Harold Halibut

The game is slow, but honestly, the story is really amazing. The NPCs really feel like they could be real people, and overall, if you like chill story games with fetch quests that don't feel boring or endless, you'll like this.

Had a crap day. This game made me feel an odd hope for humanity. Thanks <3 More useful to the general public, maybe: This game gives you an achievement for playing it slowly. This game is Art, or at least that's the impression I'm getting. The story is perfectly coherent and it's all very enjoyable without an art degree or deep interpretation. But I also get the feeling I could find some deeper meaning with some replays or pondering discussion in a [strike] book [/strike] game club. The physical 3D models are real cool and give the place and everything a very unique vibe. There's all sorts of different art styles and mechanics in places I wouldn't expect them to be, but whatever Vision the devs had, it works well together. Lots of nods to philosophy, issues of society, and the likes. But all tied down to individuals. I'm not sure I'd say the characters feel "realistic"... well, not realistic humans, but real characters, maybe? They're certainly distinct. Good writing too, sometimes deeper, sometimes more light hearted and funny, lots of lovely little details. Mostly linear story. Controls and tasks can feel a bit tedious at times, but I think that might be the point? After a while I didn't mind it much. Generally no technical issues, except cutscenes sometimes having some glitchy graphics, and a few places where Harold gets stuck on geometry sometimes (spamming A does the trick). Good game, recommend.

Bu oyunu aslında çok büyük beklentilerle almıştım ama biraz hayal kırıklığına uğradım , yine de gayet iyi bir oyundu aslında ama bence potansiyelini biraz harcamış gibi geldi bana. öncelikle oyunun çevre tasarımı bence çok iyi , içinde bulunduğumuz gemi ve gezegen atmosverini gerçekten beğendim. müzikleri de bence iyiydi özellikle hikayenin o kısmına gayet uygun yapılmışlar. ana hikayesi dışında ben yan görev diyebileceğimiz görevleri daha çok beğendim genelde karakterlerle konuşup dertleştiğimiz ve onlara yardımcı olup onları tanıdığımız görevlerdi ve bence yaşayan bir dünya yapma konusunda gayet başarılılardı. özellikle Buddy harika bir karakterdi bence. Oyunun bana göre 2 sıkıntısı vardı: Birincisi bence ana hikayenin sürükleyiciliği biraz sıkıntılı , orta kısımları bence sürükleyici olmamış biraz merak unsurunu azaltıyor hatta oyuna 2 hafta ara verdikten sonra bitirdim. Ama finali gerçekten tatmin edici ve hikayenin başı da bence gayet merak uyandırıyordu. İkincisiyse karakter mimikleri. Kullanılan animasyon tekniğiyle (stop motion mı deniyordu emin değilim) alakası olduğundan sanırım biraz duygu yansıtma konusunda kötü ama yinede genel anlamda oyunu gayet severek oynadım bence 7/10 verilebilecek bir oyun.

В последней сцене в пещере один из рыбов сделал "КУ"! Потрясающая игра! Визуальное оформление, музыка, режиссура, все - выше всяких похвал! Геймплей правда слабоват, и я бы отдал многое за совет не перепроверять всех персонажей каждый день на новые реплики (на99% из них появляется задание или хотя бы сообщение) но ни это в игре главное! Главное тут история и как она подается. Я давненько не играл в игры, где так прикипаешь к персонажам. Тут каждый NPC это личность со своей предысторией, характером и развитием. Игра не идеальна и местами геймплей душнит, но это штучный продукт с которым нужно обязательно ознакомиться! И разработчики большие молодцы, будем ждать новых проектов!

Puro cine

最近一直在玩Harold Halibut，它属于是我觉得很好但不会主动给人推荐的游戏🫠因为它几乎没有游戏性，大部分时间都是在进行一些冗长的对话，主角移动速度慢得惊人（还有些场景不允许慢跑），说是游戏任务其实是大量看起来毫无意义的跑腿和杂事。很多时候我都想快进赶紧完成任务，好去推剧情。但玩的时候也在想现实生活其实也是这样的。我们会想快进各种杂事和无聊工作，可人生真正占据大部分时间的，正是这些看似无意义的日常。 游戏里最喜欢的支线是老邮差留下的那箱信。一开始我只是为了做成就去送信，后来却慢慢开始在意每一封信件的内容和他们的收信人。在Fedora这样一个被时间困住的地方，有些信来得太晚了，有些关系已经改变了，有些等待甚至连等待的人都快忘记了。支线的最后，老邮差留给 Harold 的那封信让我最难受。 他说信可以被珍藏，可以被带在身边，可以被折成纸飞机，也可以被当成杯垫。它的形状会改变，但它承载过的东西不会消失。他大概也是在说他自己，他虽然已经去世了，但他留给大家的那些东西并没有离开。那些被送出的信、那些建立起来的联系、那些关于他的回忆，都还留在Fedora上。最让我泪目的是最后那个玩笑，他希望 Harold 把那封信折成纸飞机，再去和那个老朋友赛跑一次，最后赢他一次。 Harold总在记东西，任务，日常甚至偷听到的gossip以及和别人的聊天。刚开始我总觉得这些有什么必要记下来（尤其是任务，纯粹就是些跑腿传话的小事根本不可能忘记🫠🫠）但后来我发现，不只是Harold会忘，我也会忘…我本来是去找一个人的，路上和别人聊了几句天，去了另一个区域，看见了一些新的故事，等回过神来，已经忘记自己要干什么了。于是只能打开笔记本重新确认。这种感觉意外地真实。因为现实生活里也是这样，我日常干事会被琐碎小事打断，偏离原本的计划，最后连自己出门时要做什么都忘了。 到了最后重新启航的时候，Fedora给我的感觉也不是那种科技馆很强的航空载具，反而像一个缠满圣诞彩灯的家，一个真正有人生活过、相爱过、争吵过、等待过的地方。 我本来对全成就有些执念，但这一次有点懒了。当然一方面是因为游戏机制导致我要是想全收集Harold的日志基本得从头到尾再来一次🫠🫠但另一方面也是因为我忽然觉得，没见到的人、没去过的地方、没聊过的天，本来就是生活的一部分，有些故事错过了，并不意味着这段经历不完整。 这个游戏让我不断想快进，但它最后留给我的，恰恰是那些我原本想快进掉的部分。

A beautiful, creative, touching experience, that leaves you with warm feelings at the end.