Book of Demons

👎

[b]Book of Demons[/b] to bardzo dobry humorystyczny tytuł z gatunku gier nawiązujących typowo do produkcji hack'n'slash z połączeniem mechaniki RPG (role-playing game) z delikatną karcianą otoczką, z ciekawą fabułą rozgrywającej się w świecie fantasy w której to gracz wciela się w wybrańca którego zadaniem będzie walka ze złem. Niby nic nadzwyczajnego ów kolejny Diablo-podobny tytuł, aczkolwiek gra potrafi nie tylko zaciekawić gracza co wchłonąć go na długo obdarowując masą świetnej rozgrywki. A dla najtwardszych graczy poziom trudności Roguelike, wyciągnie z was siódme poty. [i]Mała dygresja:[/i] 1. Jeżeli powyższy tytuł was zainteresuje to zachęcam by poczekać na wyprzedaż by nie przepłacić. Świetna edycja pudełkowa (fizyczna posiadająca klucz na platformę Steam) kosztuje ok. 50 zł, sam klucz w edycji cyfrowej w zewnętrznych oficjalnych sklepach z grami to koszt ok. 10 zł. 2. Weźcie pod uwagę, że gra jest zaprojektowana w taki sposób aby kolejne przygody (księgi) mogły się pojawić jako płatne DLC w późniejszym czasie – pierwotna gra to tylko jedna księga. [h1]Ale do rzeczy:[/h1] Jak już nadmieniłem na samym początku tej recenzji mamy tym razem do czynienia z tytułem z gatunku gier nawiązujących typowo do produkcji hack'n'slash z połączeniem mechaniki RPG (role-playing game) z delikatną karcianą otoczką, z ciekawą fabułą rozgrywającej się w świecie fantasy w której to gracz wciela się w wybrańca którego zadaniem będzie walka ze złem. Zadaniem gracza będzie przemierzanie podziemnych lochów i katakumb, eliminacja wszelkiego zła który stanie nam na drodze by dotrzeć do bram zła ostatecznego - zgładzić samego lucyfera. Jednakże aby tego dokonać na początek trzeba pozbyć się jego podwładnych , co nie będzie takim prostym zadaniem jakby można było sobie to wyobrazić – bez dobrego przygotowania, macie marne szanse na sukces. W grze występują trzy klasy postaci wojownik, mag i łotrzyca, początkowo dostępna jest tylko pierwsza klasa pozwalająca zaznajomić się z mechanikami gry – pierwsze poziomy są istnym wprowadzeniem, lecz po osiągnięciu odpowiedniego poziomu odblokowujemy kolejne klasy na które możemy się przerzucić. Poziom trudności odgrywa w tym wszystkim bardzo dużą rolę i to my definiujemy na którym będziemy chcieli grać. Im wyższy tym lepsze nagrody, lecz również trudniejsi przeciwnicy – coś za coś. Nie próbujcie nawet zaczynać od najwyższego poziomu, to poziom zarezerwowany dla doświadczonych graczy wprawionych w grach Roguelike. Dla nich również został stworzony światowy ranking graczy, którym udało się dokonać niemożliwego grając na najwyższym poziomie trudności – można się zawsze pochwalić tym dokonaniem. [h1]Dalej:[/h1] Im niżej zejdziecie tym przeciwnicy będą silniejsi, liczniejsi i bardziej zróżnicowani. Przeciwnik komputerowy jest silny, brutalny i nieustępliwy w działaniu dlatego bagatelizowanie jego zdolności bez odpowiedniego wyposażenia waszej postaci może zakończyć się szybkim zgonem. A kiedy zginiecie, wszystko co mieliście przy sobie, zostaje w miejscu waszego pochówku – aby wszystko odzyskać musicie po to wrócić! Dlatego należy rozważnie podchodzić do ataku na przeciwnika, wycofać się w razie konieczności, wyleczyć i wrócić do walki. W trakcie waszej wędrówki postać zdobywa doświadczenie, które z czasem przekształcać się będzie w punkty umiejętności które możecie dowolnie przypisać do wartości many lub życia. Natomiast karty jakimi będziemy się posługiwać, znajdować lub zdobywać z pokonanego przeciwnika będą służyć nam jako oręż do walki, ubiór, specjalne umiejętności (atak / obrona) czy surowce niezbędne do podnoszenia poziomu kart a przy tym ich ogólnych wartości. Kolejnym elementem który będziecie zbierać po drodze to złoto, wykorzystywane głównie w mieście do wykupienia określonych dóbr gdzie nasza postać wstępnie przygotowuje się do walki z przeciwnikiem – Ponure miasteczko. W miasteczku tym można spotkać kilka niezależnych postaci, specjalizujących się w różnych dziedzinach mi. Wieszczka u której można ulepszyć karty, wykupić karciane mikstury i amunicję czy też połączyć runy (surowce) lub je sprzedać. Kolejna postać to Mędrzec u którego można zidentyfikować karty | ? | jak również wykupić dodatkowe miejsce w ekwipunku dzięki czemu będzie można aktywnie używać więcej umiejętności lub sprzętu zwiększając tym samym możliwości postaci. Barmanka to kolejna postać w miasteczku, która z drobną opłata może ze zebranych w trakcie walki z przeciwnikiem specyfików wytworzyć magiczny kociołek który losowo i różnorodnie obdarowuje gracza nagrodami – więcej i lepszej jakości specyfiki (trudniejsi przeciwnicy) w kotle tym lepsze nagrody. Ostatnia osobą jest uzdrowiciel, chyba nie trzeba tłumaczyć… Oprawa audio-wizualna jest rewelacyjna, tytuł przypomina cyfrowy odpowiednik gry planszowej wraz ze swoim sterowaniem, które jest proste choć możliwości poruszania są wielce ograniczone – tylko po wyznaczonych z góry ścieżkach. Przeciwnik nie ma z tym problemu co stwarza problemy w czasie walki, trzeba brać pod uwagę możliwości ucieczki tą samą trasą i możliwość blokady jej przez przeciwnika. [h1]Podsumowanie:[/h1] Book of Demons to bardzo dobry humorystyczny tytuł z gatunku gier nawiązujących typowo do produkcji hack'n'slash z połączeniem mechaniki RPG z delikatną karcianą otoczką i ciekawą fabułą. Polecam! [quote][b]Szukasz więcej recenzji?[/b] Zapraszam. [url=https://store.steampowered.com/curator/32785706/ ]Kurator walas85[/url] Zachęcam wszystkich do obserwacji kuratora, by na bieżąco otrzymywać świeże informacje o nowo zrecenzowanych tytułach.[/quote]

I judged this game so hard by it's cover, and didn't give it credit at first, but this one is definitely worth checking out if you like the genre. Overall the game was pretty successful in fitting it's unique mechanics into the diablo-esque gameplay, but it sins with an awkward character movement and limited walkable areas. This can sometimes lead to claustrophobic moments during combat, as enemies can block you, while still being able to move in the entire map. In this case, pray you've already dropped a card that can take you out or else just spam mouse clicks to death and hope you will be fine (you probably won't). The deck building aspect of it is well-thought-out, especially passive items, and new cards slots are ultimate priority, but still expensive enough so you don't progress very fast - even then you still need mana (more levels) to use the better cards. I can see the gameplay not being very attractive for some people, and some aspects like class variety definitely don't help with that, but the game is still good in my opinion, and worth trying if you got the chance.

Не очень-то я люблю рогалики, но «Book of Demons» меня соблазнила, ага. Вполне симпатичной ценой. :3 https://steamcommunity.com/sharedfiles/filedetails/?id=2467670285 Но потом потихоньку подъехал геймплей... [code]Творческая и креативная страница Куратора [url=https://store.steampowered.com/curator/31787316/]YroMIR ReviewS[/url] ждет вас. Подпишитесь! Поддержите качество на просторах Steam. Приятного ознакомления![/code] [i][h1]ПЛЮСЫ[/h1][/i] https://steamcommunity.com/sharedfiles/filedetails/?id=2467673535 [list] [*][b]Классы уникальны.[/b] К счастью, в этой игре игра за мага и игра за лучницу — это две совершенно разные игры, поэтому, наловчившись проходить уровни воином, я поначалу то и дело «сбегала», получив в распоряжение лук, ибо ну непривычно же! И дело тут не в здоровье-мане, а в способностях: если воин в основном заточен на «силовые» приемы, маг и лучница предпочитают бить издалека, не подпуская врагов с помощью ловушек и всяческих хитрых заклинаний. У лучницы, вдобавок, на это завязана не вполне удобная фича: если враг подойдет вплотную, стрелять она уже не сможет, придется отбиваться кинжалом... а на кинжал-то никакие «тройные стрелы» и «замораживающие выстрелы» уже не навесишь! [*][b]Гибкие настройки уровней.[/b] Приятно, что игра старается подстраиваться под игроков: тут вам и три уровня сложности (и если вы не хотите пройти игру «с полпинка» — выбирайте «рогалик», ибо на «обычном» уровне лишь чуточку сложнее, чем на «казуальном»), и постоянные предложения выбрать размер самих подземелий. Что вам милее — проходить стопятьсот маленьких уровней, где в лучшем случае придется сражаться с одним боссом за раз, или с десяток огромных, где и врагов побольше, и боссы порой расположены так, что не успел добить одного — а вот уже и второй в затылок дышит! [*][b]Много разных карт для колоды.[/b] В игре есть элемент сбора карт и составления из них подходящим вам колод, что будут обеспечивать героя/иню различными способностями. Карты делятся на несколько категорий: есть «артефакты» (по сути, пассивки), «заклинания» (ну, тут вряд ли что-то нужно пояснять), «предметы» (расходники, пополняются на базе) и «улучшения» (сами по себе бесполезны, но нужны для улучшения остальных карт). Вдобавок, у многих карт есть разновидности (обычная, магическая и легендарная), так что не торопитесь улучшать все, что на глаза попадется — вполне возможно, что лучше потерпеть и поднакомить нужные карты, дабы потом пустить их в ход при получении чего-то реально полезного. Также некоторые карты общие для всех героев (например, кольца), а есть и уникальные для каждого класса: только воин способен сбивать врагов тараном и разбрасывать круговым ударом, только лучница устанавливает ловушки и использует горящие стрелы, только маг воздвигает ледяные стены и призывает голема. [*][b]Враги тоже довольно разнообразны.[/b] Тут вам и маги, и лучники, и таранщики, и «не бей меня сильно, а то взорвусь», и бегающие по потолку пауки, и скрывающие под землей растения и скорпионы, и еще много, много чего. Вас будут травить, обжигать, замораживать, оглушать, заставлять сбивать щиты и чуть ли не обниматься с мини-боссом, боясь выйти за очерченную на земле «ключевую зону»... К третьему прохождению ловишь себя на мысли, что призрачных копейщиком ненавидишь от всей души, гребаные гаргульи задрали регенить здоровье, а суккубов хочется изловить и надавать по щам персонально каждой, дабы больше не думали телепортироваться! У-у-ух, эти суккубы... [*][b]Юмор тихий и ненавязчивый.[/b] Игра не пытается открыто хохмить, вызвать у игрока улыбку — нет, она скорее делает это незаметно, то заставляя героев выдать забавную фразу, то подсыпая в разговоры с деревенскими жителями намеки на фэнтези-штампы (гадалка, к примеру, охотно объяснит, почему в деревне нет кузнеца!) или местные мини-баталии, когда та же гадалка и деревенский старейшина принимаются закидывать друг друга остротами. [*][b]Очаровательный графический стиль.[/b] Вся наша игра — история, рассказанная в книге, поэтому и подземелья тут раскладываются из бумаги, и фигурки героев и врагов больше напоминают бумажные. Из-за этого, кстати, со спецэффектами напряг — все выглядит уж очень бюджетно! — но, с другой стороны, в жарком бою хочется сосредоточиться именно на сражении, а не на красоты любоваться. [/list] [i][h1]МИНУСЫ[/h1][/i] https://steamcommunity.com/sharedfiles/filedetails/?id=2467670655 [list] [*][b]Сюжет тут «для галочки».[/b] Он как бы есть, но его как бы нет: герой/иня возвращается домой и обнаруживает, что под собором в родной деревушке поселились демоны. Дальше все очевидно: в подземелья — спуститься, демонов — победить, Архидемону — обломать рога. После этого нам споют очаровательную песенку... а дальше, ребята, «свободный режим» — спускайтесь вниз насколько хватит терпения, занимайте свои строчки в турнирных таблицах. Поход ради похода, однако... [*][b]Рандом, милый рандом.[/b] Выпадают карты тут довольно случайно, поэтому есть шансы как собрать сразу неплохую колоду, так и пол-игры бегать с полуспущенными штанами, потому как рандом-с. :( [*][b]Рельсы порой бесят.[/b] Герой тут ходит исключительно по дорожкам, тогда как враги спокойно шастают где попало, прыгают, телепортируются, падают с потолка и... фу-ух. В общем, порой получается, что главная задача — это тупо не дать себя окружить, ибо если пойдешь по дорожке и выяснится, что она ведет в тупик, а за тобой уже выслали отряд ОМОН — все, баста, карапузики. Маг или лучница еще смогут удрать, а вот у воинов шансов спастись куда меньше... [*][b]Игра затянута.[/b] К третьему прохождению это осознаешь особенно четко: я выбирала максимальный размер подземелий не потому, что мне хотелось испытаний на свою пятую точку, а потому, что жаждала поскорее добраться до Архидемона, навалять ему и закончить играть. [/list] [i][h1]ИТОГО[/h1][/i] Во время первого прохождения игра кажется забавной и даже милой. Во время второго ты с полчаса привыкаешь к новому герою, потом начинается скука. Во время третьего... то же самое. Так что заканчивала играть с кислой миной: затянуто, однообразно... даже мини-боссы начали повторяться, и как-то раз я встретила «милого» паучка аж два раза на уровне! Возможно, если бы у героев было больше уникальных реплик, в подземельях встречалось больше пасхалок (я нашла только наскучившего к десятому разу «Терминатора»), а в деревне можно было бы брать маленькие квесты и плотнее общаться с жителями... но увы, увы. Фу-у-ух. Дошла наконец-то! [b][h1]Общая оценка: ХОРОШО[/h1][/b]

I truly belive that a large number of people enjoy this game, the reviews wouldn't lie after all. I on the other hand just dont quite enjoy the control scheme. And thats on me. I played past the refund play time to give each of the characters a fair shake, and did not enjoy them. I will say that I love the use of mana cap for passive items, and adore all the unique effects that items have given me in my short time playing. I do not however enjoy the movment on what is effectively a line through the terrain. It gives me a feeling of being stuck on a slow moving attraction, playing a clicker game where there is nigh impossible to avoid damadge (atleast for my skills) in the form of arrows and spells. I personaly was the kind of kid who played cookie clicker, then never played another clicker game again, so this realy dissagrees with me. I am keeping an eye out for the other two games by these developers now because of this game, and im hoping that they can bring excelent design elements such as the items, art style, voice acting, story, and little clips of humor like the Satan duck into their future games.

Bardzo przyjemna i wciągająca gra typu Hack and Slash. Była to jedna z pierwszych jak nie pierwsza gra tego typu w którą grałem i, która wywarła na mnie tak pozytywne wrażenie. Grę możemy ukończyć trzema różnymi klasami (wojownikiem, magiem i łucznikiem) po drodze pokonując różne stwory i potwory. Na swojej drodze napotkamy również trzech różnych bossów, w tym samego Arcydemona! Jeśli chodzi o mechaniki gry to chodzimy po "szynach" z których bijemy potwory, ale przecież podstawowe ataki nie wystarczą żeby pokonać bossy i wciągnąć na długie godziny. I tu zaczyna się zabawa. W grze zbieramy karty z mocami/umiejętnościami które wykorzystujemy podczas walki, które możemy ulepszać u npc-ów. I tak stopniowo, zdobywając nowe karty przechodzimy coraz niżej z lochu do lochu. Warto też wspomnieć, że lochy są generowane losowo, ponad to sami możemy wybrać długość danego luchu ("poziomu") do naszego wolnego czasu. Przykładowo, mamy 15 minut na granie, nie ma sprawy, gra sama ustawi Ci taki loch, który zajmie Ci właśnie te (+/-) 15 minut! Dla fanów "rogalików" też coś się znajdzie, jest to bowiem osobny tryb rogulike dla osób ze stalowymi nerwami lubiącymi wyzwania (Oczywiście zwykły tryb gry ma opcję wybrania poziomu trudności). Więc zbierz swoją talię umiejętności i pokonuj coraz to dalsze głębiny podziemia zdobywając przy tym osiągnięcia których jest aż 200+! Powodzenia i miłej gry! :)

I like the game. I think the game play and combat is very fun and moderately original. It can be a bit choppy at times with all the stuff going on, but that could also be my old computer. The deck build aspect is really fun to me, trying to find and upgrade the cards. I really like how it embraces rougelite games and while it punishes you for dying doesn't just completely demoralize you. Also the story is really fun to follow along and experience.

画了天大的饼，然而早就馊了