Case Solved: The London Files

Нет. Унылая поделка. Собирание улик и раскрытие дела на доске не взаимосвязаны.

If this game were just painfully easy, that would be one thing. But the fact it froze up literally every time I clicked on a clue? That means this isn't just a boring game, but a broken one, too.

Myslím, že tahle hra je skvělou vstupní branou do skvělého logického subžánru Einsteinovy hádanky, známé také jako zebra. Vaším úkolem je dle indicií vydedukovat, jaké položky máte kam umístit. Vy tak máte například napsané, že osoba A bydlí v zeleném domě a osoba B nebydlí v červeném, a právě z toho zjistíte, že osoba C bydlí v červeném a osoba B ve žlutém. Samozřejmě, že tohle je jen primitivní příklad, protože jednotlivé stopy se v průběhu hraní více zamotávají, jsou méně přehledné a často vám nenabízí ani jednu přímou stopu, které byste se mohli chytnout, takže skutečně zapojíte svůj mozek. Jsou tu dva módy, kdy ten první je skutečně vhodný pro nováčky v žánru. Máte tu tři případy, každý nabízí pětici hádanek a vy musíte rozlousknout, jak dané tabulky doplnit. Zde je obtížnost lehká až středně těžká a pokud jste jen trochu více seznámení s tímhle typem hádanek, tak si troufám tvrdit, že to proletíte až příliš snadno. Já sám byl překvapený nejen mizerným počtem případů, ale rovněž tím, jak je to celé krátké. Za hodinu a půl máte hotovo a tak je asi jasné, že vzhledem k ceně by tohle nebyl moc dobrý časový poměr. U kampaně je důležitý příběh, který jsem ignoroval. Jakýkoliv děj je totiž povrchní, jen taková vata navíc, což se dá říct i o dialozích. Další překážkou, jestli to tak můžu říct, jsou části s hledáním skrytých objektů. Před každou z patnáctkou levelů musíte nejprve najít pár věcí, což je… zajímavá volba. Myslím, že to je celkem nešťastný krok, protože lidé, kteří chtějí řešit logické záhady, tohle bude akorát zdržovat, zatímco ty, kteří holdují HOG žánru, to bude pomalu až urážet svou neexistující obtížností a tedy nulovou výzvou. Druhou součástí téhle hry jsou speciální případy. A i zde to je takové nedokonalé. Je jich aktuálně 42, což je dobrý počet, stejně jako to, že odpadá nutnost hledat jakékoliv předměty. Prostě jen zapnete případ a ponoříte se ihned do řešení. Potěšilo mě, že zde je obtížnost již vyšší, mnohdy hodně ďábelská a zapeklitá, takže jsem zde strávil cca 4 hodiny. Sem tam sice naleznete hádanky, které lze vyřešit s lehkostí, ale to jsem bral jako takový odpočinek od těch těžších, u kterých přece jen ztvrdnete i na desítky minut. Bohužel problém je, že každý z těchto případů je uzamčený za heslem. Nápad jako takový je to dobrý, než si uvědomíte, nejen, že musíte prohledávat levely v kampani a hledat tam různé nápisy, ale že se některá hesla vyskytují i mimo samotnou hru. Já vím minimálně o jednom, které je ve Steam obchodě na gifu a dvě tam jsou na obrázcích. Můj problém je v tom, že tohle vlastně nakonec není ani tak zábavné. Kdyby bylo každé heslo schované za nějakou minihrou, tak je to podstatně lepší. Takže jsem celkem brzy sáhl po diskuzním fóru na Steamu a sprostě si všechna ta hesla okopíroval do své hry. Osobně si myslím, že podobných problémů je hra plná. Prakticky na každou dobrou věc připadá jedna špatná. Je tu přítomna čeština, ale netestoval jsem ji, protože jsem viděl, že se nachází v testovací fázi a vlastně si nejsem vůbec jistý, jestli na ní pracuje skutečný člověk nebo se jedná o strojový překlad. Narazil jsem na několik bugů, například se mi nenačetly některé případy, na což pomohl restart celé hry. Jindy byly stopy nesmyslné, třeba když se v jedné zmínilo, že osoba, která má předmět A, nemá předmět B a kdo má předmět B, použil předmět C. Což nedává vůbec smysl, když to jsou všechno stejné kategorie a do jedné části tabulky lze vložit jen jednu jedinou položku… Pevně ale věřím, že všechny tyhle bugy a nedodělky budou opraveny, tvůrci jsou hodně aktivní v diskuzích a už vyšly dva patche. Nakonec chci ještě poukázat na jednu věc a tím je aktuální smíšené hodnocení na Steamu. Když si pročítám recenze, nabývám dojmu, že hráči k tomuhle titulu přistupovali s hodně odlišnými očekáváními, i když je ve Steam obchodě přehledně popsáno, co hra je a co není. Tohle v žádném případě není promyšlená detektivka s výslechy podezřelých, sbíráním stop, různými zvraty v ději a podobně. Je to v jádru a především logická hra, kde jde o to, umístit správně do tabulky různé položky. Dávám palec nahoru a hru doporučuji, protože pokud máte rádi Einsteinovy hádanky, tak zde si jich užijete celkem dost. Jen bych asi počkal aspoň na padesáti procentní slevu. Přišlo mi, že je to celé vcelku snadné a jediné, co mi dokázalo zatopit, bylo těch pár obtížných hádanek u dodatečných případů.

Od dłuższego czasu widać wyraźnie, że gry stały się zwyczajnie mniej wymagające, tak aby trafić w gusta jak największej ilości graczy, zwiększając twórcom tym sposobem szansę na lepszy przychód. Ewolucja ta niestety nie pominęła także gatunku gier przygodowych, które już nie wyglądają tak jakby twórcy ścigali się na najbardziej przegięte zagadki, których samodzielne rozwiązanie bez solucji zakrawało o jakieś cuda (vide Najdłuższa Podróż, Broken Sword czy Gabriel Knight 3). W Case Solved: The London Files nic z tego nie uświadczycie. Nie będzie łączenia przedmiotów, choć takowe zbierać będziemy. Twórcy w głównej mierze postawili na słowną dedukcję i sporą dawkę logiki, z jej klasycznymi regułami, jak chociażby zasadą sprzeczności czy zasadą wyłączonego środka. W trybie fabularnym gra prezentuje nam trzy śledztwa, które obudowane zostały prostym, sytuacyjnym humorkiem, a wiele rzeczy traktowane jest tu nieco umownie, z przymrużeniem oka, co zdecydowanie jest największą zaletą tytułu. W skórze brytyjskiego śledczego, stylizowanego na lata 60. XX wieku, zbadamy przypadek zgonu znanej teatralnej aktorki, przyjrzymy się środowisku zamordowanego muzyka czy sprawdzimy komu zależało, aby Big Ben nie chodził jak należy. Każda sprawa ma pięć rozdziałów, a te z kolei podzielono na dwie odmienne sekcje. W pierwszej sekcji będziemy zbierać dowody na ładnej, ręcznie namalowanej małej planszy, gdzie poumieszczano kilka osób, z którymi możemy „porozmawiać”, choć to określenie napisane zdecydowanie na wyrost, bo NPC-e tylko sympatycznie bełkocą. Figury te wizualnie różnią się od tła, przyjmując formę postaci wyciętych z kartonu. W tej konwencji nasz detektyw jako jedyny „porusza się” nieporadnie po planszy. Podejrzani przedstawiają pewne informacje, które możemy wykorzystać do odnalezienia danej wskazówki, choć osobiście i tak najpierw próbowałem wyszukać wszystko na własną rękę, aby przynajmniej trochę utrudnić sobie zabawę. Przedmioty znajdujemy tu bowiem w formule hidden objects i zdecydowanie za łatwo je wykryć. Z drugiej zaś strony zbieractwo na pewnym etapie wydaje się nie mieć żadnego sensu, bo znalezione graty i tak później nie są nigdzie wykorzystywane. Na każdej planszy jest też kot, który zapewnia nam podpowiedź w drugiej sekcji, ale w praktyce się z tego nie korzysta. Z pełnym zestawem poszlak przechodzimy do drugiej części każdego rozdziału, jaki składa się na szereg podpowiedzi oraz tabelę opisującą podejrzanych, którą mamy uzupełnić. Podpowiedzi są skonstruowane wedle wspomnianych zasad logiki (np. albo osoba A widziała, że ofiara była Wstrząśnięta, albo osoba B widziała że była Pogięta, ale nigdy oboje) i musimy je tak spożytkować w tabelce, aby żadna z nich się nie wykluczyła, co sygnalizuje odpowiedni kolor. Do poszczególnych rubryczek wybieramy z listy pojedyncze słowa, które mogą określać na przykład co pił podejrzany, jakie narzędzie miał przy sobie, gdzie był podczas w trakcie trwania zbrodni lub o której się tu w ogóle zjawił. Całość zatem opiera się na czytaniu zdań i właściwym wyciąganiu wniosków. Szkopuł, w tym, że jest to proste, żeby nie rzec prostackie. Odniosłem wrażenie, że żeby zawalić sprawę, tak trzeba się o to postarać. Jedyne utrudnienia w grze wynikają z błędnego tłumaczenia poszczególnych słów, które nijak pasowały do ich angielskich odpowiedników, ale to i tak finalnie można było rozwiązać wyklikując naprzemiennie zawartość określonego wiersza tabeli (lub zmienić język gry na angielski, co zresztą uczyniłem). Wątek fabularny jest krótki i trwa mniej niż półtorej godziny. Każde z piętnastu rozdziałów jest zrobione pod wspomniany schemat i ani razu się z niego nie wyłamuje. Twórcy byli świadomi, że taka długość gry nie usprawiedliwi proponowanej ceny, więc dodali jeszcze poufne akta, do których dostęp standardowo jest zablokowany. I o ile pomysł z wyszukiwaniem haseł w samej grze, w napisach końcowych czy na Steamie uważam za całkiem nowatorski, tak pewne słowa są zwyczajnie przegięte i raczej graczom nie zajmie wiele czasu, aby dane rozwiązania sobie podejrzeć w necie. Poufne sprawy to tak naprawdę tylko podpowiedzi i tabela, a rozwiązywanie ich bez podszewki fabularnej szybko staje się czynnością mozolną i powtarzalną, co wychodzi zwłaszcza przy „hurtowym” załatwianiu tabel, bo chociażby poszczególne kwestie dotyczące tego co pili podejrzani lądują prawie w każdej kryminalnej zagwozdce. Sytuację ma tu ratować stopniowanie poziomu trudności, ale w rzeczywistości nie stanowi to żadnego wyzwania. Case Solved: The London Files jest grą zdecydowanie za łatwą/krótką, na dodatek zbyt prostą i powtarzalną mechanicznie, którą trochę ratuje niezły humor, ale to nadal za mało, abym nie odbierał jej bardziej jak tytuł, który powinien trafić raczej na telefony komórkowe. Szata graficzna może się co prawda podobać, ale odniosłem wrażenie, że twórcy aż za mocno wzorowali się na innej serii gier, pt. Duck Detective.

I've never played this type of game before, but I've found it to be very funny and relaxing, the dialogs are spot on and really funny, and the art is gorgeous! I haven't finished everything yet but I'm having a great time. I definitely recommend it!

Very fun and clever detective themed puzzle game! At its core, each case is an Einstein's Riddle, but collecting evidence around the crime scene in a point-and-click style gives it a special touch and makes the investigation much more engaging than simply reading clues on a board. I also really enjoyed finding the hidden clues that unlock secret cases, and I'm still hunting down all the codes by myself, without using any guides... like dear old times! Recommended for everyone who enjoys logic puzzles and solving a good mystery!

I love the vibe of this game: it feels like playing those old detective boardgames like Clue or Scotland Yard but with more refined gameplay. There is no randomness or trial and error. The logic puzzles are very creative. The artstyle is simple, minimalist, but highly polished. The characters are fun, with those cheesy, noir-style commentaries, and the soundtrack is great. It’s strange how a game that looks like a board game can be so immersive. Lastly, I loved the idea of the Secret Files as extra content. That's pure puzzling, plus the "metagame" of searching for codes throughout the game (and outside of it) to unlock more files is very smart. Definitely worth the buy!

Au niveau de la forme, c'est très sympa avec ce style BD/cartoon, l'humour qui va avec. La musique jazzy qui accompagne l'aventure fait le taf. Jusqu'ici tout va bien. Malheureusement, au niveau du gameplay on a moins la sensation de mener l'enquête que de devoir résoudre un problème scolaire. C'est quasiment du niveau de : Martin avait 125 billes avec lui, Patrick dit qu'il lui en a volé 42 mais Marguerite prétend que 87 billes sont à elle seule. Qui dit la vérité? J'en rigole encore mais franchement on n'en est pas loin, donc l'intérêt est quand même super limité. A moins que vous ayiez des enfants, et là pourquoi pas ça peut être très sympa mais sinon passé les 12 ans c'est, encore une fois, d'un intérêt très vite limité.