Phoenix Point

Отличная игра. Из минусов могу отметить последнего босса - он читер, так что и вы читерите)

XCOM类型的游戏，百玩不厌啊

Miałem duże oczekiwania wobec Phoenix Point. Po twórcy oryginalnego UFO: Enemy Unknown spodziewałem się powrotu do korzeni w najlepszym wydaniu. I choć na papierze wszystko wyglądało obiecująco, po czasie muszę przyznać: to jeden z największych zawodów, jakich ostatnio doświadczyłem. [b]Co działa dobrze?[/b] (Bo nie wszystko jest stracone) Trzeba oddać twórcom, że kilka mechanik naprawdę daje radę: -[b]System walki[/b]: [b]Free Aim[/b] W przeciwieństwie do konkurencji, tutaj każda część ciała wroga jest osobnym celem. Możesz unieruchomić przeciwnika, oślepić go, zniszczyć mu konkretną kończynę lub po prostu odstrzelić broń z ręki. Daje to ogromne pole do popisu pod względem taktycznym i sprawia, że każda decyzja na polu bitwy ma konkretne, wizualne przełożenie na to, co dzieje się na mapie. -[b]Dyplomacja i frakcje[/b]: Doceniam różnorodną mentalność frakcji oraz balans między nimi. Czuć, że świat gry jest "jakiś", a relacje z ugrupowaniami mają swoje unikalne zasady i inne podejście do konfliktu. -[b]Budowanie i zarządzenia bazami[/b]: Również na pochwałę zasługują mechaniki odbudowy i zarządzania innymi ośrodkami, daje to poczucie że nie walczy się tylko lokalnie ale globalnie. Posiadanie wielu placówek daje też graczowi możliwości głębszej personalizacji oddziału, a to jeden oddział będzie dostosowany pod Cybernetykę inny pod coś innego. [b]Gdzie gra wywołuje zgrzytanie zębami?[/b] Niestety, fundamenty gry sypią się przez kilka kluczowych problemów: -[b] AI bez krzty logiki[/b]: W misjach, w których uczestniczą trzy wrogie sobie frakcje, zamiast walczyć między sobą, wszystkie trzy nagle zapominają o konfliktach i ramię w ramię skupiają się wyłącznie na moim oddziale. Taki brak logiki w zachowaniu przeciwników sprawia, że cały system dyplomacji i frakcji wydaje się sztuczny i niewiarygodny. -[b]Losowość do kwadratu[/b]: System generowania misji jest absolutnie nieprzewidywalny. Sytuacje, w których cel misji respi się tuż pod nosem wroga, czynią zadanie niemożliwym do wykonania bez "save-scummingu" (wczytywania mapy do skutku). To nie jest trudność, to po prostu zła architektura losowości. -[b]Trafienia to iluzja[/b]: Mimo, że mamy do dyspozycji wymieniony wcześniej Free Aim to i tak gra opiera się na procentowych szansach na trafienie, cały system sprawia wrażenie powierzchownego. Wypracowane wyszkolenie żołnierzy, dobór uzbrojenia czy wpływ pogody mają marginalne znaczenie. Ostatecznie i tak wszystko sprowadza się do rzutu kością, co zabija frajdę z budowania buildów. (Nie trafianie z 5 metrów, albo trafienie nieprzystosowaną bronią kogoś w głowę z końca mapy). -[b]Badania (R&D)[/b]: To chyba najsłabszy punkt progresji. Są nierównomierne, niejasne, a co najgorsze czuć, że są zbędnym dodatkiem, bo grę bez problemu da się ukończyć, całkowicie je ignorując. Podsumowując: Zmarnowany potencjał. Gra zawodzi już faktem, że mechanicznie jest niemal identyczna z tym, co już znamy. Liczyłem na coś nowego, na powiew świeżości, a dostałem tę samą grę z innym tłem fabularnym.