Painkiller Hell & Damnation

Eski Cehennemi Yeni Boyayla Satmışlar... İyi ki de Satmışlar Bazı yeniden yapımlar vardır; "Keşke hiç dokunmasalarmış." dersin. Painkiller: Hell & Damnation ise tam tersi. Ana oyunun ruhunu bozmadan, üzerine yeni grafikler döküp tekrar servis etmiş. Tarif basit ama lezzetli. Hikâye yine bildiğimiz kadar var. Daniel Garner öldü, Araf'a düştü, melekler ve iblisler yine birbirine girdi. Sen de bu kozmik tartışmanın ortasında "Tamam, konuşmayı kesin de bana mermiyi uzatın." diyerek işe koyuluyorsun. Oynanış hâlâ saf adrenalin. Modern FPS'lerin "siper al, canın dolsun" mantığını unut. Burada canın otomatik yenilenmiyor. Yaşamak istiyorsan yaratık öldürecek, yere düşen ruhları toplayacak ve sürekli hareket edeceksin. Oyun seni ödüllendiriyor ama tembelliği de anında cezalandırıyor. Silahlar yine serinin yıldızı. Pompalı tüfek hâlâ cehennem yaratıklarının psikolojik danışmanı gibi çalışıyor. Roketatar büyük grupları tek seferde emekli ediyor. Painkiller'ın efsanevi döner bıçaklı silahı ise yıllar geçse de hâlâ "FPS tarihinin en manyak silahlarından biri benim." demeye devam ediyor. Grafikler, orijinal oyuna göre en büyük değişim. Unreal Engine 3 sayesinde ışıklandırmalar, patlamalar ve çevre detayları çok daha modern görünüyor. Eski haritaları yeniden görmek nostalji yaşatırken, görsel yenilikler de oyunun eskimiş hissini önemli ölçüde azaltıyor. Ama her şey kusursuz değil. Bazı düşman tasarımları eski oyundaki kadar etkileyici hissettirmiyor. Atmosfer yer yer daha parlak ve temiz kalıyor. O kirli, kasvetli gotik hava zaman zaman biraz törpülenmiş. Eski oyuncuların en çok eleştirdiği noktalardan biri de bu. Boss savaşları ise hâlâ devasa, kaotik ve eğlenceli. Ekranda olan biteni anlamakta zorlandığın anlar oluyor ama zaten Painkiller'ın olayı da biraz bu. Oyun sana "Plan yapma, reflekslerine güven." diyor. Çok oyunculu mod eklenmiş olması güzel bir fikir ama açık konuşmak gerekirse bugün bu oyunu alanların büyük çoğunluğu tek kişilik mod için geliyor. Ve iyi haber şu: Tek kişilik taraf hâlâ çok sağlam. En sevdiğim yanı ise eski okul ruhunu koruması. Günümüzde birçok FPS seni ara sahnelerle, yürüyüş simülasyonlarıyla ve bitmek bilmeyen diyaloglarla oyalıyor. Hell & Damnation ise "İşte silahın. Karşında iblisler var. Kolay gelsin." diyerek vakit kaybetmiyor. Sonuç olarak Painkiller: Hell & Damnation, serinin en iyi oyunlarından biri olmasa da eski Painkiller deneyimini modern görsellerle yaşamak isteyenler için en doğru seçeneklerden biri. Hızlı, acımasız ve son derece eğlenceli. Puanım: 8.5/10 Bu oyun, "Eskiden oyunlar daha zordu." diyenlerin eline pompalıyı verip onları yeniden cehenneme gönderiyor. Ve işin komik tarafı... Kimsenin de buna itirazı yok.