INAZUMA ELEVEN: Victory Road

Extremly fun, great mechanics and the developers made sure this game has everything to please the fans of the saga. try it

Ağları delen süper şut atmak kadar keyifli bir şey yok bence. Bu sebeptendir ki Kaptan Tsubasa ile başlayan bu akımı gerçek hayata uyarlamak için elimden geleni hep yaptım ancak her seferinde ezeli düşmanın yer çekimi kazandı. Ayrıca normal ortaya kafa vuramayan insanların olduğu bir dünyada birbirlerinden destek alarak 3 - 4 metre sıçrayan Tachibana kardeşlerin aq arkadaşlar. Bence Tsubasa'nın sonunu kendisini Masuo Tachibana sanan gerizekalılar getirdi , tıpkı Pokemon'un sonunu kendini Pikachu sanan dangalağın getirdiği gibi (Biliyorum Pikachu uçmaz.) DS ve 3Ds oyunlarını severek oynadığım İnazuma Eleven açıkçası türün yaratıcısı Captain Tsubasa'ya göre daha inovatif oyun tarzı ve rpgye daha yakın olmasıyla nezdimde büyük artı kazanmıştı. Ayrıca DS oyunları hedef kitlesi çocuklar olmasına rağmen nispeten zorlayıcı oyunlardı. Yıllar sonra ana seriden bir uyarlama görünce (animeyi izlemedim,hikayeyi oyunlardan biliyorum.) içimde bir şeyler kıpraştı (gavurların hype dedikleri şey bu olsa gerek.) (aslında burayı "g" ile yazsa mıydım?) Bu sıralar bana 14 saat bir oyunun başında vakit geçirtmek bayağı bir zor. Dolayısıyla oyunu ilk öveceğim kısım bu olacak ancak story modunda ilk maçımızı yapmamız yaklaşık 3 saat sürdüğü için bunun tam anlamıyla övgü olmadığını belirtmem gerek. Eski oyunlarda olduğu gibi aslında oynanış döngüsü biraz daha Arcade spor / RPG kısmına yakın. Süper şutlar, çalımlar, kesme müdaheleleri, yetenekler, bufflar filan derken futbol oyunu maskesi giydirilmiş bir JRPG oynuyoruz burada. HP barların yerini kaleci staminaları almış ve bu bar tükendiğinde ölmek yerine gol oluyor (ulan keşke gerçek hayatta da böyle bir mekanik olsa. DEDEM GOL OLDU arkadaşlar!). Dolayısıyla bütün stratejimiz rakibin zayıflıkları üzerine oynayarak özel hamleler kullanmamızı sağlayan Tension kazanmak üzerine inşa edilmiş. Bu tension barı ne kadar çok dolarsa o kadar görkemli kombol şutlar, daha kuvvetli ataklar ya da müdaheleler yapabiliyoruz. Çok komplike gibi görünmüyor olabilir ve çok komplike de değil zaten (bu aralar incelemelerde plot twist yapmaya çalışıyorum ama başaramıyorum.). Sonuçta Inazuma Eleven bir çocuk oyunu. Bakmayın siz böyle çocuksu göründüğüne demek isterdim ama yaş olarak daha küçük bir kitleye hitap ettiği açık. Story modunun açılışından itibaren bize zorla oynatılan taş - kağıt - makas oyununun sığlığı başlangıç temposunun içine etse de sonrasında gelen futbol qte oyunları temponun iyice anasını skyor. Oyunu toparlayan ise 4. saatte ancak tam anlamıyla derinliğini anladığımız maç mekaniği oluyor. Burada da oyun basitleşsin diye elinden geleni iyice yapmış yapımcılar. Çünkü çoğu zaman çalım atacağınızı ya da yiyeceğinizi belirten statları ekranda çok net şekilde görüyorsunuz, elbette ki bu statlar tam anlamıyla yüzde vermiyor ama futbolun en önemli şeyi olan tahmin edilmezliği ortadan kaldırıyor. Kaleci stamina barları da ne zaman gol olacağını açık edince ortaya çıkan oyunun tam olarak futbolun ruhunu yansıtmadığını söylemek yalan olmaz. Yukarıda belirttiğim gibi zaten oyun futbol maskesi giydirilmiş bir JRPG. Uyarlandığı manga/anime itibariyle Inazuma Eleven bence iyi bir hikayeye sahip. Bu oyun için de geçerli bence. Evet, tüm evrenin lise futbol turnuvası suyu hatrına dönüyor olması biraz garip ama bence kendi içinde tutarlı ve önemli olan da bu. Destin ya da Unme (sectiğiniz dil ve dublaja göre ana karakterin ismi değişiyor.)'nin futbola aşık olup, rahatsızlık nedeniyle bu sporu icra edememesini, teknik direktörlük yaparak çözmesiyle devam ediyor hikayemiz (jun misugi değil mi lan bu hikaye?). Yolda edindiği arkadaşlıklar filan derken çocuk şampiyon olacak belli yani. İzlemesi keyifli ama ha. Bir de en sevdiğim şişman abaza steryotipi filan koymuşlar oyuna, ona da bayıldım. Ancak bir Ishizaki eksik gibi duruyor anlatımda. Neyse Inazuma Eleven hikayesi için alınacak bir oyun mu emin değilim ama bence hikaye de fena değil diyebilirim. Öte yandan son kısma gelirken oyunun aşırı basit olduğunu söylemeden geçemeyeceğim. Hikaye bölümleri haricinde 14 saatlik oyun süremde kırık mekanikleri oldukça kolay buldum ve bu zamandan sonra hikaye modunda bir gol dahi yemedim. Bu size zorlukla ilgili bir fikir verecektir diye düşünüyorum. Hikayede "öyle kral takım, böyle kral takım. Kaptanları demiri deliyor, götünü skyormuş" diye anlatılan takımlara 5er 5er yapıştırdım yani. Oyundan sıkılmama da biraz bu sebep oldu. DS dönemi oyunlarda random battlelardan bile tokat yiyebiliyordum bu sebeple bu oyun beni biraz üzdü. Inazuma Eleven, bence eskiye nazaran çok fazla göremediğimiz RPG/spor türünde başarılı bir oyun. Oyunda burada bahsetmediğim tonla içerik var ancak ben story moduna odaklandığım için eleştirimi onun üzerinden yaptım. Zira seriye hakimseniz belki de benden kat ve kat zevk alabilirsiniz. Oyunun temelinde başarılı olduğunu söyleyebilirim. Türü seviyorsanız veya merak ediyorsanız bakmadan geçmeyin. (7.5/10)