Call of Duty®: Modern Warfare® II

I bought the game during the release of season 3 and now I'm playing again it with great pleasure, it's been so long, god, how happy I am, I recommend buying game, the campaign is worth it!

#ВІДПУСТІТЬ_ПРАЙСА_НА_ДЕМБЕЛЬ Call of Duty®: Modern Warfare® II - ступор на місці? Дивне це продовження. Після проходження залишається відчуття, що розробники взяли найвдаліші місії, прийоми й настрій класичної Modern Warfare 2, добряче перефарширували все під свій лад, і на цьому трохи застрягли. Ніби й дорого, гучно, кінематографічно, але в сюжеті творча імпотенція: гра дуже хоче здаватися напруженою, але не завжди розуміє, чим саме має зачепити. Візуально теж не все однозначно. Десь картинка виглядає приємно, десь раптом ловиш себе на думці, що це схоже на даунгрейд або просто не такий вже й великий крок уперед після Modern Warfare 2019 року. Стрілянина, звук, анімації та постановка в цілому все ще на хорошому рівні, але ефекту "вау" немає. Зате гру помітно витягують персонажі. Особливо Гоуст і Соуп - між ними є нормальна хімія, діалоги звучать живіше, ніж основний сюжет, а деякі сцени тримаються саме на їхній взаємодії. Мережевий режим досі живий і працює. Як аркадна постріляти на вечір цілком годиться. Тут не варто чекати революції, але базовий геймплей все ще чіпкий: зброя відчувається добре, матчі швидкі, а прогресія й кастомізація можуть затягнути на кілька вечорів, якщо не ставитися до цього надто серйозно. Спецоперації теж нормальні. Не щось геніальне, але як додатковий кооперативний режим свою функцію виконують. А от рейди... Ооо, рейди. Вони чомусь більше нагадують квест-кімнати, ніж класичний Call of Duty. І якщо проходити їх з рандомами, це схоже не на командну роботу, а на соціальний експеримент на межі людського терпіння. Чи варта гра уваги? Тут усе впирається в ціну. На повну вартість питання спірне, бо чогось справді особливого, окрім кількох яскравих персонажів і хорошої постановки, тут небагато. Але якщо зловити щедру знижку, як у моєму випадку за 237 гривень, тоді рекомендувати можна без особливих докорів сумління. У підсумку, Modern Warfare II - це не провал, але й не тріумф

Captain Price 2 at a discount sale is incredible ♥ love it games

2019 yılında o yağmurlu Londra sokaklarında temizlik yaparken ya da karanlık bir eve sızarken hissettiğimiz o gerilim dolu, nefes kesen askeri gerçekçilik hâlâ hafızalarımızdaydı. Ancak 2022 yılında Modern Warfare II ile geri döndüğümüzde, o tanıdık ve olgun askeri simülasyon havasının yerini bambaşka bir şeyin aldığını gördük. Karşımızdaki oyun, ne olmak istediğine bir türlü karar veremeyen kararsız bir fırtınaydı. Task Force 141, dünyanın en seçkin, en donanımlı gayriresmî askeri birliği. Cebimizde milyon dolarlık teknoloji, arkamızda devletlerin sınırsız bütçesi var. Ancak oyunun bir noktasında kendimizi çöplerin arasından bant, yapıştırıcı ve kırık cam toplayarak hayatta kalmaya çalışırken buluyoruz. Bir Call of Duty oyununda, özellikle de elit bir askeri canlandırırken saatlerce çekmece karıştırıp crafting (üretim) yapmaya çalışmak, oyunun o yüksek tempolu ritmini tamamen baltalıyor. Taktiksel bir nişancı oyunundan çıkıp, bir anda çizgisel bir hayatta kalma-korku oyununun içine fırlatılmış gibi hissetmek ciddi bir ton uyuşmazlığı yaratıyor. Görsel olarak o kadar büyüleyici bir Amsterdam bölümü tasarlanmış ki, insan hayran kalmadan edemiyor. Ancak bu görsel şovun arkasındaki oynanış sadece iki kişiyi sessizce etkisiz hale getir ve git sığlığından öteye geçemeyince, o muhteşem grafikler sadece pahalı birer vitrin süsüne dönüşüyor. Oyunun en büyük günahlarından biri, zorluk seviyesini yapay zeka kalitesiyle değil, düşmanların üzerine eklediği saçma zırh plakalarıyla artırmaya çalışması. Karşınıza çıkan sıradan bir kartel üyesinin veya paralı askerin, kafasına yediği üç şarjör mermiye rağmen koşmaya devam etmesi, o çok övülen gerçekçi balistik algısını komediye dönüştürüyor. Kendimizi durmaksızın araçtan araca atladığımız, bir yandan bomba kaçırıp bir yandan direksiyon salladığımız o upuzun otoyol sekansında bulduğumuzda, askeri gerçekçilik tamamen rafa kalkıyor ve kendimizi ucuz bir Hızlı ve Öfkeli setinde buluyoruz. 2019'un o cesur, gri alanlarda gezinen ve ahlaki sınırları sorgulatan askeri draması gitmiş; yerine her telden çalmaya çalışan, bir türlü kendi tarzını bulamamış bir lunapark treni gelmiş. Günün sonunda 2022 yapımı Modern Warfare II, teknik olarak ne kadar kusursuz görünürse görünsün, hikaye anlatımı ve oynanış tasarımı açısından geriye doğru atılmış bir adım. Bize vadettiği o modern askeri operasyon hissini, saçma sapan mekaniklerin ve tutarsız bir tonun arkasında boğarak harcıyor. Arkasında devasa bütçeli ama ruhunu kaybetmiş bir hayal kırıklığı bırakarak... Bu inceleme sadece hikaye kısmı baz alınarak yazılmıştır. Online kısmı için başka yerlere bakabilirsiniz.

Modern Warfare 2, General Shepherd'ın yönettiği operasyonlarda İngiliz özel kuvvetlerinden Captain Price ve Task Force 141 ekibinin, Amerikan General Shepherd'ın emri altında dünyanın farklı bölgelerinde operasyonlar yürütmesini konu alıyor. Bu operasyonlarda bağımsız bir özel askeri şirket olan Shadow Company ve onun lideri Philip Graves de Task Force 141'e destek veriyor. Başlangıçta aynı amaç doğrultusunda hareket eden bu gruplar, Shepherd'ın verdiği emirler ve sakladığı gerçekler ortaya çıktıkça birbirine düşüyor ve Graves ile Shadow Company, 141'in karşısına geçiyor. Hikâye kâğıt üzerinde daha karmaşık ve politik bir çatışma kurabilecek potansiyele sahip olsa da bunu yeterince değerlendiremiyor. Özellikle Price ve ekibinin İngiliz özel kuvvetleri, Shepherd'ın Amerikan ordusundan bir General, Shadow Company'nin ise bağımsız bir özel askeri şirket olması gibi farklı yapıların bir araya getirilmesi aslında oldukça ilgi çekici. Ancak oyun bu ayrımları kullanarak savaşın gri taraflarını sorgulamak yerine çoğunlukla yine klasik bizim askerler iyi, karşı taraf kötü anlayışına dönüyor. Shepherd'ın emirleriyle 141'in hedef alınması ve Graves'in düşman haline gelmesi de daha derin bir çatışmaya dönüşebilecekken, kısa sürede klasik bir ihanet ve intikam hikâyesine indirgeniyor. Amerikan tarafındaki kararların, operasyonların veya uygulanan yöntemlerin ne kadar sorgulanabilir olduğu yeterince işlenmiyor; bunun yerine oyuncunun sempati kurması beklenen taraf yine Price ve ekibi oluyor. Bu da hikâyenin politik ve askeri açıdan sahip olduğu potansiyeli oldukça yüzeysel bırakıyor. Aksiyon tarafında ise sorun daha da belirgin. WWII ile MW2'yi tamamen aynı ölçekte değerlendirmek doğru değil; WWII dünya savaşının ortasında geçen büyük çaplı çatışmaları anlatırken MW2, özel kuvvetlerin daha planlı ve kontrollü operasyonlarına odaklanıyor. Ancak WWII'yi burada doğrudan “daha iyi oyun” olduğu için değil, aksiyonun oyuncuya nasıl hissettirildiğini göstermek için örnek veriyorum. WWII kendi yapısı içerisinde savaşın yoğunluğunu çok daha iyi hissettirirken, MW2'nin de kendi ölçeğine uygun şekilde yoğun ve tatmin edici çatışmalar sunması gerekirdi. Bunun yerine oyunun aksiyonu sürekli farklı sekanslara bölünüyor. Özellikle araba kovalamacası bunun en kötü örneklerinden biri. Aracın üzerine çıkıp ateş etmek, kapıdan sarkarak hedef vurmak gibi aynı hareketleri dakikalar boyunca tekrarlıyoruz. Başta gösterişli görünen bu bölüm uzadıkça tamamen monotonlaşıyor ve aksiyon yerine angarya hissi vermeye başlıyor. İki farklı görevdeki havadan kontrol ve ateş etme sekansları da benzer şekilde oyuncuya yoğun bir çatışmanın içinde olma hissi vermek yerine uzaktan hedef seçip vurmaktan ibaret kalıyor. Bunun yanında oyuna dahil edilen gizlilik bölümleri de aksiyonun temposunu ciddi şekilde düşürüyor. Gizlilik mekaniklerinin özel kuvvet operasyonlarında bulunması elbette mantıksız değil, ancak MW2 bunları birkaç kez kullanarak zaten seyrek olan çatışmaların arasını daha da açıyor. Daha da kötüsü, bazı bölümlerde gizlilik yaparak ilerlemekle kalmıyor, çevreden malzeme toplayıp crafting yapıyor ve basit ekipmanlar üretmeye uğraşıyoruz. Bu tarz mekanikler tek başına kötü olmak zorunda değil ancak hızlı tempolu bir aksiyon oyunu olan Call of Duty'nin campaign'inde bu kadar fazla öne çıkarılmaları oldukça gereksiz duruyor. Oyuncunun sürekli çatışmaya girmesi beklenirken bir anda etraftan eşya toplayıp ne üretebileceğini düşünmesi, oyunun temposunu tamamen öldürüyor. Gizlilik, crafting ve kaynak toplama gibi mekanikler oyuna derinlik kazandırmaktan çok, zaten yeterince yoğun olmayan campaign'i daha da yavaşlatıyor. Üstelik bu bölümlerin arasına çok sık sinematik sahneler giriyor. Bu sahnelerin çoğu tek başına çok uzun olmasa da sürekli tekrar etmeleri oynanışın ritmini kesiyor. Birkaç dakika oynuyoruz, sinematik geliyor; ardından kısa bir çatışma yaşanıyor, başka bir özel sekansa geçiliyor; sonra tekrar sinematik geliyor. Sonuç olarak oyun sürekli büyük bir aksiyon yaşanıyormuş izlenimi vermeye çalışıyor ama oyuncunun gerçekten uzun süre çatışmanın içinde kaldığı anlar oldukça sınırlı. Daha da anlamsız olanı ise bazı görevlerde yanımızda başka bir NPC olmasına rağmen bölgeye tek başımıza sızıp bütün alanı temizlememiz. Yanımızdaki karakter arkada boş boş beklerken bütün işi oyuncunun yapması, özel kuvvet operasyonu atmosferini güçlendirmek yerine görevi yapay ve yalnız hissettiriyor. Madem birlikte operasyon yapıyoruz, bu karakter neden bizimle ilerleyip çatışmaya dahil olmuyor? Takım halinde hareket etmesi gereken karakterlerin çoğu zaman oyuncuya yalnızca eşlik eden figürler olarak kalması, oyunun takım ve operasyon hissini de zayıflatıyor. Hikâyenin bu eksikleri kapatacak kadar güçlü olmaması da campaign'in genel sorununu büyütüyor. Klasik iyi asker-kötü adam çatışması, Amerikan özel kuvvetlerinin kahramanlaştırılması ve Shepherd'ın ihanetinin yeterince derin işlenmemesi, hikâyenin sahip olduğu potansiyelin altında kalmasına neden oluyor. Oyun savaş, askeri emirler, özel şirketler ve devlet operasyonları gibi oldukça ilgi çekici konuları kullanmasına rağmen bunları sorgulamak yerine çoğunlukla büyük prodüksiyonlu bir aksiyon filmi mantığıyla yüzeysel şekilde işliyor. Sonuç olarak Modern Warfare 2, dışarıdan bakıldığında büyük bütçeli, sinematik ve aksiyon dolu bir savaş oyunu gibi görünse de oynarken bunun karşılığını vermekte zorlanıyor. Tekrarlayan araba sekansları, basit havadan ateş etme bölümleri, gereksiz crafting ve gizlilik sekansları, sürekli araya giren sinematikler, etkisiz takım arkadaşları ve yüzeysel hikâyesiyle campaign, aksiyonu gerçekten yaşatmaktan çok göstermeyi tercih ediyor. WWII'nin aksiyonu daha büyük savaşlara dayanıyor olabilir, ancak en azından oyuncuya sürekli savaşın içinde olduğunu hissettiriyor. MW2 ise özel kuvvet operasyonlarını konu almasına rağmen kendi ölçeğinde bile yeterince yoğun çatışma ve takım hissi yaratamıyor. Üstüne 7-8 saatlik kısa campaign'in yüksek fiyatla satılması, ortaya gösterişli görüntüsünün altında oldukça sığ, tatmin edici olmaktan uzak bir tek oyunculu deneyim çıkıyor.

一坨💩卧槽，剧情模式全是恶性bug

First playthrough review time. This game has some technical problems that affect the single player experience, but overall the campaign itself is good. The campaign is not directly available from the main game menu without going through extra steps, and players may need to restart the game several times just to access it properly. The settings option also does not work during the campaign, making it difficult to change important options like controls, sensitivity, and graphics settings. Another major issue is that the single player campaign requires an internet connection to run. The connection to the servers can drop sometimes, forcing the player to close and restart the game. These problems affect some basic features, but once everything is working properly, the campaign provides a solid single player experience. I got this game during the Steam Summer Sale 2026 at its all time low price, mainly for the campaign itself. Overall, the game has some technical issues, but the campaign is still a good experience. The problems can be inconvenient at times, but the game itself has a solid single player campaign.

Я такое количество кемперов не встречал наверно никогда и нигде. За 7 раундов десматча большая часть игроков тупо ставила мину и садилась на кемп, в чем прикол такой игры хз, бегаешь и либо подрываешься на мине, либо забегаешь и тебя в упор с дробаша(чаще всего) ваншотят. Ну и читаки никуда не делись, из 7 раундов в 3х как мне показалось были вх ибо всегда знали где ты. Так же не особо слышно шаги, за частую не понятно где бежит чел. Ну и стандартная картонность колды, все слишком пластиковое и не настоящее. Если б не играл с друзьями, то дропнул. Особенно не советую людям кто гонял(ет) в баттлу, игра вгонит в уныние