Crusader Kings II

Crusader Kings 2 to złożona gra strategiczna. Najbardziej skomplikowana gra, w jaką kiedykolwiek grałem. Przygotuj się na spędzenie godzin, a właściwie godzin, w totalnym chaosie, przeglądając YouTube, wiki i fora. Ale kiedy już się wciągnie, gra jest niesamowita. Nie dla każdego, ale to trochę jak granie w „prawdziwą” Grę o Tron (jest też mod do Gry o Tron). Kontrolujesz postać posiadającą ziemię, zaczynając od dowolnego okresu między 1066 a 1453 rokiem n.e. (DLC „The Old Gods” przesunie tę datę początkową do 867 roku, jeśli chcesz). Możesz zacząć jako potężny cesarz lub podrzędny hrabia. Mapa, na której grasz, to mniej więcej Europa rozciągająca się na części Azji i Afryki. Twoim jedynym celem w grze jest utrzymanie linii krwi (i, jak sądzę, utrzymanie ziem). Poza tym nie ma ekranu zwycięstwa, nie ma zdefiniowanych celów, gra jest otwarta, grasz do 1453 roku n.e., a potem gra się kończy (zachowaj możliwość eksportu do Europa Universalis 4, aby kontynuować grę po zakupie DLC). Otrzymujesz „wynik”, ale to tylko przybliżone oszacowanie, jak prestiżowy i pobożny był twój ród. Całkiem możliwe jest 400 lat super satysfakcjonującej rozgrywki bez zdobycia wysokiego wyniku. To trend, który zobaczysz, jak rozwijam, i w dużej mierze to sprawia, że ​​CKII jest tak niesamowite. To trochę trudne do zrozumienia, ale jest mniej niezręczne, niż się wydaje. Cele pojawiają się naturalnie. Rzadko siedzisz bez pomysłu, co robić (znowu, gdy już zrozumiesz grę), zawsze masz coś, do czego dążysz. Dla gracza, który gra po raz pierwszy, zazwyczaj jest to po prostu osiągnięcie jak największej potęgi, tj. zdobycie ziemi, zostanie królem, a następnie cesarzem i rozszerzenie swojego imperium. Jeśli jesteś zaawansowanym graczem, możesz wyznaczać własne, szalone cele, odgrywać role lub robić inne rzeczy, aby urozmaicić rozgrywkę. Gra toczy się w „czasie rzeczywistym”, a dzień mija kilka razy na minutę w normalnym tempie. Możesz przewijać i wstrzymywać akcję. Przez większość czasu będziesz przeglądać różne menu. Aranżowanie małżeństw, kontrolowanie wpływowych rodzin, planowanie zabójstw, zdobywanie terytoriów poprzez polityczne intrygi, dbanie o zadowolenie poddanych, sprowadzanie potężnych postaci do nauczania dzieci królestwa i sprawowania urzędów i wiele więcej. Możesz zarządzać mikrozarządzaniem do woli, grać w sposób bardziej bezobsługowy lub przełączać się między tymi dwoma stylami. Kiedy wybucha walka, odbywa się ona poprzez przemieszczanie grup armii po mapie kampanii, a spotkanie z armią przeciwnika rozpoczyna bitwę. Tak naprawdę polega to po prostu na obserwowaniu, jak liczebność armii spada, a liczba zabójstw rośnie, więc jeśli szukasz walki w stylu Total War, to tutaj jej nie znajdziesz. Nie dajcie się jednak zwieść – wielokrotnie siedziałem z zapartym tchem, obserwując te zmiany. System walki również jest dość niuansowy. Aby być najbardziej efektywnym, trzeba wziąć pod uwagę wiele czynników. Bonusy terenowe, kary za wyczerpanie, wyznaczanie kompetentnych dowódców z własnego królestwa i wiele innych dodają głębi. Ogólnie rzecz biorąc, gorąco polecam tę grę każdemu, kto grał w coś takiego jak Civ czy Total War i uważa się za gracza strategicznego, szuka wyzwań i ma dużo cierpliwości. To kolejny krok w stronę czegoś znacznie bardziej skomplikowanego. Ja sam wybrałem tę drogę i jestem nią zachwycony. W momencie pisania tej recenzji, 25.11.2013, gra jest nadal aktywnie rozwijana i aktualizowana. Pełna informacja: Recenzent nie ukończył jeszcze rozgrywki, ale jestem blisko. Mam za sobą 120 godzin rozgrywki. Posiadam dodatki DLC The Old Gods, Legacy of Rome i konwerter zapisu gry Europa Universalis 4. Kupiłem EU4 wyłącznie ze względu na to, jak bardzo podobała mi się gra Crusader Kings 2 i chciałem kontynuować grę w moje imperium, a nawet jeszcze w nią nie grałem. Poza tym: Nie kupujcie w pełnej cenie. Choć warto, gra i wszystkie dodatki DLC w pełnej cenie są dość drogie. Podstawowa wersja gry jest często przeceniona lub dostępna w zestawach. To moja pierwsza recenzja na Steamie, więc jeśli uważacie, że jest pomocna, dajcie łapkę w górę, a napiszę więcej recenzji. Mam nadzieję, że lektura była przyjemna. Ta gra jest prawdopodobnie NAJLEPSZĄ grą w bibliotece Paradox, moim zdaniem z dużą przewagą, choćby dlatego, że nie gracie jako typowa „Francja”, ale jako hrabia Paryża i spiskujecie, by zostać cesarzem całego Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Biorąc pod uwagę, że gra była darmowa, postaram się doradzić, które DLC są warte Waszego czasu. Uporządkuję je od najlepszych/najwięcej funkcji do tych z najmniejszą liczbą. Święta Furia: Sporo funkcji z dodatku The Old Gods jest dodanych, poza datą premiery. Duży dodatek do królestw pogańskich, a także katolicyzmu, w tym koronacja królów i cesarzy, z negatywnymi konsekwencjami braku koronacji. Poganie otrzymują loże wojowników i możliwość dopracowania swojej zreformowanej religii. Niektóre funkcje są jednak powiązane z innymi DLC. Zawiera rozbite/losowe generowanie map. Sposób Życia: Ten DLC pozwala Twojej postaci wybrać konkretny „punkt skupienia” na określony czas, bez