Cities in Motion

Statystyki Steama to jedno, a ile się człowiek nagrał na starym kompie u babci, to drugie. W CiMie projektujemy transport publiczny dla kilku wybranych miast Europy (a w DLCkach poza Europą), korzystając z pojazdów i infrastuktury poprawiających się na przestrzeni stu lat (1920-2020). Miasta są mniejsze od rzeczywistych (duh) i opierają się na drogach ustawionych wobec siebie o wielokrotność 45°. Z zalet, jak na 15-letnią grę, CiM prezentuje się naprawdę ładnie. Pozycja kamery nie pozwala doszukać się oszczędności detalu na modelach, która na pewno musiała zajść. Grafika nie wydaje się być cukierkowa, co tego typu produkcjom się zdarza (np. w TpF i TpF2). Ilość i właściwości pojazdów w podstawce pozwalają na sensowny wzrost firmy przez lata. Do tego dorzucona jest naprawdę przyjemna kampania, a i sandbox zapewnia wiele godzin świetnej zabawy. No ale, żeby nie było za dobrze, rozpiszę się trochę o wadach. Przede wszystkim, gra jest martwa, włącznie ze sceną moderską, więc wszelka chęć urozmaicenia swojej floty wymaga zakupu DLCków. I tu zaczyna się problem, po pojazdy z nich trącą ostrym pay-2-winem (w produkcji singleplayer xd). Przykładowo Galaxie Berliner, którego powinniśmy kupić najwcześniej w latach 60. (o tej konstrukcji zdania zaraz), dostaje godnego następce dopiero pod koniec lat 90. czy na początku 2000, mimo, że w tych latach mamy dostępne jeszcze 2 czy 3 nowsze pociągi z podstawki. A dlaczego "powinniśmy" a nie "możemy"? Bo pojazdy z DLC nie mają dat wdrożenia i wycofania! I takim sposobem po Berlinie z czasów pewnego malarza może zasuwać tramwaj, jakim nie pogardziłyby współczesne MPK. Do tego system budowania jest dość sztywny, i opiera się o system (mimo wszystko dość małych) kratek. Nawet zajmujące niewiele miejsca na powierzchni stacje metra mogą być dość trudne lub niemożliwe do wciśnięcia, a tory tramwajowe mogą nie chcieć opuścić ulicy w miejscu, w którym byśmy chcieli. No i nawet na "łatwym" gra jest dość trudna, a szczególnie, jak zrezygnujemy z budowy rozległej sieci metra. Linie łatwo się przeładowują, a dorzucenie większej ilości autobusów czy tramwajów powoduje co najwyżej korki. W sumie jest to fajne wyzwanie, szczególnie, że linie te często operują na granicy opłacalności (albo ja nie umiem ich budować). No dobra, ale czemu takie wady a ocena pozytywna? Do tej gry mam duży sentyment, a do tego, po nauczeniu się kilku mniej lub bardziej upierdliwych zasad, wciąż sprawia naprawdę dużo radochy. I choć 7 dych to trochę zbyt wysoka cena, gra jest często na promce za 2, i za taką cenę jest warta wypróbowania.