Silent Hill Homecoming

Sis, Shepherd’s Glen kasabasının üzerine bir kâbus gibi çöktüğünde, zamanın ve mekânın sınırları da silinmeye başlar. Askerden evine, ailesinin yanına dönen Alex Shepherd için bu yolculuk bir huzur arayışı değil, tam bir tekinsizlik senfonisidir. Eve adım attığında bulduğu tek şey; katatonik bir anne, kayıplara karışmış bir baba ve en önemlisi, arkasında sadece gizemli ayak izleri bırakmış küçük kardeşi Joshua’dır. Alex, kardeşinin peşinden sislere ve o sislerin altındaki paslı, kanlı cehenneme doğru yürürken, biz de onun zihninin labirentlerinde bir yolculuğa çıkarız. Alex, kasabanın o tanıdık, çaresiz kurbanlarından biri değil. O, cehennemin ortasına düştüğünde elindeki feneri bir kenara bırakıp bıçağına sarılan bir asker. Bu yüzden onunla çıktığımız yolculukta, yaratıkların pençelerinden sadece kaçmıyoruz; onlarla ölümcül bir dansa tutuşuyoruz. Doğru zamanda yapılan bir sıyrılma hareketi, ardından gelen sert bir karşı atak, dövüşleri çaresiz bir çırpınıştan ziyade soğukkanlı bir savaşa dönüştürüyor. Kasabanın duvarları soyulup altındaki et ve demirden oluşan o "Diğer Dünya" açığa çıktığında ise kendimizi bir kabus estetiğinin içinde buluyoruz. Karşımıza çıkan devasa canavarlar, sadece etten duvarlar değil; sanki bu kasabanın sakladığı günahların, parçalanmış ailelerin ve Alex’in geçmişinin somutlaşmış birer heykeli gibi karşımızda dikiliyorlar. Onlarla yüzleşirken, arka planda çalan Akira Yamaoka’nın melankolik gitarları ve endüstriyel gürültüleri, yalnızlığımızı ve tekinsizliği adeta ruhumuza üflüyor. Müzik, bu karanlık masalın en sadık rehberi oluyor. Ancak bu yolculuk, her zaman o eski, bildiğimiz tekinsiz rüyalara benzemiyor. Alex’in askeri disiplini ve gücü, kasabanın o üzerimize çöken psikolojik baskısını biraz hafifletiyor. Eskiden karanlıkta ne olduğunu bilmediğimiz için korkarken, bu kez karşımıza çıkan dehşetler bizi psikolojik bir gerilimden ziyade, Hollywoodvari bir vahşet sinemasının içine fırlatıyor. Saf ve derin bir korkunun yerini, etrafa saçılan kanlar ve aniden beliren yaratıklar alıyor; bu da kasabanın o eski ruhani ağırlığını biraz hafifletiyor. Üstelik bu kâbusun içinde yürürken, bazen görünmez duvarlara çarpıyoruz. Alex’in dünyası, özellikle teknik anlamda zaman zaman kırılmalar yaşıyor. Kamera açıları en kritik anlarda bizi arkamızdan vurabiliyor, vuruş hissi bazen boşluğa sallanan bir yumruk gibi kalıyor ve oyunun teknik pürüzleri bizi o harika atmosferden bir anda koparıp bilgisayar ekranının karşısına fırlatabiliyor. Kasaba, Japon yaratıcılarının o ağır, felsefi ve yavaşça ruhu kemiren anlatımından sıyrılıp, Amerikalı bir stüdyonun elinde daha düz, daha aksiyon odaklı bir çehreye büründüğü için, eski Silent Hill ziyaretçileri kendilerini biraz "yabancı bir evde" gibi hissedebiliyor. Son Söz dersek; Silent Hill: Homecoming, kayıp bir kardeşin peşinde, sislere gömülmüş bir ailenin trajedisini anlatıyor. Serinin o eski, erişilmez psikolojik zirvelerine tırmanamasa da, elindeki silahı sıkıca kavrayıp karanlığın üzerine yürümek isteyen ve sislerin arasındaki o melankolik melodiyi özleyen her oyuncu için, yaşanması gereken sert ve tekinsiz bir kâbus olacaktır.

Firstly, I would like to say that I don’t believe in objectivity when it comes to art. No piece of media is “objectively bad” in my opinion, there is always someone who will appreciate something that could be considered bad or poorly made. That being said, I despise this video game. For me 'Silent Hill: Homecoming' fundamentally misunderstands everything that made the original Silent Hill special while spitting on the face of Silent Hill 2 and the direction that it tried to take the franchise. For me, this is not a Silent Hill game. It lacks the skeleton of the gameplay, the atmosphere and quality of the originals' level design, and the well crafted story and themes of the classics (not to say how less subtle everything is, I swear Alex broke my immersion by how much on your face his dialogues are when inspecting his house). Not everything in this game sucks, I would argue that sometimes it introduces a nice element or theme to the narrative, and levels like the Otherworld version of the Shepherd House are pretty good actually. Some puzzles are okay, I guess, but I barely really had to do any mental effort for like 90% of the game. This doesn’t feel like a main entry in the franchise, but rather a tie-in game inspired by the movie (now that I think about it, this would explain the bad quality of the overall product). For me, every enemy design sucks and it’s purely there for shock value, this game has a fricking boss designed like the “Human Centipede”! They don’t fit in with the rest of the classic's roster of enemies and the bosses feel like they came from a different type of game altogether (like the doll boss that looks directly cut from a horror version of Dark Souls). This game is also really raw and brutal in ways that take away the surrealist and otherworldly vibe of Silent Hill. It feels like it took more inspiration from Saw or Hostel than from Silent Hill, which leaves a bad taste in my mouth everytime I see it. Also, most NPCs' feels so forced to the point of even ruining the actual good ones. The highlights for me were the moments with your parents and Deputy Wheeler (the absolute GOAT). In the end, I hate this game and think it’s a miserable experience that goes against everything that made me love Silent Hill. The steam port is also an absolute broken mess, but my experience playing on the PS3 was pretty buggy as well… the only difference is that it was just playable and beatable, the same almost can’t be said for the steam version. I’d recommend you to stay miles away from this game and play the better titles instead. But if you do play it and actually enjoy it, good for you. As I said, I can see value in some aspects of the game and I don’t think this is an objectively bad piece of media, but I do consider it to be bad and poorly made in my personal opinion. I hate it and I can’t stand it. That's it. E se você tá se questionando porque eu não escrevi em português tendo o sobrenome “Ferreira”, é porque nem em português dá pra jogar essa joça. Então se você não sabe inglês então nem vai conseguir entender a história… O que talvez possa ser um aspecto positivo na real :P

Yeah i am sorry but this is one of those games you just gotta watch a summary on YouTube. Think of one godamn awful PC port, the game is literally unplayable most of the time and heavily relies on community mods in order to work. But even with the mods installed the game will still crash, making you lose all of your progress if you didn't reach a save point. If i read the reviews i probably wouldn't have wasted 7 BRL on this, atleast it was on sale but it's not worth buying. The game sacrifices it's horror aspect for a combat that it's not even that good to be honest, some enemies are awful to fight with, not even the bosses are that annoying. Now, i wish i could talk more about this game if one of the crashes didn't delete my whole ♥♥♥♥♥♥♥ progress, i was on the 2nd boss fight, the giant doll thing, but even if i try to reach it again my game will keep crashing and honestly, i am tired of getting stressed because of this laggy game, and it's sad saying this because even with all the cons i was still enjoying the game, but i've had enough. If you want to play it then PLEASE PIRATE THIS GAME, I AM WARNING YOU!!!

[h1]Welcome home, wannabe soldier.[/h1] Whilst being not a very accepted title in the SH community ([i]alongside [b]Silent Hill: Downpour[/b] maybe, but it didn't escape the clutches of consoles, sadly[/i]) [b]Silent Hill: Homecoming[/b] was a somewhat pleasant journey to me, as I strive for more entries in the SH franchise ([i]except [b]Silent Hill: Book of Memoires[/b] on [b]PlayStation Vita[/b], which is certified poopoo[/i]). The PC port of this game was released in a horrible state ([i]and still is[/i]), and to even play a Steam version of the game, you'll have to install [b]Silent Patch[/b] by [b]UnknownProject[/b] ([i]he did God's work to make this game playable for all of us[/i]). But I did enjoy the overall atmosphere of the game and even the notorious combat mechanic. [b]Akira Yamaoka[/b] once again made very enjoyable music for this title ([i]Elle and Alex themes are great, and Terminal Show is still sometimes on repeat in my playlist[/i]). Storywise, it's okay, I guess. Even with [b]SilentPatch[/b], expect the game to crash sometimes, and God knows why it may or may not do that, so save as often as possible. [h3]If you want to experience [b]Silent Hill[/b], I would advise you to search for the original four entries first. Only if you are willing to fiddle with the game and want another SH experience would I recommend this title.[/h3]

Me dói dar essa nota negativa ao jogo; realmente parece ser legal (vi a história no Youtube), trilha sonora impecável bem ao estilo Silent Hill. Só que temos 2 problemas: - O combate é absurdamente ruim. Eu "resolvi" essa questão usando a tática de ficar esquivando igual um louco e dar 1 hit; - O problema maior: ele fecha do nada e não tem auto save. Joguei 30 minutos, jogo fechou, voltei pro último save kkkk. Perdi 30 minutos. OBS: acontece MUITO. Essas 2.5 horas jogadas equivalem à 1 hora de jogo. Conclusão: paguei 7 reais, sei que é dinheiro de pinga, mas passem longe desse jogo. Não é mimimi da galera, ele é injogável. Não vale à pena gastar nem mesmo 7 reais.

The game crashes during loading times and the sound is poorly mixed. I can't hear the characters speaking because of the sound effects and the music

Homecoming es la quinta entrega de la más que emblemática saga de terror psicológico Silent Hill, y fue lanzado en el año 2008 para las plataformas de PC, PS3 y Xbox 360. Es uno de los primeros Silent Hill que no fue desarrollado por el Team Silent, equipo creador de la saga y responsable de grandísimos juegos como el Silent Hill 2; siendo desarrollado en este caso por Double Helix Games. Como introducción, destacar que este título marca un giro hacia un enfoque más occidental y orientado a la acción, lo que desde el momento cero generó opiniones divididas entre los fanáticos de la serie y es una de las características negativas del juego. En Homecoming, tomamos el control de Alex Shepherd, un exsoldado que regresa a su pueblo natal, Shepherd's Glen, solo para descubrir que su hermano ha desaparecido, que su familia está completamente catatónica y que el propio lugar está sumido en la más profunda oscuridad: niebla, monstruos, desapariciones de personas y todo tipo de situaciones grotescas. A medida que avanza la trama, Alex se ve envuelto en los oscuros secretos del pueblo y que tienen una profunda conexión con un pueblo cercano, Silent Hill. A través de ella, Alex descubrirá los secretos más profundos de su propia familia. Sobre la historia, mencionar que aunque presenta una trama decente con giros interesantes, carece de la profundidad emocional y el simbolismo presentes en entregas anteriores, como Silent Hill 2.​ Es decir, la historia es lo suficientemente entretenida como para jugar al juego, pero no termina de sentirse como un Silent Hill del todo. Lo peor, los múltiples finales, que no solo son muy cortos sino que son carentes de contenido. A mi parecer, es como si hubiesen dejado el juego "a medias" y lo hubiesen finalizado mal y con prisas. En cuanto a las mecánicas de juego, destacar que en esta entrega seguirán los archiconocidos puzzles míticos de la saga que nos permitirán avanzar en la historia y que en ocasiones siguen siendo igual de complicados y bien planteados como en otras entregas de la saga. Es novedad en esta entrega un nuevo sistema de combate más dirigido a la acción, que aunque es un soplo de aire fresco a la saga, a veces es un poco ortopédico y no termina de funcionar correctamente. De la ambientación, decir que es una más que digna sucesión de los juegos anteriores, sigue teniendo esa atmósfera densa y opresiva, con unos escenarios oscuros, grotescos y de "pesadilla" que te meten dentro de la historia y te hacen vivir en ocasiones la historia como si fueses el propio protagonista del juego. Los cambios entre el mundo real y el alternativo están bien logrados, sumergiendo al jugador en un entorno cada vez más desquiciado y aterrador. En cuanto al diseño de personajes y de jefes finales, diría que es el punto fuerte del videojuego, con unos diseños muy bien trabajados y con ese simbolismo tan impactante, retorcido, oscuro y perturbador al que estamos acostumbrados los fieles seguidores de esta saga. Finalmente, sobre la banda sonora mencionar que es uno de los apartados fuertes del juego, ya que está formada por piezas excelentes (a como nos acostumbra la saga) que evocan melancolía y terror (y que conseguirán ponerte los pelos de punta en muchas ocasiones), compuestas por el grandísimo Akira Yamaoka. En cuanto a los gráficos, mencionar que para la época eran gráficos más que correctos, con buenos detalles del escenario y de los personajes. En cuanto a la optimización en PC, esto es lo que mata este juego y una de las razones por las que no lo recomiendo para nada. Por defecto, viene limitado a 30fps y no se puede cambiar. Además, su optimización es horrible y no funciona bien ni teniendo un buen ordenador, siendo la única solución el acudir a parches creados por la comunidad. Además, está lleno de cuelgues y bugs que arruinan la experiencia jugable. En conclusión, no recomendaría Silent Hill: Homecoming. Para comenzar, comparado con otros títulos como Silent Hill 2 y Silent Hill 3, Homecoming no alcanza ni de lejos el nivel de dichos juegos, y por las lagunas narrativas, el mal planteamiento de los finales y la calidad de sus predecesores lo hacen no terminar del todo de ser un "buen" Silent Hill. Aunque tiene buenas ideas, buenos elementos de la trama y buenos diseños de monstruos, ambientación o música, se siente como un juego incompleto, inconexo y en ocasiones hecho a "lo rápido". Eso, sumado a los graves errores de optimización y funcionamiento, hacen que sea un juego totalmente evitable.