Mój egzemplarz pochodzi z testów beta, a jeden z prezentów, który kupiłem, rozlosowałem, aby wesprzeć twórcę.
To trochę surrealistyczne widzieć Wadjet Eye i „Cloak and Dagger” na tej samej stronie, ale to ma sens. Pamiętam nawet, jak żartowałem, że Dave wyda ich gry, i proszę bardzo, to oni się śmieją ostatni. Ta współpraca przyniosła grze kilka naprawdę fajnych korzyści, a największą z nich był charakterystyczny dubbing Wadjet Eye, co w grze z tak dużą ilością dialogów jest sporym nakładem pracy, czego nie spodziewałbym się po kolejnej odsłonie serii C&D. Miło widzieć, że Cloak and Dagger ma szansę trafić do szerszego grona odbiorców. Wiedziałem, że od lat tworzą wysokiej jakości gry przygodowe.
Granie w „INCANTAMENTUM” przypominało grę, która miała ukazać się w szczytowym okresie popularności klasycznych gier przygodowych, a konkretnie w latach 1989-1992. Przyznaję, że gra nie jest aż tak toporna, a do tego podoba mi się przyjazny interfejs. Myślę, że wiele gier fabularnych utraciło coś, a mianowicie możliwość stworzenia historii, która działa bez konieczności ciągłego przykuwania uwagi – niemal cała gra to przygotowanie do jednego wielkiego odkrycia. Jak na grę z gatunku horroru, nie ma w niej zbyt wiele akcji, głównie elementów psychologicznych, i jest bardzo oszczędna w żartach, ale to właśnie ten powolny rozpęd ostatecznie mnie wciągnął. To gra przede wszystkim fabularna, czułem eskapizm, eksplorując ją w bardzo spokojnej atmosferze, a główną motywacją do gry jest tajemnica, która dosłownie kryje się w tytule. Kiedyś, grając w gry przygodowe, prawie nigdy nie miałem dobrego pierwszego wrażenia, ale ostatecznie wygrywały, pozwalając mi zagłębić się w fabułę i właśnie to mi przypomina – powolną, ale ujmującą podróż.
Powiedziałbym, że gra trwa od 5 do 6 godzin, z kilkoma opcjonalnymi elementami, które można przegapić, a także z rozgałęzionymi dialogami, które wpływają tylko na niektóre osiągnięcia. Nie mogę powiedzieć, żebym miał jakieś problemy z łamigłówkami. Chyba tylko 2 razy utknąłem na dłużej niż 5 minut, co jak na standardy gier przygodowych, nie jest dużo. Wszystkie gry przygodowe mają jakąś logikę księżycową i nie sądzę, żeby to było koniecznie coś złego. Czasami chce się trochę poeksperymentować z grą, po prostu nie chce się, żeby była frustrująca dla gracza. Myślę, że gra była w większości intuicyjna. W starej wersji musiałem trochę polować na piksele, ale dodali system hotspotów, więc to już nie problem. Gry Cloak and Dagger zazwyczaj mają mój ulubiony interfejs w grach przygodowych – prosty górny pasek, który nie wymaga osobnego ekwipunku ani dodatkowych danych wejściowych. Nie wiem, dlaczego niektórzy twórcy wkładają tyle wysiłku w jego komplikowanie. Można też kliknąć dwukrotnie, aby przeskoczyć do krawędzi, a nawet teleportować się po mapie w niektórych miejscach.
Zalety:
(+) Jeszcze bardziej niż w innych grach wydanych przez Wadjet Eye, bardzo podobała mi się gra aktorska, powiedziałbym, że to moja ulubiona jak dotąd, choć kilka postaci drugoplanowych wymagało dopracowania. Myślę, że dzięki tym „staroangielskim” klimatom udało się wydobyć z aktorów więcej emocji. Nie miałem wrażenia, że oglądam duszka z ruchomym pikselem zamiast ust. W grze jest kilka bardzo zabawnych postaci, które emanują autentycznością. Wielkie brawa należą się zwłaszcza Thomasinie, która moim zdaniem wyniosła grę daleko poza sam tekst.
(+) Uważam, że gra naprawdę uchwyciła magię oldschoolowej przygody, wiarę w to, że gracz faktycznie podąża za historią, ponieważ interesuje go tajemnica, i nie polega wyłącznie na interaktywnych sztuczkach. To subiektywne i tak naprawdę zależy od tego, czego oczekujesz od swojej historii, ale osobiście uważam, że spokojna atmosfera tej gry jest bardzo orzeźwiająca. Gra oferuje przyjemne poczucie ucieczki, gdy powoli odkrywasz tajemnicę Hob's Barrow. Mimo że fabuła jest bardzo ugruntowana, podobały mi się okazjonalne żarty, a podczas drugiego przejścia gry odkryłem wiele kreatywnych zapowiedzi.
(+) Mała wzmianka o efektach psychologicznych i sposobie, w jaki retrospekcje idealnie wplatały się w narrację. Szczerze mówiąc, podczas pierwszego przejścia nie doceniłem tego aż tak bardzo, ale potem zdałem sobie sprawę, że niewiele gier w ogóle próbowałoby tego zrobić, a co ważniejsze, robiłoby to dobrze, więc ogólnie uważam, że scenariusz tej gry jest bardzo niuansowany.
(+) Niektóre przydatne funkcje to wskaźnik hotspotu, pomijanie dialogów, przesuwanie się do krawędzi ekranu, a także możliwość teleportacji między znanymi lokacjami w niektórych częściach gry. Plus dobre wsparcie dla osiągnięć.
Opinia:
Oprawa wizualna – estetyka gry jest dla mnie nieco bardziej kontrowersyjna, nadal mi się podoba, ale ilość wysiłku włożonego w lokacje wydawała się nieco zbyt losowa. W kilku miejscach w grze pojawiają się ładne tła z efektem paralaksy, ale perspektywa nie zawsze jest traktowana z należytą starannością w przypadku innych lokacji. Ogólnie rzecz biorąc, wizualnie gra nadal jest przyjemna, a przerywniki filmowe były moim zdaniem…
