Idols of Ash

Awesome concept and pretty well executed, but the centipede isnt so much of a treat (at least in normal mode, the only mode available when you start the game) I love the esthetic and general vibe this game gives. The climbing is easy to understand and works well Saldy, i think the game is too short (i beat it in about 35 minutes...), 2 hours wouldve been the perfect length imo, although the nightmare mode unlock after beating the game makes up for it a bit i guess

cool as heck!

I got this game on sale on itch then decided to buy it again on steam to support the dev. I would pay so much money for a dlc/full length version of this game its so good

[u] [h1] "Idols of Ash" İncelemesi [/h1] [/u] [h2] HİKAYESİ [/h2] Oyunda belirgin diyaloglar veya uzun sinematikler yok. Tamamen çevre tasarımı ve detaylarla aktarılıyor. Ana karakterimiz, kaybettiği kişinin yüzünü görebilmek uğruna yeryüzünün altındaki kapkaranlık bir uçuruma iniyor. Yol boyunca karşılaştığımız kül vazolarından (urns of ash) soluduğumuz her nefes, bize geçmişimize dair acı verici yazılar gösteriyor. Çukurun diplerine indikçe etrafta gördüğümüz taşa dönüşmüş insan heykellerinin (idols) aslında bizimle aynı hırsla buraya inip can vermiş eski yolcular olduğunu gösteriyor. [h2] OYNANIŞ [/h2] Oyunun basit grappling hook ile derinliklerde ki uçuruma salınarak, duvarlara tutunarak ve kendimizi sallayarak oradan oraya atlayıp aşağı inmeye çalıştığımız klasik parkur oyunu. İlk 10-15 dakika kontrollere alışmak biraz zor gelebilir ki oyun zaten kısa. Oyunun "korku" kısmı belirli bir derinlikten sonra peşimize takılan devasa bir kırkayak olması. Bir yerde çok fazla duraksadığınızda arkanızdan kırkayak gelip sizi öldürebiliyor. Sizi sürekli hızlı düşünmeye ve riskli atlayışlar yapmaya zorluyor (ki bu çok nadir yaşanıyor). [h2] GRAFİKLER [/h2] Oyun bize karanlık, pikselli grafikleri ile o boğucu uçurum hissini çok iyi yansıtmış. Işıklandırmanın azlığı ve görüş mesafesinin darlığı bilinmezlik hissini çok iyi bizlere sunuyor. [h2] SESLER [/h2] Ses tasarımı, arka planda sürekli çalan müzikler yerine; yankılanan kanca sesleri, uçurumun derinliklerinden gelen ekolar ve peşimizdeki yaratığın bacak tıkırtıları seslerini vererek ucuz jumpscare'ler yerine tamamen atmosfere dayalı bir korku sunuyor. [h2] SONUÇ OLARAK [/h2] Idols of Ash, kısa süreli bir oyun olmasına rağmen parkur tabanlı mekaniği ve karanlık atmosferini yaşatan başarılı bir bağımsız korku oyunu olmuş. [h3] ARTILARI [/h3] [list] [*]Parkur mekanikleri idare eder [*]Jumpscare'e dayanmayan, seslerle ve atmosfere odaklı [*]Tekrar oynanabilirlik [/list] [h3] EKSİLERİ [/h3] [list] [*]Kısa hikaye [*]Hikaye tam anlatılamıyor ve üstü örtük [*]Kanca bazen tutmamazlık yapıyor [/list]

Short but fun, very satisying movement and a cool atmosphere. If you're familiar with parkour-esque mechanics the horror tag can be completely ignored as 99.9% of your deaths will be letting jesus take the grapple

♥♥♥♥ me harder ! punish me harder ! shoot me everytime i die but for ♥♥♥♥ sake, give me more grapling gameplay so satisfying