Call of Duty®: Infinite Warfare

❌ Call of Duty: Infinite Warfare — Boş, Ruhsuz ve Gereksiz 2/10 Call of Duty: Infinite Warfare benim için serinin en kötü deneyimlerinden biri. Oyunu oynarken sürekli “Bunu neden oynuyorum?” hissine kapıldım. Call of Duty'den beklediğim savaş atmosferi zaten yok. Üstüne bir de hikâye ve karakterler o kadar boş hissettiriyor ki oyunun içine girmek neredeyse imkânsız. Uzayda geçmesi tek başına problem değil. Asıl problem, oyunun bu kadar büyük bir evren kurup bunun içini dolduramaması. 🎖️ Hikâye Benim için oyunun en büyük problemi hikâyesi. Hikâyenin ne anlatmaya çalıştığını anlıyorum. Dünya ile koloniler arasında savaş var, biz de bu savaşın ortasında kalıyoruz. Tamam. Ama bunun dışında hikâyenin bende bıraktığı pek bir şey yok. Önceki Call of Duty oyunlarında hikâyeyi bitirdiğimde karakterleri, olayları ve yaşananları hatırlıyordum. Infinite Warfare'da ise birçok şey yaşanıyor ama hiçbiri ağırlık taşımıyor. Sanki bir olaydan diğerine geçiyoruz. Bir gezegene gidiyoruz. Çatışıyoruz. Uzaya çıkıyoruz. Başka bir göreve geçiyoruz. Ve oyun bitiyor. Hikâyenin büyük görünmesine rağmen içi oldukça boş. 👥 Karakterler Karakterler benim için daha da büyük bir hayal kırıklığı. Reyes, Salter, Nora, Omar, Ethan... İsimlerini hatırlamak bile zor. Çünkü çoğunun kişiliği ve gelişimi yeterince güçlü değil. Özellikle Modern Warfare ve Black Ops'taki karakterlerle karşılaştırınca fark çok büyük. Price, Soap, Ghost, Reznov, Mason, Woods, Menendez... Bu karakterlerin isimlerini duyduğunuz anda kim olduklarını ve ne yaşadıklarını hatırlıyorsunuz. Infinite Warfare'daki karakterlerde ise aynı bağ oluşmuyor. Ethan'ın bazı sahneleri eğlenceli olsa da tek başına bütün kadroyu kurtaramıyor. Karakterler sanki hikâyeyi taşımak için değil, hikâyenin içerisinde bulunmaları gerektiği için varlar. 😐 Kötü adam Kötü adam da maalesef ayrı bir problem. Salvatore Kotch'un oyundaki varlığı bana hiçbir zaman gerçek bir tehdit gibi gelmedi. Makarov'u düşünün. Menendez'i düşünün. Rorke'u düşünün. Bu karakterlerin hikâyede ağırlığı vardı. Infinite Warfare'da ise kötü adam sadece “karşı taraftaki adam” gibi kalıyor. Onu yenmek istiyorum çünkü oyunun sonunda yenmem gerekiyor. Kişisel bir nefret oluşmuyor. Bu da hikâyenin duygusal tarafını tamamen zayıflatıyor. 🚀 Uzay Oyunun bütün pazarlama olayı uzay. Ve açıkçası bir süre sonra bundan sıkıldım. Uzay gemileri güzel görünüyor. Gezegenler güzel görünüyor. Savaşlar teknik olarak başarılı. Ama bütün bunların altında Call of Duty'nin eski ruhunu bulamıyorum. Bilim kurgu oyunu oynamak istesem başka oyunlara giderim. Call of Duty oynuyorsam savaş atmosferi bekliyorum. Burada ise sürekli: “Bakın, uzaydayız!” hissi var. Bir noktadan sonra bu yenilik olmaktan çıkıp oyunun kimliği hâline geliyor ve bu kimlik bana hitap etmiyor. 🔫 Oynanış Silah kullanımı kötü değil. Hatta oyunun teknik açıdan düzgün çalışan taraflarından biri. Ama oynanış da beni kendisine bağlamadı. Jetpack, gelişmiş silahlar ve geleceğin teknolojileri derken oyun klasik Call of Duty hissinden uzaklaşıyor. Bir süre sonra her şey birbirine benzemeye başlıyor. Ateş et. Jetpack kullan. İlerle. Robotları vur. Uzay gemisine bin. Tekrar ateş et. Yenilik varmış gibi görünüyor ama oynarken çok fazla tekrar hissediliyor. 🎬 Görevler Görevlerin görsel olarak etkileyici olduğunu kabul ediyorum. Ama akılda kalıcılık açısından çok zayıflar. MW2'deki No Russian, The Gulag, Cliffhanger gibi görevleri unutmak mümkün değil. Black Ops'ta Vorkuta, Numbers, Executive Order gibi görevler hâlâ akılda. Infinite Warfare'da ise oyun bittikten sonra dönüp düşündüğümde: “Ben ne yaptım?” demekle kalıyorum. Görevler kötü tasarlanmamış. Ama hiçbirinin arkasında güçlü bir duygu veya unutulmaz bir hikâye anı bırakılmıyor. 🌐 Multiplayer Multiplayer da beni oyuna bağlamadı. Jetpack ve hızlı hareket sistemi Black Ops III'ten sonra artık fazla tanıdık. Combat Rig sistemi, silah çeşitleri ve özelleştirmeler var ama bunların hiçbiri bana “İşte bu yüzden Infinite Warfare oynuyorum” dedirtmedi. Üstelik günümüzde oyuncu kitlesinin çok daha küçük olması multiplayer tarafını daha da anlamsız hâle getiriyor. 🧟 Zombies Oyunun tek gerçekten eğlenceli taraflarından biri Zombies in Spaceland. 80'ler lunaparkı fikri güzel. Atmosfer eğlenceli. Zombies oynanışı da ana hikâyeye göre çok daha renkli. Ama bir oyunun Zombies modu ana oyundan daha akılda kalıcı hâle gelmişse burada bir problem olduğunu düşünüyorum. ❌ Eksileri - Hikâye boş ve etkisiz. - Karakterler akılda kalıcı değil. - Kötü adam zayıf. - Duygusal ağırlık yok. - Call of Duty atmosferi kaybolmuş. - Gereğinden fazla bilim kurgu. - Jetpack sistemi yorucu. - Görevlerin çoğu unutuluyor. - Multiplayer günümüzde cazip değil. - Black Ops III'ten sonra yeterince farklı hissettirmiyor. 🏆 Sonuç Infinite Warfare benim için “kötü ama eğlenceli” bile diyebileceğim bir oyun değil. Çünkü oynarken en büyük problemim mekanikler değil. Oyunun bana hiçbir şey hissettirmemesi. Hikâye var ama etkisiz. Karakterler var ama boş. Kötü adam var ama tehdit hissettirmiyor. Büyük savaş var ama ağırlığını hissettirmiyor. Uzay var ama Call of Duty hissi yok. Her şey büyük ve gösterişli. Ama içi boş. Önceki oyunlarda bir görevi bitirdiğimde karakterlerin yaşadıkları aklımda kalıyordu. Infinite Warfare'da ise görev bitiyor ve diğerine geçiyorum. Hiçbir bağ kuramıyorum. Ethan'ın birkaç güzel anı dışında karakter kadrosunun çoğu benim için unutulabilir. Hikâye ise bütün o uzay savaşlarına rağmen oldukça sıradan kalıyor. Bu yüzden benim için Infinite Warfare'ın problemi sadece “fazla bilim kurgu olması” değil. Oyunun ruhunun olmaması. Call of Duty serisinin en sevdiğim taraflarından biri güçlü karakterler ve akılda kalan hikâyeler. Infinite Warfare bunların ikisini de bana veremedi. Zombies eğlenceli. Silah kullanımı fena değil. Grafikler güzel. Ama bunlar ruhsuz bir hikâyeyi ve boş karakterleri benim için kurtarmıyor. 2/10 ⭐ «“Uzayda geçmesi sorun değil. Sorun, koskoca uzay savaşının içinde hatırlamaya değer hiçbir şey bulamamam.”»