa da, diğer önemli isimler yeterince derin işlenmemiş. Dani Nakamura gibi karakterler hikâyeye katkı sağlasa da, gelişimleri yüzeysel kaldığı için onlarla güçlü bir bağ kurmak pek mümkün olmuyor. Oyunda çokça göremiyoruz çünkü.
Benim açımdan oyunun en zayıf yönlerinden biri hikâyesi oldu. Güzel fikirler barındırmasına rağmen bunlar yeterince iyi değerlendirilememiş. Hikâye birçok noktada tahmin edilebilir ilerliyor ve finali de beklediğim etkiyi yaratamadı.
[b] Oynanış ve Optimizasyon: [/b]
The Callisto Protocol'ün oynanışı, adeta Dead Space'in ruhani bir yeniden yorumu gibi hissettiriyor. Bunun en büyük sebebi ise oyunun arkasındaki ekibin önemli bir kısmının daha önce Dead Space üzerinde çalışmış olması. Ekipman geliştirme sistemi, envanter yapısı ve genel oynanış döngüsü bu esintiyi açıkça hissettirirken, en büyük fark yakın dövüş mekaniklerine daha fazla ağırlık verilmesi oluyor. Oyun genel olarak olması gereken uzunlukta olsa da, tam önemli bir noktaya ulaşacakken sürekli köprülerin yıkılması, yolların kapanması veya farklı engellerle karşılaşılması gibi yöntemler gereğinden fazla tekrar ediyor. Bu uzatma çabaları olmasa oyun rahatlıkla 5 saat civarında tamamlanabilecek bir deneyim sunardı.
Optimizasyon tarafı ise oyunun en büyük hayal kırıklığı. Çıkış döneminde ve sonrasında karşılaştığım yüklenmeyen kaplamalar, anlık ve sert FPS düşüşleri ile gereksiz derecede büyük dosya boyutu, deneyimi ciddi anlamda olumsuz etkiledi. Grafik kalitesi bu kadar etkileyiciyken teknik tarafta böylesine büyük hatalar yapılmış olması beni en çok ikilemde bırakan nokta oldu. Geliştiriciler görsel kaliteyi zirveye taşımış ancak optimizasyon konusunda resmen batırıp sıvamışlar.
[b] Sonuç: [/b]
The Callisto Protocol, güçlü atmosferi ve görsel kalitesiyle öne çıksa da her alanda aynı başarıyı gösteremeyen ortalama bir yapım. Daha önce de söylediğim gibi, Dead Space'in çakması mı yoksa ruhani devamı mı demek gerekir karar veremedim. Oyuna verdiğim puanı düşüren en büyük etken ise kesinlikle berbat optimizasyonu oldu. Ayrıca Karen Fukuhara gibi önemli bir ismin karakterinin oyunun büyük bölümünde neredeyse hiç kullanılmayıp ancak finalde ön plana çıkması da bana gereksiz geldi. Genel olarak indirime girdiğinde alınıp bir şans verilebilir.
[b] Puanım: 5.7 / 10 [/b]
