Prince of Persia The Forgotten Sands jest w mojej opinii niedocenioną odsłona serii. Może nie jest tak ogólnie dobra jak trylogia Sands of Time, ani nie ma tak ładnej artystycznej otoczki jak gra z 2008r, jednak sama broni się wyjątkowymi pomysłami i tym, że aktualnie jest to najnowszy trójwymiarowy Książe Persji. Od strony gameplayu jest bardzo dobrze - nowy system walki, nawet jeśli nie tak rozbudowany jak ze starszej trylogii, to jest przynajmniej płynny i satysfakcjonujący. W kwestii parkouru jest nawet świetnie - mamy powrót do sterowania oraz mechanik z trylogii SoT, ale są unowocześnione i płynniejsze, a także są urozmaicone przez ciekawe nowe mechaniki jak zatrzymywanie czasu cieczy, pozwalające jej dotykać jakby była twardą przeszkodą. Gra nie zawodzi też od strony graficznej i dźwiękowej - soundtrack jest klimatyczny, a wizualnie nawet dzisiaj jest na czym zawiesić oko.
Fabularnie gra mnie dość rozczarowała - choć ogólnie ma pomysł na własną historię, to umieszczenie jej pomiędzy Sands of Time i Warrior Within nie wydało mi się niczym więcej niż odcinaniem kuponów, bo Forgotten Sands nie ma z tymi tytułami praktycznie żadnych fabularnych powiązań. W paru miejscach zdarzała się też dość irytująca praca kamery, albo drobne problemy z parkourem, jednak nie było to na szczęście strasznie często. Warto też odnotować, że mimo wyłączenia funkcji sieciowych (i tym samym zablokowania części zawartości gry o czym napisałem w minusie na dole recenzji), ten Prince of Persia nadal wymaga Ubisoft Connect do działania.
Ogólnie jest to jednak solidna produkcja, która powinna zadowolić fanów trylogii piasków czasu, szczególnie tych którzy odbili się od odsłony z 2008r. Z racji, że (niestety) tak na prawdę nie ma tu żadnych powiązań z poprzednimi grami, to nie jest to też najgorszy punkt zaczęcia przygody z tą serią, szczególnie że to najnowocześniejsza trójwymiarowa odsłona. Przejście zajęło mi 8-9 godzin na normalnym poziomie trudności. Istnieje jeszcze łatwy, ale z wyjątkiem kilku momentów (głównie pod koniec gry) to nawet na normalnym nie prezentuje ona większego wyzwania.
Poniżej więcej szczegółów o grze:
+ Graficznie, jest na czym zawiesić oko (pomijając twarz protagonisty w niektórych ujęciach) i jestem pewien że to jedna z najładniejszych gier 2010r. Dodatkowy plus za ekstremalnie widowiskowy ostatni poziom
+ Jeden z lepszych soundtracków w serii, z bardzo dobrym main themem
+ Bardzo fajne platformowanie, stanowiące powrót do jego formatu z trylogii Piasków Czasu, ale unowocześnione żeby było płynniejsze, a także z zupełnie nowymi pomysłami jak zatrzymywanie w czasie cieczy (utwardzanie ich) czy teleportowanie się do przeciwników
+ System walki po raz kolejny w tej serii jest czymś zupełnie nowym i jest zdecydowanie lepszy niż w PoP (2008). Tym razem, z samego wyglądu przypomina on god of wara - walczymy ze znacznie większą ilością wrogów, którzy pojedynczo padają dość szybko i wypadają z nich orby leczące lub odnawiające energię do cofania czasu. Nie jestem przeciwnikiem większej ilości wrogów, a orby leczące w trakcie walki uważam za świetny dodatek, ale trochę brakowało mi parowania i bardziej specjalistycznej walki z Warrior Within/Two Thrones. System walki mimo wszystko jest ogólnie całkiem przyjemny, nawet jeśli nieco bardziej generyczny
+ Z pokonanych wrogów wypadają punkty doświadczenia, których odpowiednia ilość daje nam skill pointa. Skill pointy możemy wykorzystać w drzewku rozwoju, w którym mamy ulepszenia obrażeń ataków mieczem, maksymalnego hp, maksymalnej energii czasu, a także zdolności z których możemy korzystać w trakcie walki (łącznie 4). W trakcie całej gry nie zdobędziemy wystarczająco dużo expa, żeby wykupić wszystkie ulepszenia, więc musimy minimalnie się zastanowić jak chcemy grać - np. czy inwestować tylko w 1 zdolność i ją ulepszyć, a może w kilka po trochu, a może zignorować to zupełnie i ulepszać tylko HP i na maksa i ataki mieczem
+ Powracają łamigłówki z dźwigniami itp. i są one na podobnym poziomie co w każdej poprzedniej części. Wymagają chwili zastanowienia, ale nigdy nie są poważnymi przeszkodami, tylko dla największych umysłów
+- Fabuła miejscami jest fajna, miejscami wydaje się bardzo generyczna, a samo zakończenie jest dość antyklimatyczne. Ogólnie ok, ale nic specjalnego. Boli za to praktycznie zero nawiązań do SoT, albo WW pomiędzy którymi ta produkcja podobno się dzieje
- "Bossowie", jeśli tak ich w ogóle można nazwać są w najlepszym przypadku akceptowalni. W większości są to oponenci, którzy potem są normalnymi przeciwnikami. Istnieją 3 wyjątki, które są już pełnoprawnymi walkami, ale sprawiają wrażenie zrobionych po najmniejszej linii oporu (każdy z nich to przeciętnie wyglądający duży demon-potwór z najbardziej klasycznymi rodzajami ataków jakie może mieć boss). Jest to krok w tył w porównaniu do 2008, czy tym bardziej The Two Thrones
- Cofanie czasu działa dziwnie - w pewnym sensie automatycznie cofa nas do ostatniego "bezpiecznego miejsca", przez co wydaje się nie być zbyt responsywne i tak precyzyjne jak w starszych odsłonach
- W paru miejscach perspektywa kamery płata figle lub utrudnia określenie naszej dokładnej pozycji
- Mimo, że wsparcie dla funkcji sieciowych tej gry zostało wycofane, to gra tak czy siak wymaga ubisoft connect do działania. Nie narzekałby na to, ale to dosłownie nic grze nie daje - żadnych achievementów, żadnych rzeczy do odblokowania. Powiem nawet więcej - kostiumy oraz bonusowy tryb gry (taki z pokonywaniem respiących się fal przeciwników) są dosłownie zablokowane za "nagrodami uplaya", których to nie da się już odblokować bo twórcy po prostu wypier*olili wszelkie funkcje sieciowe z tego tytułu, jednocześnie nie odblokowując powiązanych z nimi rzeczy
