Disco Elysium - The Final Cut

3.5 - good almost great

полная дрисня абсолютно пердежная игра чета читать туда суда бегать лучше проведите время с пользой посмотрите например чемпионат мира по футболу 2026 в америке сегодня в четвертьфинале сразились две крепкие европейские сборные Англия - Норвегия абсолютно равный матч я считаю скандинавская сборная была достойна пройти в полуфинал но отмененный гол во втором тайме спасибо арбитру и джуд белингем не дали случиться чуду как итог 2-1 англичане молодцы думаю в финале их французы выибут)) а вы что думаете?

кто победит - мужская депрессия или огромный фазмид? если честно, единственный раз в жизни, когда человек жалеет, что не занимался саунд-дизайном или экшн-модельками в десятые - это когда он заканчивает диско элизиум на хорошую концовку. чудесная история, приятнейшие по раскрытию персонажи и какой же ЗВУК... не хватает возможностей поиграться со статами, но мб еще парочка прохождений это исправят

A phenomenal game I absolutely love the dialogue the care and uniqueness put into it are on a whole other level. I love the graphics and art style. This game is something everyone should experience.

peak

Симулятор похмелья

El argumento de "trata temas complejos, luego es una obra maestra" es una falacia enorme que se da mucho en la crítica de videojuegos. Si un juego te aburre o te da sueño, por muy sesudo que pretenda ser. Al final, Disco Elysium comete un pecado que el cine independiente o la gran literatura clásica suelen evitar: la falta de ritmo y el exceso de verborrea. Cuando abres un libro de Dostoievski o te pones una película de Tarkovsky, hay una estructura, una tensión y un uso del silencio o de la elipsis. Hay economía del lenguaje. En cambio, Disco Elysium a veces sufre de "parálisis por análisis". Te suelta muros de texto gigantescos donde tu propia lógica, tu encéfalo o tu espíritu de la escalera se ponen a debatir contigo mismo durante veinte minutos sobre teoría política o melancolía barata solo para decidir si abres una nevera o hablas con un marinero. Ese ritmo tan sumamente fragmentado y estático corta cualquier tensión dramática. Se vuelve puramente expositivo. Para alguien acostumbrado a consumir narrativa densa pero bien construida en otros formatos, el juego puede pasar de "profundo" a "pesado y redundante" muy rápido. Se siente más como leer un ensayo interactivo hiperbólico que como experimentar una gran historia.

เสียงในหัวร้องลั่น พูดกันด้วยไม่ประสา "โลกใบนี้สิ้นสุดแล้ว ตัวเราสิ้นสุดแล้ว ความสิ้นหวังวาดวางมั่นอยู่ตำตา" หัวส่งเสียงวิ้ง ร่างกายหนืดเหนียว ดวงตาคล้อยหย่อนหนักอึ้ง คุณตื่นขึ้นมาในห้องที่ตัวคุณเองไม่รู้จัก ไม่รู้ทั้งสถานที่ สถานการณ์ สถานภาพ เสื้อผ้ากระจัดกระจาย ละเลงเรียงรายตามพื้น ผู้ชายคนนี้ใคร คุณถาม เมื่อภาพส่องกระจกฉายให้เห็นตัวเอง ที่แดงบวมจากสุรา ที่แดงก่ำจากยา ที่แดงระเรื่อจากความเจ็บปวด และรอยยิ้มที่คุณไม่รู้ว่ามาจากเหตุใด ทำไมคนถึงเรียนคุณว่านักสืบ? คุณคิด ด้วยหัวสมองจะไม่มีอะไรหลงเหลือ ยินดีต้อนรับสู่มาร์ติเนส เมืองท่าเล็กๆในเรวาชอล แหล่งรวมมนุษย์ผู้ร้าวรานจากสถานการณ์ต่างๆ จากรัฐผู้ถือครองน้ำมัน จากสงคราม จากแรงงานสัมพันธ์ จากชีวิต จากคนรัก จากความทรงจำ คุณคือนักสืบ ผู้สืบหา ผู้ตรวจตรา ผู้บังคับใช้กฎหมาย ศพขึ้นอืดห้อยลงมาจากต้นไม้ ใคร คือ คน ฆ่า ดิสโก้อีลีเซียม สวรรค์วิมารสุดโศกสรรค์ จะให้คุณรับบทเป็นนักสืบติดเหล้าเมายาความจำเสื่อม ที่ต้องไขคดีฆาตรกรรมของชายคนหนึ่งที่อยู่ท่ามกลางสถานการณ์ความตึงเครียดทางการเมืองอย่างเข้มข้น โดยที่มีหลากหลายฝ่าย หลากหลายคน หลายหลายตัวตนเข้ามาเกี่ยวข้อง ไม่ว่าจะเป็นตำรวจ รัฐบาล สหภาพแรงงาน ผู้คนชาวบ้าน เด็กเกรียนที่ตกชั้นการศึกษา ทหารหนีทัพ เป็นตัวตนที่เกิดจากความควบแน่นทางการเมือง ทางใดทางหนึ่งอย่างชัดเจน ตัวคุณที่ความจำเสื่อม ต้องเริ่มปะติปะต่อเหตุการณ์หลังจากคืนที่ดูแล้วจะรวดร้าวแสนสาหัส แล้วไขคดีให้ได้ก่อนการปะทะกันของหลายฝ่ายจะเกิดขึ้น เกมเพลย์ ผมไม่เคยเล่นเกม CRPG อะไรมากนัก ก่อนหน้านั้นตัวเองได้เล่นบาวเดอร์เกทภาคสามก็มีความรู้สึกว่ามันคล้ายกัน นั่นคือคุณจะได้ควบคุมตัวเอกจากมุมมองด้านบน เดินในเมืองพูดคุยปฎิสัมพันธ์กับตัวละครต่างๆเพื่อทำภารกิจ โดยในการกระทำต่างๆหากไม่ใช่การพูดคุยธรรมดาจะเป็นการทอยเต๋าเพื่อติดสินว่าเราจะทำการกระทำนั้นได้หรือไม่ โดยมีตัวเลขสัดส่วนบอกความเป็นไปได้ คำนวนด้วยสเตตัสของเรา มันพื้นฐาน แต่คำว่าตัวละครต่างๆ ไม่ได้หมายถึงตัวละครตามฉากที่เราเจอเท่านั้น เสียงในหัวที่ดังและพูดคุยกันนั้นเองก็เป็นสิ่งที่ช่วยเหลือเรา ในขณะเดียวกันก็เป็นสิ่งที่เราต้องเผชิญอยู่ตลอดเวลา สเตตัส หรือเสียงในหัว จะถูกแบ่งเป็นหมวดหมู่สี่หมวด ยี่สิบสี่ประเภทให้เราได้เลือกพัฒนา และต้องพูดว่าแต่ละประเภทนั้นสร้างตัวตนให้กับตัวละครได้ดีมากๆ Intellect(ความฉลาดของสมอง) Logic(ตรรกะ) Encyclopedia(สรรพะความรู้) Rhetoric(วาทะศิลป์) Drama(การแสดง) Conceptualization(ความเข้าใจแนวคิด) VisualCalculus(แต่งจิตสร้างภาพ) Psyche(ความเฉลียวของจิตใจ) Volition(เจตจำนงตั้งมั่น) InlandEmpire(วิมานความคิดในจิตใจ) Empathy(ความเห็นใจ) Authority(การทรงอำนาจ) EspritDeCorps(จิตวิญญาณของหมู่มวล) Suggestion(การแนะนำสั่งสอน) Physique(สรรพพันธ์ร่างกาย) Endurance(ความอดทน) PainThreshold(ความอดกลั้น) PhysicalInstrument(ความแข็งแกร่ง) Electrochemistry(ปฎิสัมพันธ์เคมี) Shivers(ความสั่นกลัว) HalfLight(ความไม่มั่นคง) Motorics(การขับเคลื่อน) Hand/EyeCoordination(มือตาสัมพัทธ์) Perception(สัมผัสสังเกต) ReactionSpeed(ความเร็วของปฎิกิริยาตอบโต้) SavorFaire(ความมั่นใจ) Interfacing(ความคล่องมือ) Composure(การคงตน) แน่นอนว่าแปลเอาอรรถรส เพราะสำหรับตัวผมแล้วนี่คือตัวตนของพวกเขา ความสามารถของเราสะท้อนกับสเตตัสที่พัฒนา ในขณะเดียวกันความดังของเสียงของพวกเขาก็จะขึ้นอยู่กับความสูงต่ำของสเตตัสเหล่านี้เช่นกัน "เห้ยดูดหรี่ซักมวนดิ" "เห้ย ชกกำแพงเข้าไปเลย" "ทำงั้นไม่อายชาวบ้านเขารึไง" "เห้ย กรึ้บเหล้าซักช็อต" "ดูดอะไรซักปึ้ดไหมเพื่อน" อะ มันจะดูไหลไปในทางยาเสพติดเสียหน่อย แต่ด้วยประสบการส่วนตัวแล้วพี่"ปฎิสัมพันธ์เคมี"นี่แหละที่จะออกมาบ่อยที่สุด ยั่วให้เราดูด เสพ ดื่มสิ่งเสพติด แต่นอกจากอะไรห่ามๆแล้วก็ยังมีอะไรหลายอย่างที่คอยช่วยเหลือเรา ปลอบประโลมเราเช่นกัน "ระวังหน่อยนะ ข้างหน้าสัมผัสแปลกๆ" "คุณจะไม่เป็นไร มันไม่ใช่อะไรที่แย่ขนาดนั้น ผมมั่นใจ" "คุณทนได้ คุณผ่านไปได้" "ลองทำแบบนั้นสิ อาจจะดีก็ได้นะ" หรือไม่ก็พี่สรรพะความรู้ ที่คอยบอกเล่าเรื่องราวต่างๆของโลกให้เราฟัง มันคือตัวตนของเรา คือเสียงของเรา ไม่ใช่แค่สถานการณ์ภายนอกเท่านั้นที่สร้างนาเรทีฟ พวกเขาเหล่านี้นอกจากจะสร้างแรงกระทบให้กับโลกภายใน พวกเขาก็คุยกับเราอยู่ตลอดเวลา สะท้อนความเป็นเรา ช่วยติดสินใจการกระทำ ทำให้ตัวเอกรู้สึกถึงตัวตนของเขาอีกครั้ง ตัวตนที่เราต้องหานั้นไม่ใช่แค่ชื่อ แต่สิ่งที่เขาเป็น สิ่งที่เขาเชื่อ สิ่งที่เขาแสดงออก เลือกพัฒนาส่วนไหน ส่วนไหนจะงอกเงยจนเติมเต็มตัวละครที่ว่างเปล่า ผู้คน อย่างที่บอกว่าตัวตนของตัวละครคือผลของความควบแน่นทางการเมืองที่ออกมาเป็นอะไรก็ตามที่อยู่ในมาร์ติเนส พวกเขาอาศัยอยู่ในพื้นที่ที่สถานการณ์เต็มไปด้วยความตึงเครียด มีการกระทบกระทั่งกันของแรงงาน สหภาพแรงงาน คนของสหภาพแรงงาน คนจากรัฐบาล รอยัลลิส ทหารเก่า ผู้ลี้ภัยทางการเมือง คนติดเหล้า เด็กมีปัญหา ผู้งมงายในคำสาป ผู้งมงายในทฤษฎีสมคบคิด ผู้คลั่งชาติ นอกจากนั้นแล้วยังมาจากหลาหลายพื้นเพ หลายภาษา แม้นจะใช้ภาษาอังกฤษเป็นหลักในการดำเนินเกม แต่ด้วยสำเนียงและคำหยิบยืมทำให้รู้ว่าพวกเขาส่วนใหญ่เป็นผู้คนย้ายถื่นฐานมาจากหลากหลายประเทศ มันสะท้อนกลับมายังโลกของเรา ไม่ว่าสุดท้ายจะเป็นใคร ตัวตนของเราคือสิ่งที่เกิดจากการควบแน่นทางการเมือง ตั้งแต่สาเหตุในการมีอยู่ของตัวเราแล้วด้วยซ้ำ และมาร์ติเนสกำลังตึงเครียด ทุกฝักฝ่ายกำลังตึงเครียด เมื่อเมืองเกิดการฆาตกรรม แล้วผู้ตายเป็นคนของฝ่ายหนึ่ง อะไรก็ตามที่กำลังตึงเครียดนั้นจะปะทุ เรามีหน้าที่หาสาเหตุ ตามหาฆาตกรกับแรงจูงใจ และในขณะเดียวกันในฐานะผู้บังคับใช้กฎหมาย การควบคุมดูแลความสงบสุขก็เป็นหน้าที่ของเราเช่นเดียวกัน บทสนทนา ผมคิดว่ามันคือจุดสุดยอดของเกมนี้ สำหรับผมแล้วมันสมบูรณ์แบบ ความจิกกัดตลบแตลงประชดประชัน น้ำเสียงถ้อยคำถูกประดิษฐ์ขึ้นอย่างละเมียดที่สุด ผูกเข้ากับตัวละคร สถานที่ สถานการณ์อย่างดี ยามคับขัน ยามผ่อนอารมณ์ ด้วยเซ็ตติ้งที่ค่อนข้างคล้ายกับปัจจุบันทำผู้พัฒนาใส่ความหมาย สอดความนัยน์ได้อย่างดี แม้จะมีตัวละครมากมาย แต่ด้วยบทสนทนาทำให้อัตลักษณ์ของพวกเขาชัดเจนขึ้นมากๆ การดำเนินเรื่อง ผมไม่รู้ว่าอย่างนีเรียกว่าช้าหรือไม่ เพราะตัวเองก็ใช้เวลากับเกมนี้นานสำหรับหนึ่งรอบรัน โดยส่วนตัวแล้วคิดทุกอย่างในเกมนี้ทุกสร้างขึ้นมาอย่างปราณีต ทุกอย่างที่ผู้เล่นเห็นและสัมผัส รูป เสียง การเคลื่อนตัวของสถานการณ์ มันส่งภาพให้เห็นอย่างแจ่มชัด ทุกสายศาสตร์สามารถไปถึงจุดใดจุดหนึ่งของเรื่องได้โดยได้รับประสบการณ์ต่างกันตามแต่ตัวละคร ด้วยเวลาที่เดินเมื่อบทสนทนาเกิดขึ้น ทำให้เราต้องหาอะไรปฎิสัมพันธ์ตลอดเวลาเพื่อให้การสืบสวนดำเนินไป และคุณจะได้เดินในแบบของคุณ ได้พูดในแบบของคุณ โดยเฉพาะกับผมที่ใช้การติดต่อสื่อสารในการทำงานในชีวิตประจำวันแล้ว ผมสามารถเลือกอะไรที่ต้องการพูด สื่อสาร แสดงออกได้อย่างเป็นตัวเองสุดๆ พูดเกลี่ยกล่อมแสดงความเห็นใจ ใช้อำนาจบังคับขู่เข็น ปลดปล่อยกำลังเพื่อไปยังจุดหมาย คุณสามารถทำได้ โดยกระทำมันใส่ตัวละคร(และวัตถุ)โดยรอบ แน่นอน พวกเขาจะคิดกับคุณตามแต่พฤติกรรมที่ตัวคุณแสดงออกไป ฉะนั้นระวังให้ดี การเมือง เกมนี้ขาดส่วนนี้ไม่ได้เลย เพื่อองค์กร เพื่อประชากร เพื่อสหพันธ์ เพื่อตัวเอง เพื่อกฎหมาย ทุกขั้วฝ่ายการกระทำมีให้เลือกใช้ในตัวเกมที่แสดงชัดว่าฝักฝ่ายไหนเป็นอย่างไร สร้างผลกระทบอย่างไรให้อีกฝ่าย ตัวเอกของเรานั้นไม่มีความทรงจำ ก่อนหน้านี้ตัวเองจะยืดถือแบบใดมันไม่ใช่เรื่องสำคัญ ในเมืองที่ไม่มีใครรู้จักคุณ และในสถานการณ์ที่คุณเองก็ยังไม่รู้จักตัวเอง แนวทางไหนที่เชื่อ แนวคิดไหนที่อยากแสดงออกไป หรือไม่แสดงออกไป คุณค่าใดที่จะเสริมตัวตนหลังความทรงจำเลือนหาย คุณจะแก้ไขวิกฤตการณ์การดำรงตนอย่างไร ผูกกับผู้คนกลุ่มไหน เชื่อในอะไร มันขึ้นอยู่กับคุณ มีตัวอย่างแสดงชัดให้เห็นในตัวเกมอยู่แล้ว ความในใจผู้เขียน ดิสโก้อิลีเสียมเป็นเกมตำนานที่ไม่ว่าใครก็พูดถึง ผมได้สัมผัสตำนานนั้น และสะท้อนคุณค่านั้นลงบนตัวเองอย่างชัดเจน มันสร้างความมั่นคงในใจและความเชื่อ ในอุดมการณ์ของผมให้หนักแน่นขึ้นอย่างไม่มีอะไรทำให้ได้ หากมีเวลาลองดูครับ ปล.คิมคัตสึรากิจะเป็นชายที่ผมเคารพรักตลอดชีวิต