Goodnight Universe

"lt feels like finding a gold scar..." Oyun, Hollywood'un klasik "duyarsız/farkındasız ebeveyn" (*Parental Obliviousness*) kalıbını çok zekice ters yüz ediyor. Genelde çocuk merkezli macera hikayelerinde aile yaşananları asla görmez ya da "hayal gücü" deyip geçer. Burada ise ablanın durumu fark edip aileye kanıtlaması, hikayeyi tembel senaryo klişelerinden kurtarıp dinamik bir aile içi gerçekçiliğe taşıyor. Üstelik oyunun mekanik tarafı da bu güçlü anlatıyı harika bir yaratıcılıkla destekliyor. Oyun içi fizikler zaten muazzam; fakat kameranın yüz mimiklerimizi algılayarak oyunu kontrol etmemizi sağlama fikri apayrı, yenilikçi bir deneyim sunuyor. Yağlı boya tablosunu andıran görsel tarzı ve renk paletine ise adeta aşık oldum. Bu tercih hiç de tesadüf gibi durmuyor; sanki dünyayı bir bebeğin gözünden —basit ama ayrıntılarla dolu— keşfetme çabamızı bilinçli olarak görselleştirmek istemişler. Hikaye ve içine serpiştirilen *E.T.* göndermeleri inanılmaz derecede ince düşünülmüş ve zengin. Yaptığımız seçimlerle sonu bizzat şekillendirebilmemiz oyuncuya harika bir özgürlük hissi veriyor. Her yeni bölümde oyun dinamiklerinin ve fiziklerinin değişmesi de cabası; bu değişkenlik oyunu her an eğlenceli ve taze tutuyor. Müzikler efsane, anlatım tarzı ise tek kelimeyle kusursuz. 3 saatlik bir sürece adeta koca bir ömür sığdırmışlar. Bu yapımın arkasındaki ekibin sinematografi eğitimi aldığına eminim; çünkü her bir sekans tablo niteliğinde birer portre gibi işlenmiş. Finali ise o kadar tatmin edici ki, adeta içinizin yağları eriyor. Tüm benliğimle söylüyorum: Lütfen bu oyunu alın ve oynayın. Kesinlikle pişman olmayacaksınız.