Chyba wolałam Residenta, kiedy był bardziej horrorem i był mroczniejszy. „Trójka” jest wyraźnie nastawiona na akcję i ma dużo więcej oskryptowanych momentów. Dość szybko więc orientujemy się, kiedy musimy uciekać, a kiedy nie unikniemy starcia z potworem oraz w którym momencie możemy się poczuć bezpieczni. Tyran chodzący za bohaterem na posterunku policji w „dwójce” jakoś mocniej podnosił mi ciśnienie niż dużo częstsze konfrontacje z Nemesis tutaj. Trochę szkoda, bo w efekcie RE3 to akcyjniak, który nie ma zbyt wiele z horroru – momenty strachu są głównie wywoływane jump scare’ami niż poczuciem bezsilności w obliczu zagrożenia, jakie towarzyszyło mi przy historii Leona i Claire z poprzedniej części.
To powiedziawszy, uważam, że gra jest naprawdę w porządku. Gameplay RE3 jest równie przyjemny, co przy poprzedniczce, chociaż ogólnie nieco prostszy i trochę zubożony. Całkiem miło było też poznać się bliżej z Jill Valentine (w RE2 była wspomniana, a w jedynkę, która nie została zremasterowana nie grałam). Towarzysz Carlos też miał swoje momenty i wydaje się, że ten duet nieźle się sprawdził. Absolutnie jednak fabuła nie jest najmocniejszą stroną RE ani w dwójce, ani w trójce (tylko te części dotąd miałam przyjemność przejść). Jest tu sporo przerysowania i karykaturalnych złoli (czy to zawsze musi być stereotypowy „Rusek”?), ale rozumiem, że to jest bardziej hołd dla kina klasy B niż próba opowiedzenia nam czegoś faktycznie ambitnego – jeśli się tak dzieje, to raczej przez przypadek albo przy okazji.
Sądzę, że w kolejne części, przynajmniej niektóre, zagram. Jest coś satysfakcjonującego w tych grach, bo na wiele sposobów, to co twórcy przygotowali działa i wciąga. Dodatkowym plusem jest fakt, że w dobie gier, które tylko pęcznieją i w których można utopić dziesiątki czy setki godzin, taka krótka rzecz jest bardzo orzeźwiająca.
