Case Solved: The London Files

Leider kann ich das Spiel nicht empfehlen. Nicht weil es spielerisch langweilig wäre, denn die Idee ist ganz nett. Leider sind nur die ersten 3 Fälle gezeichnete Schauplätze und alle weiteren Fälle nur über Tabellenform zu lösen. Auch das man "versteckte" Codes suchen muss um überhaupt weiterspielen zu können ist mehr als unglücklich gewählt. Was aber massiv zu tragen kommt, ist die Kürze des Spiels. Man hat einen Fall wirklich in ein paar Minuten durchgeklickt bzw. gelöst. Hätte man jetzt 50 weitere handgezeichnete schwierige Fälle wäre das Spiel top, aber so ist es sein Geld leider nicht wert. Die Grafik ist annehmbar und das Konzept hat Potential aber leider ist es im Ganzen zu wenig, selbst für die schmale Mark.

Au niveau de la forme, c'est très sympa avec ce style BD/cartoon, l'humour qui va avec. La musique jazzy qui accompagne l'aventure fait le taf. Jusqu'ici tout va bien. Malheureusement, au niveau du gameplay on a moins la sensation de mener l'enquête que de devoir résoudre un problème scolaire. C'est quasiment du niveau de : Martin avait 125 billes avec lui, Patrick dit qu'il lui en a volé 42 mais Marguerite prétend que 87 billes sont à elle seule. Qui dit la vérité? J'en rigole encore mais franchement on n'en est pas loin, donc l'intérêt est quand même super limité. A moins que vous ayiez des enfants, et là pourquoi pas ça peut être très sympa mais sinon passé les 12 ans c'est, encore une fois, d'un intérêt très vite limité.

I love these kind of logicals. Case solved was a lot of fun. There were a few bugs, but I guess they will be fixed, soon. For example: the steamdeck-bug-report-button covered some important proofs. I'll enjoy the next playthrough!

I Love the logic puzzle. It was a fun little storey in that. I do not like that most of the puzzles are gated.

I've never played this type of game before, but I've found it to be very funny and relaxing, the dialogs are spot on and really funny, and the art is gorgeous! I haven't finished everything yet but I'm having a great time. I definitely recommend it!

Od dłuższego czasu widać wyraźnie, że gry stały się zwyczajnie mniej wymagające, tak aby trafić w gusta jak największej ilości graczy, zwiększając twórcom tym sposobem szansę na lepszy przychód. Ewolucja ta niestety nie pominęła także gatunku gier przygodowych, które już nie wyglądają tak jakby twórcy ścigali się na najbardziej przegięte zagadki, których samodzielne rozwiązanie bez solucji zakrawało o jakieś cuda (vide Najdłuższa Podróż, Broken Sword czy Gabriel Knight 3). W Case Solved: The London Files nic z tego nie uświadczycie. Nie będzie łączenia przedmiotów, choć takowe zbierać będziemy. Twórcy w głównej mierze postawili na słowną dedukcję i sporą dawkę logiki, z jej klasycznymi regułami, jak chociażby zasadą sprzeczności czy zasadą wyłączonego środka. W trybie fabularnym gra prezentuje nam trzy śledztwa, które obudowane zostały prostym, sytuacyjnym humorkiem, a wiele rzeczy traktowane jest tu nieco umownie, z przymrużeniem oka, co zdecydowanie jest największą zaletą tytułu. W skórze brytyjskiego śledczego, stylizowanego na lata 60. XX wieku, zbadamy przypadek zgonu znanej teatralnej aktorki, przyjrzymy się środowisku zamordowanego muzyka czy sprawdzimy komu zależało, aby Big Ben nie chodził jak należy. Każda sprawa ma pięć rozdziałów, a te z kolei podzielono na dwie odmienne sekcje. W pierwszej sekcji będziemy zbierać dowody na ładnej, ręcznie namalowanej małej planszy, gdzie poumieszczano kilka osób, z którymi możemy „porozmawiać”, choć to określenie napisane zdecydowanie na wyrost, bo NPC-e tylko sympatycznie bełkocą. Figury te wizualnie różnią się od tła, przyjmując formę postaci wyciętych z kartonu. W tej konwencji nasz detektyw jako jedyny „porusza się” nieporadnie po planszy. Podejrzani przedstawiają pewne informacje, które możemy wykorzystać do odnalezienia danej wskazówki, choć osobiście i tak najpierw próbowałem wyszukać wszystko na własną rękę, aby przynajmniej trochę utrudnić sobie zabawę. Przedmioty znajdujemy tu bowiem w formule hidden objects i zdecydowanie za łatwo je wykryć. Z drugiej zaś strony zbieractwo na pewnym etapie wydaje się nie mieć żadnego sensu, bo znalezione graty i tak później nie są nigdzie wykorzystywane. Na każdej planszy jest też kot, który zapewnia nam podpowiedź w drugiej sekcji, ale w praktyce się z tego nie korzysta. Z pełnym zestawem poszlak przechodzimy do drugiej części każdego rozdziału, jaki składa się na szereg podpowiedzi oraz tabelę opisującą podejrzanych, którą mamy uzupełnić. Podpowiedzi są skonstruowane wedle wspomnianych zasad logiki (np. albo osoba A widziała, że ofiara była Wstrząśnięta, albo osoba B widziała że była Pogięta, ale nigdy oboje) i musimy je tak spożytkować w tabelce, aby żadna z nich się nie wykluczyła, co sygnalizuje odpowiedni kolor. Do poszczególnych rubryczek wybieramy z listy pojedyncze słowa, które mogą określać na przykład co pił podejrzany, jakie narzędzie miał przy sobie, gdzie był podczas w trakcie trwania zbrodni lub o której się tu w ogóle zjawił. Całość zatem opiera się na czytaniu zdań i właściwym wyciąganiu wniosków. Szkopuł, w tym, że jest to proste, żeby nie rzec prostackie. Odniosłem wrażenie, że żeby zawalić sprawę, tak trzeba się o to postarać. Jedyne utrudnienia w grze wynikają z błędnego tłumaczenia poszczególnych słów, które nijak pasowały do ich angielskich odpowiedników, ale to i tak finalnie można było rozwiązać wyklikując naprzemiennie zawartość określonego wiersza tabeli (lub zmienić język gry na angielski, co zresztą uczyniłem). Wątek fabularny jest krótki i trwa mniej niż półtorej godziny. Każde z piętnastu rozdziałów jest zrobione pod wspomniany schemat i ani razu się z niego nie wyłamuje. Twórcy byli świadomi, że taka długość gry nie usprawiedliwi proponowanej ceny, więc dodali jeszcze poufne akta, do których dostęp standardowo jest zablokowany. I o ile pomysł z wyszukiwaniem haseł w samej grze, w napisach końcowych czy na Steamie uważam za całkiem nowatorski, tak pewne słowa są zwyczajnie przegięte i raczej graczom nie zajmie wiele czasu, aby dane rozwiązania sobie podejrzeć w necie. Poufne sprawy to tak naprawdę tylko podpowiedzi i tabela, a rozwiązywanie ich bez podszewki fabularnej szybko staje się czynnością mozolną i powtarzalną, co wychodzi zwłaszcza przy „hurtowym” załatwianiu tabel, bo chociażby poszczególne kwestie dotyczące tego co pili podejrzani lądują prawie w każdej kryminalnej zagwozdce. Sytuację ma tu ratować stopniowanie poziomu trudności, ale w rzeczywistości nie stanowi to żadnego wyzwania. Case Solved: The London Files jest grą zdecydowanie za łatwą/krótką, na dodatek zbyt prostą i powtarzalną mechanicznie, którą trochę ratuje niezły humor, ale to nadal za mało, abym nie odbierał jej bardziej jak tytuł, który powinien trafić raczej na telefony komórkowe. Szata graficzna może się co prawda podobać, ale odniosłem wrażenie, że twórcy aż za mocno wzorowali się na innej serii gier, pt. Duck Detective.

I'm really enjoying this game. I like that cases get more difficult as you solve them, and the Classified section extends the gameplay by quite a bit (and the idea of searching for the codes ties in the detective theme nicely). It's a fun logic puzzle game, and I like the setting of old-timey London with the jazz music and 'noir' theme. I also liked the writing a lot. I'm a big fan of puns, and laughed at a lot of the dialogue as I went through the cases. For me, it was a nice game to put some time into, maybe solve 2-3 parts of a case, then look forward to coming back to the next evening. I wish I looked into the Classified section earlier to extend the main story cases in between, but it's still a reason for me to come back and keep playing which I like. It really scratches an itch for me.