LISA: The Painful

bad

Lisa comforts the disturbed and disturbs the comfortable. The deranged tone and traumatic topics covered in this game are enough to filter most players. Meanwhile, on the mechanical side of things, it commits THEE cardinal sin of RPGs: ransacking player resources. This aspect of the game almost filtered me as well. However, if you're able to endure, it quickly becomes apparent that being subjected to that aforementioned sin is the only meaningful way to immerse yourself in any post-apocalyptic wasteland. Therefore, I embraced it and for me it became Lisa: The Logistical. Everything was an asset to acquire and spend to achieve Brad's ultimate goal— items, the stats attached to his well-being, other people... That is when the genius of Lisa hit me. This game has BRIDGED narrative and combat. A condensed review truly cannot articulate how astonishing this is. Though narrative and combat are universal to the genre, they are typically fenced off from one another rather than FUSED. The majority of RPGs do not attempt such a feat, and the ones that do dare not commit to it down to the root but rather keep it superficial. Traditional examples would be: perhaps something or someone of value is lost, but it is either something (logistically) minor in value and was lost due to plot, or the loss is towards the end of the game and therefore you are exempt from the (logistical) burden of having to operate despite said consequences. Essentially, theses "losses" are entirely for narrative impact/emotional damage. In Lisa loss haunts your every dropkick or backbite and it expects you to playthrough these raw scenarios as they unfold. And yet, despite all my applause, the most painful thing about this key feature of the game is that it is just short of being perfect. This is because most of the choices thrust upon you are ultimatums. Do [THIS] or [THAT] happens. If choices had more variety of when and how to confront them this game would be flawless. Crack Ripper and his Road Scholars gang are an ideal example of what I mean. If you've played the game already, you understand. If you haven't then you should play and find out.

balding greasy gay middle aged men: the game

YAOIGEM

10/10 и +1 балл за роджера. лучшая девочка.

llore

"Oo, merhaba! Benim adım Nern. Çağımızın en büyük tarihçisi sayılırım... Olathe ve burada yaşananlar hakkında muazzam bir bilgi birikimi topladım. Nice hikâyeler... Dinlemek ister misin? Hmm... Keşke biraz daha hevesli olsaydın... Neyse, yine de anlatacağım. Bakalım... Aa, doğru! Her şey benim 'BÜYÜK PARLAMA' dediğim olayla başladı. Rahmetli eşimle, Tanrı ruhunu şad etsin, oturmuş tatlı limonlu çay içiyorduk. Sanırım o yapmıştı, Tanrı ruhunu şad etsin. Yoksa... Dur bakalım... Belki de marketten şişeyle almıştı. Hani şu plastik şişelerden? Bir dakika... Tatlı limonlu çayı şişeyle alıp sonra gidip bardağa dökmek saçma olmaz mı? Madem öyle, şişeden iç gitsin! Gerçi belki bardağa buz koymak istemiştir? Ama öte yandan evde yapmak da en az onun kadar, hatta daha fazla zaman alır! Kahpe karı... Neyse, o hikâyeyi sonra anlatırım! İşte verandada oturmuş tatlı limonlu çayımı içiyorum. Tabii bardaktan, ho ho! Derken... Garip bir his bütün bedenimi sardı... Bir terslik vardı... Bunca yıldır yaşarım, hayatımda hiç böyle hissetmemiştim. Ne olduğunu biliyor musun? Evet! Sallanan sandalyemdi! O lanet olası tahta meret sallanmayı bırakmıştı! Aşağı baktım da sandalyemin altına küçücük bir taş sıkışmış! Sallanan sandalyemin altında taş! Ne gündü ama! Dedim ki artık yatma vakti gelmiş. Bir gün için fazlasıyla heyecan yaşamıştım! Ho ho! Pijamalarımı giydim, dişlerimi fırçaladım, dualarımı ettim. Tam yatağa girerken rahmetli eşimi, Tanrı ruhunu şad etsin, banyoda saçını tararken gördüm. Koridorun öbür ucundan ona bakarken içim duygularla doldu... Neden güzel bir kadınla evli değilim ben? Sorun bende mi? Banka hesabım mı? Uzun boyluyum. Haftada kırk dakika spor yapıyorum... Bu da mı yetmiyor? O zamanlar komşum Tom Forknight vardı. Boyu çok kısaydı. Karısı Karen Forknight-Plateburger... Heh... İşte öyle kadınlardan biri. Benim karımdan daha çekiciydi. Karen'a yumuşak bir altı veririm. Benim eşim ise sert bir dört. Bu işte ne var? Kadınlar uzun boylu erkekleri sevmez miydi? Karen neden onunlaydı? Neyse... At gibi karım, Tanrı ruhunu şad etsin, gelip yanıma uzandı. Kitap okuyabilmek için başucu lambasını açık bıraktı. Yine o aşk romanlarından biri... Hadi ama... Sanki zaten kendimi yeterince yetersiz hissetmiyormuşum gibi. Bir Tom'la yarışıyorum... Bir de şu hayali yakışıklılar çıktı başıma! Hay Allah... O noktada yakınlaşma isteğimi çoktan bastırmıştım. Arkamı dönüp uyumaya çalıştım. Başucu lambası biraz rahatsız ediyordu ama yine de uykuya dalabildim... Sonra kocaman bir ışık parlamasıyla uyandım. Hepsi bu kadar. Yürüyüp gidişinden anlıyorum ki aslında gitmek istemiyorsun... Madem gerçekten başka bir hikâye dinlemek istiyorsun, anlatayım. Bir zamanlar... Boğucu sıcak bir yaz gecesiydi. Temmuz ayının bir zamanı... Temmuz muydu acaba? Bizim mahalledeki market Temmuz ayında inanılmaz güzel yumurta satardı. Neden bilmiyorum. Tavuklar sıcakta daha mı verimli oluyor? Yoksa havai fişeklerden mi? Bilmiyorum. Konudan sapmak istemem. Demem o ki... O yazın yumurtaları harikaydı! Neyse... Rahmetli eşimle, Tanrı ruhunu şad etsin, o akşam bir mangal partisine gittik. Dale Spooner'ın evindeydi. Daha doğrusu arka bahçesinde. Conny Spooner insanları evine sokmayı sevmez. Bence sadece fazla kasıntı bir kaltak. İşte o mangalda kimi gördüm dersin... Evet! Tom Forknight! O günün sabahında rahmetli eşim, Tanrı ruhunu şad etsin, mangal için patates salatası hazırlamıştı. Ben şahsen patates salatasından nefret ederim. Ben püre seven bir adamım! Ho ho! Bu yüzden mangal başlayana kadar televizyon odasında ondan özellikle uzak durdum. Partiye vardığımızda da aptal patates salatası yapan karımdan, Tanrı ruhunu şad etsin, özellikle uzak durdum. Kimsenin beni patates salatası getiren biriyle bağdaştırmasını istemedim. Neyse... Tom'la ortalamanın biraz üstündeki karısı çoktan gelmişti. Ve tahmin et ne getirmişlerdi? Meyve salatası. Üstelik üstünde krem şantiyle! Şu Forknight'ların cüretine bak! Tahmin edersin ki rahmetli karıma, Tanrı ruhunu şad etsin, krem şantiyle patates salatası hakkında ağzıma gelen birkaç laf söyledim! Krem şanti! Patates salatasına karşı! Allah kahretsin! Lanet olsun! Hayatımın en sağlam fırçasını attım! Vay canına... Biraz fazla tepeme dikildin. Sonra konuşuruz."