Z pewnością od razu trzeba powiedzieć o tym, w jak fatalnym stanie jest ten PC'towy port. O jakiejkolwiek sprawności można zacząć mówić dopiero po wyłączeniu [b]fullscreena[/b] i przestawieniu rozdzielczości na [b]1280x720[/b]. Na wyższych rozdzielczościach wiele rzeczy się psuje m.in. mapy nie są wyświetlane w całości. Dodatkowo gra domyślnie zmaga się z wieloma crashami, które (nie) znikają po spatchowaniu pliku .exe w lokalizacji gry na komputerze za pomocą [url=https://ntcore.com/4gb-patch/]tego programu[/url] i włączeniu w ustawieniach zgodności aplikacji [b]Uruchomienia jako administrator[/b] (właściwie to częstotliwość ich pojawiania się tylko zmniejsza, bo nadal występują). Dodatkowo używam Borderless Gaming, aby móc swobodnie odpalać grę w pełnym ekranie bez ramek. Natomiast należałoby wspomnieć, dlaczego ta recenzja jest pozytywna. To oczywiste, że pierwsze 4 główne gry w serii i f są produkcjami lepszymi, bardziej wyrafinowanymi i subtelnymi, jednak Homecoming nie jest aż tak złe jak je malują. Wykreowane postacie są ciekawe, problem jest jednak taki, że dokonywane interakcje z głównym bohaterem, nie mają sensu, ponieważ wszyscy teoretycznie powinni wiedzieć, co zrobił w przeszłości i z czym się mierzy. Pisarze nie wykazali się więc zbyt dużą kompetencją, natomiast mimo wszystko jest w tym coś interesującego. Przeciwnicy mają interesujące designy. Scarlet była naprawdę bardzo miłym zaskoczeniem (i jednocześnie piekielnie denerwującym). Combat w Silent Hillu nie powinien być zbyt głęboki, ale tu jest wyjątkowo rozwinięty. Trzeba się wyuczyć paru sztuczek, żeby w miarę sprawnie poruszać się po tym świecie, bo gra jest całkiem trudna. Klimat jest wspaniały, świat jest pięknie ponury, a nałożone na kamerę filtry, potęgują jego autentyczność. I tak jak piszę tą recenzję to jestem bardzo rozdarty wewnętrznie, bo gra mnie irytuje konceptualnie w wielu miejscach i tym jak dużo zapożycza z innych gier (absolutnie bez sensu). Gdyby była w pełni dziełem indywidualnym, niezależnym od reszty serii, by było lepiej, ale ten miszmasz fanservice'owy jest nie na miejscu. To JEST moje guilty-pleasure, ale jest żałosne do bólu, i statusu wyższego dzieła sztuki (jak chociażby inne gry w tej serii) ode mnie nie otrzyma. Nie czuję się moralnie upoważniony, żeby polecić ten produkt, ale jest w nim coś fascynującego, co nie pozwala mi od razu odradzać ogrania go.
EDIT:
To nie jest takie głębokie. Nawet nie chcę czytać tych moich wcześniejszych wypocin. Kocham tą grę. Nie musi ona być idealna. Warto próbować wyciągać jakiś sens z rzeczy, które pozornie zdają się być nieprzemyślane. Taka analiza dodatkowo zwiększa fun.
