Death Howl

Lata temu miałem okazję zapoznać się z karcianką Wojna Krwi: Wiedźmińskie opowieści. I choć bawiłem się w niej świetnie nakreśliła ona w moich oczach poważny problem. Otóż w nie rgouelikowym deckbuilderze relatywnie szybko można zbudować talię, która zwyczajnie działa i pojechać na niej do końca gry. Wojnie Krwi nie udało się temu zaradzić. Dziś jednak chciałbym opowiedzieć wam o produkcji, której, pośród innych zalet wychodzi to znacznie lepiej. Death Howl, bo tak nazywa się owa karcianka, to dzieło duńskiego studia The Outer Zone, które wcześniej kupiło mnie świetnym Mind Scanners. Tym bardziej imponujące, że udało im się zrobić coś tak dobrego w innym settingu i gatunku. Model rozgrywki jest podobny do wspomnianej Wojny Krwi. Walczymy z przeciwnikami, zdobywamy zasoby tworzymy karty, a talie możemy dowolnie edytować pomiędzy walkami. Jak więc udało się uniknąć zabetonowania w jednej strategii. Po pierwsze mamy aspekt, który był też w Wiedźmińskicho opowieściach. Wrogowie różne rzeczy, więc zmiana talii pozwala nam dostosować się do ich ataków, to jak wiadomo samo nie wystarczyło. Gra jest więc podzielona na 4 główne lokacje, z różnymi pulami kart. Karty przyniesione z innych lokacji są o jedną manę droższe (co jak karciankowi eksperci wiedzą nerfi je do gołej ziemi), więc za każdym razem musimy zmierzyć się z nowym wyzwaniem zbudowania strategii i jednocześnie z nowymi przeciwnikami. Przeciwnicy to z resztą trzeci element różnorodności rozgrywki, bo w walce możemy tymczasowo pozyskać duchowe karty bazowane na atakach przeciwników. Są one zwykle bardzo mocne więc warto ich używać. Ten cały pakiet niesamowicie przypadł mi do gustu. Samo myślenie o tym, że przez całą rozgrywkę miałem okazję zbudować cztery potężne synergistyczne strategie napawa mnie satysfakcją. Jednocześnie flow gry jest tak zbudowany, że poprzednie lokacje nie są odkładane całkowicie w odstawkę. jest bowiem część przedmiotów i bezregionowych kart, które nam przechodzą mamy więc meta progres. Finalny boss natomiast to absolutne crescendo, gdzie niczym bohater shonena zdejmujący ciężarki, możemy używać wszystkie karty i stworzyć coś naprawdę potężnego. Satysfakcjonujące acz był jeden problem. Death Howl niestety wpada w jeden mankament nieczytelności. W finalnej lokacji gra dość słabo komunikowała, że "teraz można używać wszystkich kart" i początkowo myślałem, że mogę używać tylko tych neutralnych. Podobnie kilka zadań w grze, przyprawiło mnie o dylemat jak miałem to rozkminić bez sprawdzania w necie. Mimo tego niedociągnięcia mechanicznie Death Howl jest znakomity. Jak prezentują się inne aspekty rozgrywki. To ogromne wyróżnienie dla samej gry, że byłem w stanie powiedzieć o niej tyle dobrego nie wspominając o arcie. Ten jest bowiem fenomenalny i już, gdy przeglądałem materiały z gry urwał mi dupę i był powodem, dla którego była ona na moim radarze. Poza samą jakością pochwaliłbym tez jego unikalności i to jak wpływa na klimat samej rozgrywki. Przez całość rozgrywki nie wciągnąłem się za bardzo w fabułę, a jednak zdecydowanie czułem tę grę. To zdecydowanie podróż po dziwacznym, brutalnym i przepełnionym tragediami świecie duchów i ilustracje to sprzedają praktycznie samodzielnie. Nie będzie wiec zaskoczeniem, że grę serdecznie polecam i przyznaję znak jakości GĘSTE. Komu zaś szczególnie rekomenduję, fanom karcianek, zwłaszcza jeśli podobała się wam formuła rozgrywki w Wojnie Krwi. Po drugie wydaje mi się, że dla samej warstwy artystycznej można się zainteresować. Tu odwołam się do Mind Scanners, które grało na podobnych nutach i jeśli tam art leżał wam tak mocno jak mi to ponownie warto dać szansę. Pomijając te specyficzne przypadki to z reszta silna rekomendacja dla każdego fana gier niezależnych.