Pathologic 3

На девятый день принял пару флакончиков стрихнина и погнал в столицу. На половине пути осознал, что забыл сесть в поезд.

Pathologic is a masterpiece that often gets in its own way. If you are the least interested in the concept, I strongly recommend playing for yourself. I came in as a newbie to the series and was hooked in the first half hour. Then went back to play Pathologic 2, which only furthered my love for the concept, the town, and the story. The story and writing are top notch. Many aspects of the game are fascinating and properly infuriating. Rushing to the hospital to diagnose patients, uncovering bit by bit the mythology of the town and what is actually going on. The reveals, the concepts this game addresses, its use of the medium itself- something very few games do - are amazing. And well worth the time to uncover. My jaw dropped at several points. However, as you get further along, some aspects become simply infuriating. Running from district to district, trying to figure out the correct mechanics to banish the plague, finiky controls that accidentally select the wrong day. Toward the end, i found myself cheesing what I could to avoid the tedium of outrunning disease or running out of limited resources. Some concepts seemed to be handled clearer in the second game. But even with its flaws, its an amazing game. It's trite to say something is a unique experience, but in many ways, this is. There is so little out there like this. Do yourself a favor and give it a whirl, and then the others in the series if you want to learn more about the town on the Gorkon.

It is amazing how you would think "remaking" the same game over and over again would get tiresome at this point, and still somehow each time the formula is twisted just enough to drive the knife of intrigue deeper each time, severing vital organs and spilling the precious drippings that can only be found in the depths of a surrealist metanarrative such as this. da game is good

Weird game is weird. Good weird. First look : https://www.youtube.com/watch?v=kF3yEIIsmfo

Бакалавр еще со 2 части вызывает у меня лютое отвращение как персонаж

It's really excellent and you should take a chance on it. It's ultimately much easier but also more initially difficult to understand than Pathologic 2. I think you can start with whichever of the two sounds more appealing to you. At the time of this writing it is still somewhat buggy, lacking in polish in various ways, and full of typos. Hopefully those will all be fixed over time and the quality of the underlying game will shine through more easily. The writing and art design are operating on a higher plane of existence. It is exploding with compelling, complex quests that have surprising and subtle reactivity. The cast of characters is among the best and most interesting in any game. Its fundamental flaw is that it is not a game with deep harmony between the gameplay itself and the rest of the package of story, world, and atmosphere- unlike Pathologic 2, which was an all time master class in this. This is a game with comparatively shallow and easy to break gameplay systems that wear very thin over this much quest content. I think if you approach it like a wildly ambitious visual novel and not like a direct follow-up to what Pathologic 2 was doing, you will probably be in the right frame of mind to accept the tradeoffs at play.

Дыбовский буквально изобрел нелинейный сюжет.

Nigdy nie porywam się na pisanie recenzji na Steamie, które byłyby dłuższe niż dwa zdania, ale dla tej gry chcę zrobić wyjątek. Dla tych, którzy grali w Pathologic 2: jeśli szukacie gry równie hardkorowej jak poprzedniczka, to możecie się zawieść. Ścieżka Dankowskiego dużo więcej ciężaru przenosi na historię. Jest tu trochę żonglerki wyposażeniem, wyrabiania medykamentów i biegania jak kot z pęcherzem zanim pasek nie spadnie do zera, ale te mechanizmy zostały porządnie wyszlifowane. Czy to dobrze? Nie wiem. Choć cenię sobie ten element survivalu teraz, to za pierwszym podejściem te mechaniki w dwójce zniechęciły mnie do dalszej gry. Tutaj trudno mi sobie wyobrazić, by ktoś miał taki problem. Tym bardziej, że gra nie utrudnia rozgrywki po każdej śmierci, jak w P2, a save scumming to główny mechanizm całej gry. Jeśli jednak szukacie gry, która zostanie w waszej pamięci, sięgnijcie po Pathologic 3. Pod względem literackim, sposobu narracji, głębi intelektualnej i projektu artystycznego jest wybitna. Nie chcę spoilerować niczego ponad to, co pokazuje trailer, żeby nie psuć nowicjuszom zabawy, więc sypnę tylko paroma odniesieniami: - [i] Dżuma [/i] Camus. Chyba najbardziej oczywista inspiracja całej serii. Miasto w obliczu plagi, jednostki postawione przed monumentalnymi wyborami, niejasne odpowiedzi. Dankowski jest tutaj odpowiednikiem doktora Rieux - oboje walczą ze śmiercią, ale tutaj niemal dosłownie. - [i] Bracia Karamazow [/i] Dostojewskiego. Nie licząc wspaniałej prozy i (choć niedosłownych) kulturowych rusycyzmów, jak postać jurodiwego "świętego głupca" czy motyw przerażających władz, widzę też inne motywy możliwie zaczerpnięte z konkretnie tej książki: rozmowa Iwana z diabłem, Wielki Inkwizytor (dosłownie!) i trójca głównych bohaterów, reprezentujących aspekty człowieczeństwa. - Jorge Luis Borges - tutaj się wygłupię, bo nic od niego nie czytałem, ale w grze pada wręcz dosłowne odniesienie (dla bardziej kumatych: Immortell o "ślepym bibliotekarzu" pod koniec gry) - filmy Tarkowskiego - wiadomo, Rosjanie. Jeśli którekolwiek z powyższych nazwisk lub tytułów powoduje u was motylki w brzuchu, to absolutnie musicie przeżyć tę historię. Jeśli nie - nie szkodzi. W historii pełno jest nieodczytanych przeze mnie kontekstów literackich, ale nie odejmuje to ani trochę od przyjemności obcowania z nią. Jest to jednak gra zbudowana wokół mocno filozofującej fabuły i jeśli wiecie, że nie jesteście w stanie przełknąć takich rzeczy, odpuśćcie sobie, bo się rozczarujecie. Poetycka maniera gry może nie podejść, choć moim zdaniem pióro nie jest aż tak barokowe, jak np. w Disco Elysium. Ach, właśnie - jak graliście w Disco, to zagrajcie w Pathologic. Projekt audiowizualny jest absolutnie piękny. Gra stoi na trochę wyższym poziomie niż poprzedniczka, jest nieco (z naciskiem na nieco) mniej drewniana i mocniej uszczegółowiona - kosztem otwartości świata i możliwości wejścia do wszystkich domostw. Secesyjno-dieselpunkowa stylistyka zdecydowanie scratchuje mój itch. Muzycznie też jest wspaniale: trójkowa wersja motywu z pubu Stamatinów jest świetna, a w napisach końcowych przemyka nawet gościnnie nazwisko Wielkiego Akiry Yamaoki. Optymalizacja gry jest lepsza niż w dwójce, choć nieidealna. W niektórych miejscach (np. w ratuszu) gra na Ultra w 1440p potrafiła spaść do 50-60 FPS na RTX4080. Na moment mojego przechodzenia gry znaczna większość bugów została zlikwidowana - a wiem, że było z tym ciężko. Z najgorszych przewinień: dziwne ulokowanie obszaru interakcji z niektórymi postaciami i obiektami, źle podświetlające się interaktywne obiekty, NPC-e lewitujący nad ławką. [b] TL;DR - gorąco polecam, zwłaszcza dla zajaranych literaturą i grami-książkami typu Disco Elysium. Piękna, nieoczywista. Mało strzelania, dużo rozkminki. Dość łatwa - jeśli porzuciliście P2 przez jego mechanizmy survivalowe, tutaj tego praktycznie nie ma. [/b]

Камера обскура?.. Камера Люмена!