Steelrising

Steelrising skończyłem, chociaż pod koniec już bardziej z przymusu niż, że faktycznie chciałem zobaczyć, co będzie dalej. DLC sobie odpuściłem. Mniej więcej od połowy gry skipowałem już praktycznie wszystkie cutscenki i dialogi, bo kompletnie przestała mnie interesować fabuła. Tak naprawdę jedyne, na co jeszcze czekałem, to bossowie. Dla mnie to jest jakieś 3/10. Gra po prostu poniżej poziomu, który uznaję za akceptowalny. Największy problem miałem chyba ze światem i eksploracją, bo tej eksploracji praktycznie tutaj nie ma. Kończysz jedną lokację, wsiadasz do karocy, teleportujesz się do następnej i tyle. Nie ma specjalnie poczucia, że gdzieś podróżujesz albo odkrywasz jakiś większy świat. Po prostu dostajesz kolejną planszę. Do tego przeciwnicy bardzo szybko zaczynają się powtarzać. Wchodzisz do nowej lokacji i widzisz w zasadzie te same roboty, co wcześniej, tylko teraz jeden zamiast ognia wali prądem albo nakłada jakiś inny status. I tak w kółko. Po paru godzinach człowiek ma wrażenie, że gra cały czas pokazuje mu to samo, tylko lekko przemalowane. System ekwipunku też jest dla mnie dziwny. Pancerze nie mają żadnej wagi, więc praktycznie odpada cały element kombinowania, czy chcesz mieć lepszą obronę kosztem mobilności, czy odwrotnie. W większości przypadków patrzysz po prostu, który przedmiot ma lepszy armor albo więcej zielonych strzałek i go zakładasz. Jak na Soulslike'a jest to strasznie płytkie. Fabuła z kolei została podana w taki sposób, że kompletnie straciłem ochotę ją śledzić. Dialogów jest masa, cutscenek też jest masa, postaci przewija się mnóstwo, nazwisk jeszcze więcej. Do tego cały czas mieszany jest angielski z francuskim, jakieś francuskie zwroty, nazwy, czasem coś jeszcze tłumaczone w nawiasie. Po pewnym czasie przestałem wiedzieć, kto jest kim, kto z kim walczy i dlaczego w ogóle miałoby mnie to obchodzić. Możliwe, że sama historia nie jest tragiczna, ale sposób jej przedstawienia skutecznie mnie od niej odrzucił. Trochę śmieszne jest też to, że mamy francuską grę, akcja dzieje się we Francji, wszędzie są francuskie nazwiska, francuskie określenia i cały klimat jest oparty na Francji, a francuskiego dubbingu brak. Technicznie też było słabo. W jednej lokacji mogłem mieć około 120 FPS, a chwilę później w innym miejscu gra potrafiła spaść do jakichś 30 i zaczynała chrupać, mimo że DLSS był ustawiony na jakość. Kompletnie nierówna wydajność. Graficznie też bez szału, a momentami po prostu brzydko. Najgorzej wyglądają chyba twarze postaci. Praktycznie zero mimiki, wszystko takie plastikowe, silikonowe, jakby ktoś porozstawiał manekiny i kazał im prowadzić dialogi. A że dialogów jest dużo, to tym bardziej rzuca się to w oczy. Muzyka? Jest. Ale też nic z niej nie zapamiętałem. Powiedziałbym, że co najwyżej przyzwoita. I chyba najbardziej szkoda mi tego, że Steelrising teoretycznie ma wszystko, żeby być ciekawym Soulslike'iem. Jest fajny pomysł na świat, są automaty, alternatywna rewolucja francuska, można było z tego zrobić coś naprawdę charakterystycznego. Tylko w praktyce wyszła gra monotonna, powtarzalna i bardzo nierówna technicznie. Bossowie byli dla mnie zdecydowanie najlepszą częścią gry i tak naprawdę głównie dla nich dotrwałem do końca. 3/10. Przeszedłem, ale nie miałem absolutnie żadnej ochoty na więcej