Anno 117: Pax Romana

The Annos has accompanied me for a decade and a half, yet now I am writing a negative review to the newest of their family. I felt somewhat guilty of betrayal, also mistreated, something more than a mere disappointment. Enough lollygagging and self-pity, now to make my post relatively beneficial to those who still considering purchasing it, be my guest to make a more informed judgment than I did: + Interesting historical background + Land warfare once again since 1404 + Ship customizing (on concept at least) - Weird shader - Poor optimization - Artwork, so many leagues below the Anno average. Even the so called fixed AI 'art' still suffer from moldy face and missing limbs. - Broken animation. During my play through, 1/3 of the time the characters speaking with their lip wielded shut or jaw locked in an uncanny open, the rest 2/3 is janky, at best. - Unfinished campaign. It really baffled me to see the story just.. gone? I can't even use the word "ended", there is no storytelling climax, no desperate last stand against all odd while evacuating your city, no grand alliance across religions/factions unite to repel a common foe, not even a monumental building to be constructed in the base game.

I bought this game before they added the AI warning label. I regret that my money went toward a game that uses GenAI in its development. 0/10 Do not buy.

The game seems to just randomly give your city a -1500 penalty to things like happiness and fire safety. No explanation. Just "city status." This practically guarantees that you will see infernos and riots, and nothing you can about it, except even if you do eventually put the fire down, your workforce stays at a negative 500, despite fixing the city, which will bankrupt you. And I'll say it again. There is NOTHING you can do about it. I'm so I bought this game...

Ubisoft is stupid and ruins multiplayer

Anno 117: Pax Romana to gra, na którą fani historii, antyku i Cesarstwa Rzymskiego czekali od dawna. Już od pierwszych minut widać, że twórcy włożyli ogrom pracy w oddanie klimatu epoki. Dla osób fascynujących się Rzymem jest to prawdziwa uczta – możliwość budowania własnych prowincji, rozwijania miast i obserwowania, jak niewielka osada zamienia się w tętniącą życiem metropolię, daje ogromną satysfakcję. Największą siłą gry jest bez wątpienia budowanie miast. Anno 117 pozwala tworzyć naprawdę imponujące aglomeracje, które nie tylko działają sprawnie pod względem ekonomicznym, ale również wyglądają niezwykle efektownie. Monumentalne budowle, świątynie, fora, porty czy rozległe dzielnice mieszkalne sprawiają, że często można spędzić długie minuty po prostu obserwując własne miasto. Bardzo dobrze wypada również handel. Zarządzanie produkcją, transportem i wymianą dóbr między prowincjami daje satysfakcję i stanowi jeden z filarów całej rozgrywki. Łańcuchy produkcyjne są rozbudowane, ale jednocześnie na tyle czytelne, że większość graczy szybko rozumie zależności między poszczególnymi gałęziami gospodarki. Na pochwałę zasługuje także oprawa audiowizualna. Udźwiękowienie jest bardzo przyjemne, muzyka dobrze oddaje atmosferę antycznego świata, a całość tworzy niezwykle relaksujący klimat. To jedna z tych gier, które potrafią wciągnąć na wiele godzin bez wywoływania niepotrzebnego stresu. W wielu momentach przypomina bardziej spokojne budowanie własnego imperium niż klasyczną strategię nastawioną na ciągłą rywalizację. Niestety nie wszystko działa równie dobrze. Największym problemem z perspektywy immersji jest dla mnie sposób działania budynków odpowiedzialnych za bezpieczeństwo i zarządzanie kryzysowe. Straże pożarne, straże miejskie czy placówki medyczne trzeba stawiać wyjątkowo często i wyjątkowo gęsto. W praktyce prowadzi to do sytuacji, w których jedna dzielnica wygląda bardziej jak centrum służb miejskich niż część antycznego miasta. Widok kilkunastu czy nawet kilkudziesięciu niemal identycznych budynków rozstawionych obok siebie skutecznie przypomina graczowi, że patrzy na mechanikę gry, a nie żyjące miasto. Znacznie ciekawszym rozwiązaniem byłaby możliwość rozbudowy istniejących placówek, zwiększania ich zasięgu lub rozwijania administracji poprzez technologie i reformy. Pozwoliłoby to zachować funkcjonalność systemu bez konieczności zasypywania mapy kolejnymi kopiami tych samych budynków. Drugim problemem jest rosnący mikrozarządzanie w późniejszej fazie gry. Gdy posiadamy kilka dużych wysp i jednocześnie rozwijamy dwa regiony, liczba rzeczy wymagających naszej uwagi zaczyna gwałtownie rosnąć. W teorii rozbudowa imperium powinna być nagrodą za wcześniejsze sukcesy. W praktyce często oznacza coraz częstsze przełączanie się między prowincjami i pilnowanie wielu drobnych kwestii jednocześnie. Obawiam się, że wraz z przyszłymi dodatkami i kolejnymi regionami problem może stać się jeszcze bardziej odczuwalny. Jeżeli do gry trafi między innymi Egipt, istnieje ryzyko, że spokojne budowanie imperium zacznie przypominać nieustanne przeklikiwanie się pomiędzy mapami i kontrolowanie dziesiątek drobnych procesów. W takich sytuacjach bardzo przydałby się bardziej rozbudowany system automatyzacji lub możliwość delegowania części obowiązków lokalnym namiestnikom. Naturalnym rozwiązaniem byłoby także wprowadzenie mechaniki zaufanych zarządców, którzy przejmowaliby część codziennych decyzji na prowincjach znajdujących się poza naszym aktualnym obszarem zainteresowania. To zresztą jedna z rzeczy, o których wspomina również wielu graczy. W dyskusjach często pojawiają się uwagi dotyczące późnogrowej ilości obowiązków, powtarzalności niektórych czynności administracyjnych oraz potrzeby większej liczby narzędzi pozwalających zarządzać ogromnym imperium bez ciągłego ręcznego nadzoru. Część społeczności zwraca także uwagę, że interfejs mógłby oferować więcej opcji zbiorczego zarządzania i lepszy przegląd najważniejszych problemów wymagających interwencji. Pojawiają się również opinie, że wojskowość i polityka regionalna mogłyby zostać rozwinięte jeszcze bardziej. Fundamenty są bardzo solidne, ale momentami czuć, że niektóre systemy mają potencjał na większą głębię, szczególnie w późniejszym etapie rozgrywki, kiedy zarządzamy już nie miastem, lecz całym imperium. Mimo tych zastrzeżeń Anno 117: Pax Romana pozostawia po sobie bardzo pozytywne wrażenie. To gra, która rozwija serię w dobrym kierunku, oferuje świetny klimat, piękne miasta, satysfakcjonujący handel i jedną z najlepszych antycznych opraw, jakie widzieliśmy w strategiach ekonomicznych. Jednocześnie wciąż widać kilka obszarów, które wymagają dopracowania, szczególnie jeśli twórcy planują dalsze rozszerzanie skali imperium. Ostatecznie jest to bardzo dobra gra i jedna z najciekawszych strategii ekonomicznych ostatnich lat. Mam jednak nadzieję, że przyszłe aktualizacje skupią się nie tylko na dodawaniu kolejnej zawartości, ale również na ograniczaniu zbędnego mikrozarządzania i zwiększaniu immersji. Jeśli Ubisoft pójdzie w tym kierunku, Anno 117 ma szansę stać się jedną z najlepszych odsłon całej serii.

I'm so mad I was so excited for this game - releasing a 1 year pass and 2 of the 3 DLC's they have put out require you to buy them seperately, for an insulting price. Nothing short of a cashgrab release based on community good will. Save yourself the money and give this one a skip.

I am tired of the bugs in this game. The Ubisoft connectivity is horrible. Had several bugs and once I solve a problem, a new one appears. I really wanted to enjoy the game. Big dislike!