Tainted Grail: Conquest

Straightforward, fun game with a bit dated graphics but still a highly enjoyable experience for the meagre 4+ EUR it cost on sale. I can easily imagine sinking some 30-50 hours into this to see how the endless run and reincarnation experience shapes up later. Very happy with how it deliveres what it promised.

I would not not recommend you buy. Pro's: - nice voiceover - some quality monster designs Con's: - core loop is completely broken, which in turn create unpredictable pacing and long stretches of boredom - there isn't any true tactics to the characters, causing repetitive fights and irrelevant progression choices - character classes are imbalanced, ping ponging between nuts hard and yawningly easy for no reason - enemies are largely the same, even if they pretend to be different: the systems don't have the depth to provide interesting tactics or novelty Look elsewhere for your roguelite or tactics fix, this is not it.

I like this more than Slay the Spire, which is an excellent game but this just hits every note for me. The dark setting, the music, the storylines, and the slow meta progression that makes me feel like I'm making progress every time. Overall its just the setting is so awesome, dark, gloomy, the voice acting is great for whats there. Just love the vibe of this.

太他妈好玩了

Tainted Grail: Conquest to gra z elementami karcianki i roguelike’a. I chyba to będzie najtrafniejsze podsumowanie tytułu. Ogólnie – koncepcja jest dość fajna, a i realizacja całkiem dobra. [b]O grze ogółem...[/b] W Tainted Grail: Conquest wcielimy się w poszukiwacza przygód, którego zadaniem jest uwolnienie krainy od klątwy. Gra będzie opierać się wokół wioski – naszego hubu oraz 4 lokacji znajdujących się po różnych jej stronach. Gra opiera się na „sesjach” – czyli wybieramy sobie klasę, lądujemy w wiosce – hubie, tam możemy zaopatrzyć się w jakieś startowe przedmioty ORAZ w stałe bonusy tyczące się wszystkich sesji (w trakcie gry możemy kolekcjonować różne waluty i werbować do wioski postacie, u których kolejno te waluty możemy wydawać na wspomniane bonusy). Po tym opuszczamy wioskę, czyścimy lokację (nie mogąc wrócić) do momentu pokonania jej bossa LUB śmierci. W przypadku śmierci – zaczynamy na nowo, po pokonaniu bossa – idziemy do kolejnej lokacji. Poza bossami, jest odrobina eksploracji – różnych starć i znajdziek, postaci i zadań. Zadania są aktywne pomiędzy sesjami. Generalnie, schemat jest prosty i działa. Starcia, spotkania i postacie są generowane inaczej per sesja, więc każda może się różnić. [b]Rozgrywka[/b] Główna część rozgrywki opiera się w zasadzie na karcianych walkach i odpowiednim czyszczeniu mapy, na sensownym dobieraniu kart i bonusów, run. Każda klasa ma dostęp do różnej puli kart (zdarzają się wspólne albo „zduplikowane”) i stałych bonusów, co sprawia że jest w czym eksperymentować i faktycznie, większością gra się inaczej. Co do klas – wybór jest szeroki, są klasy bazujące na przywoływaniu sług (przywoływacz czy nekromanta), są klasy bazujące na walce i zadawaniu sporej liczby obrażeń (dziwnołowca czy tropiciel) albo klasa będąca tankiem (strażnik). Dodatkowo są klasy bazujące na zdrowiu (mag krwi czy barbarzyńca). Wybór jest spory i fajnie się gra, żonglując sobie klasami. ACZKOLWIEK… Balans. Nie jestem przekonany, czy wszystkie klasy są zbalansowane jak trzeba. Ograłem większość klas i taki przywoływacz na ich tle wydawał się OP jak ch$j. W porównaniu do takiego nekromanty, gdzie obydwie klasy bazują na summonach – przywoływacz wydawał się dla mnie jedyną słuszną opcją, chcąc ukończyć run zwycięstwem. Sama rozgrywka – dla każdej klasy jest jakaś predefiniowana talia, którą możemy rozwijać awansując i korzystając z usług niektórych postaci czy miejsc na mapie. Tak więc zaczniemy od prostych kart typu atak, blok czy przywołania prostszych sług, by zyskać dostęp do bardziej „fancy” opcji, gdzie możemy wybierać karty przy levelowaniu i „customizować” postać pod siebie. A tak – jak w klasycznej karciance, w danej turze używamy tyle, na ile nam pozwalają punkty energii i tak, by uzyskać najlepszy dla nas efekt, w kolejnej turze dobieramy i powtórz. Mamy dostęp oprócz tego do run (wstawiamy w sloty ekwipunku, uzyskując jakieś stałe bonusy, typu regeneracja % HP po walce, ogłuszenie wroga po zagraniu 10 kart, tego typu rzeczy). Są jeszcze przedmioty jednorazowe, gdzie określoną ich liczbę możemy użyć w czasie walki. Przedmioty te mogą dać osłonę, pozwolić na dobranie karty, uzdrowienie się, czy nawet ucieczkę z walki. Na plus, że wrogów jest dość sporo i często mają jakieś unikalne właściwości i mogą wymuszać ruszenie głową czy jakąś określoną taktykę. Generalnie, raczej przemyślane wszystko. [b]Trudność[/b] Co do poziomu trudności – można powiedzieć, że jest średnio. Pierwsze sesje, zanim dobrze ogarniemy co i jak i wyhaczymy co się opłaca a co nie – mogą dać w d&pę i faktycznie, może być trudno. Natomiast w miarę progresji, odblokowaniu stałych bonusów, lepszych kart i tak dalej, tak dalej – gra staje się dużo łatwiejsza, a jeśli „wymasterujemy” daną klasę – daną sesję możemy skończyć z myślą: „I to już?”. To dość naturalna progresja i dobrze, że jest i gracz jest nagradzany, ale zastanawiam się czy może nie jest ZBYT szybka? Bo tak, dla danej klasy wystarczy jeden dobry run, gdzie dojdziemy do końcówki, by w drugim z bonusami i premiami przejść już względnie łatwo. [b]Grafika i audio[/b] O grafice napiszę tyle, że styl jest po prostu przyjemny i tyle. Nie ma nad czym się rozwodzić – nie wygląda źle, nie wygląda super. Styl jest git i tyle. Co do audio – tutaj dam porządną łapę w górę, bo efekty i dźwięki są bardzo dobre i satysfakcjonujące, a soundtrack aktualnie ładny i kilka razy miał człowiek poczucie, że w tle leci coś fajnego. Do tego, soundtrack całkiem fajnie łapie klimat w mojej opinii. [b]Podsumowanie[/b] Generalnie, Tainted Grail: Conquest to dla mnie całkiem przyjemny zabijacz czasu. Potrafi nawet wciągnąć, zachęca by eksplorować i bawić się różnymi klasami, a że feeling jest przy nich inny – to tylko na plus.

Хрень дисбалансная.

Tainted Grail Conquest é um jogo roguelike/deckbuild mais difícil e punitivo que a maioria dos quais joguei, uma pegada de RPG e uma temática mais séria e profunda, bastante rica em sua história que infelizmente não tem tradução PT BR para o jogo, nem mod. O jogo é extremamente nichado, tanto que mesmo amando jogos do estilo deckbuild eu nunca havia ouvido falar dele, e é muito bem feito, graficamente falando é bem bonito, os inimigos são dignos de bloodborn, sua trilha sonora é muito bem feita, além do sistema de classes que é bem construído e variado. O sistema de progressão é extremamente punitivo no começo, você passa mais tempo morto do que progredindo na história e missões, em contra partida, do meio para frente é bem desenvolvido, você sente que está se tornando mais forte. É uma boa experiência para quem já gosta do gênero pois conta com bastante missões, diversos diálogos e te faz pensar qual vai ser seu próximo movimento, pois um erro pode ser o fim para a atual exploração. Para quem quer experimentar e não esta acostumado com o estilo, pode ser que ache chato, repetitivo, lento e injusto.