Gear.Club Unlimited 2 to arcade'owa gra wyścigowa z licencjonowanymi autami czerpiąca z klasycznych NFS-ów sprzed podserii Underground. Niestety ciężko komukolwiek polecić, gdyż od samego początku czuć mocną mobilkowość, a im więcej czasu się spędza z grą, to wychodzą coraz to większe bolączki.
Wszędobylskie naleciałości mobilne objawiają się przez specyficzny układ menusów, salonów samochodowych i samego warsztatu. Zwłaszcza ten ostatni jest strasznie irytujący w obyciu - w normalnej grze wyścigowej wybierasz sobie samochód z listy i w jednym, może dwóch menu ulepszasz sobie samochód oraz zmieniasz kolor, dodajesz naklejki i inne. W GCU2 jak w najgorszej mobilce trzeba przerzucać samochód pomiędzy punktami - w jednym sobie zmieniamy silnik, potem w kolejnym zmieniamy opony, w trzecim wymieniamy inne bajery, a w czwartym zmieniamy wygląd wizualny. Od samego początku do końca było to męczące i kompletnie zbędne, nie dodawało to nic do gry.
Optymalizacja jest zwyczajnie zła, gra na Steam Decku na bardzo niskich detalach działała w stabilnych 60 FPS-ach, natomiast przy niskich to już w zależności od trasy, bo potrafią być poważne spadki. I żeby tu było jakieś usprawiedliwienie tego, ale gra wygląda gorzej niż gry wyścigowe z siódmej generacji konsol, a wymagania są strasznie wysokie na prezentowany poziom grafiki. Właściwie jedynie bronią się modele pojazdów, bo wszystko poza trasą jest puste, nudne, brzydkie, nie ma nawet najmniejszych detali - jest trochę lepiej niż w NFS: Hot Pursuit Mobile, które wyszło w 2010 roku!
Myślałem, że chociaż model jazdy uratuje tę grę, ale mam co do niego mieszane uczucia. Z jednej strony przyjemnie się jeździ, ale pojawia się irytacja, gdy wpadniemy w poślizg. Dlaczego tak? Otóż poślizgów nie da się kontrolować. W normalnej grze wyścigowej człowiek stara się odbić i wyprostować tor jazdy, ale tutaj jest to poskutkuje kolejnym poślizgiem, tylko w przeciwnym kierunku, nigdy z czymś tak złym się w grze wyścigowej nie spotkałem. Jedynym wyjściem jest wykorzystywanie samochodów z najlepszą przyczepnością, by minimalizować to ryzyko.
W głównej kampanii rodzaje wyścigów są standardem - zwykły wyścig, eliminator, próba czasowa. Nic ponadto. Różnorodność lokacji jest zainspirowana NFS: Hot Pursuit (2010) oraz z tego co mi się wydaje, dość starym NFS: High Stakes. I nie byłoby nic w tym złego, gdyby elementy tras nie były tak do siebie podobne - jak przejedziesz przez jedno rondo, to przejechałeś już przez wszystkie, podobnie jest z kilkoma rodzajami zakrętów, po kilku godzinach zaczyna się wkradać powtarzalność.
Do dyspozycji mamy też wyścigi samochodów Porsche oraz Endurance i Le Mans. Te pierwsze są tak po chamsku stworzonym trybem przedłużającym rozgrywkę. Naszym celem jest zdobycie mistrzostwa w trzech seriach, czyli de facto zająć pierwsze miejsce w rankingu ogólnym. Jednak nasze zmagania zaczynamy zwykłym samochodem, bez żadnego tuningu mechanicznego, a przeciwnicy oczywiście mają ulepszone wozy. Jak zatem to wygrać? Otóż zajmując 4 lub 7 miejsce w serii sprawiamy, że nasz samochód dostaje ulepszenie i wtedy ponawiając całą serię możemy już ścigać się ulepszonym wozem. Wyścigi Endurance i Le Mans są na torach wyścigowych, co jest ciekawym urozmaiceniem rozgrywki. Początkowo zaczynamy od kwalifikacji i w zależności od zajętego tam miejsca zyskujemy pozycję startową. Szkoda, że wyścigi Endurance właściwie nie wymuszają żadnej głębszej taktyki niż wybranie twardych opon i uzupełnienia baku paliwa do 85-90%, w przypadku Le Mans już można trochę pokombinować w tym aspekcie.
Naprawdę szkoda mi tej gry, bo potencjał na dobrą arcade'ową grę wyścigową na zamkniętych trasach z licencjonowanymi wozami był, ale został zaprzepaszczony dość mocno przez sztuczne wydłużanie gry niską jakością aktywności. Można rozważyć jak będzie za 5 zł, najlepiej do grania na handheldzie po 15-20 minut dziennie maks. Osobiście polecałbym dorzucić trochę pieniędzy i kupić jakiegoś współczesnego NFS-a na promocji.
