Ad Infinitum

Oyunda beğendiğim ve beğenmediğim kısımlar var ama genel itibariyle tavsiye ederim. Önce beğenmediğim kısımlardan bahsedeyim. Öncelikle oyunun bazı yerleri buglu. Düz yürürken bazı kapılardan geçemiyorsun karakter takılıyor, arkama bakıp geri geri yürüdüğümde geçebiliyorum. Oyunun güvenli safhasında tolere edilebiliyor ama kaçma sekansında denk gelirse can sıkıyor. Beğenmediğim bir diğer kısım ise oyunun vadettiği şeyi yapmaması. Yani daha doğrusu görsellerde ne görüyoruz mağazada işte savaş ortamı, elinde tüfek tutan bir asker, ee haliyle ne düşünüyorum iyi kötü ateş ederiz değil mi bir şeylere? Yok, koskoca oyunda silah sıktığımız tek sekans var o da yani cutscene girsin diye koyulmuş. Silah olayı fıs yani yaptığınız tek şey sikindiriik düşmanlardan kaçmak saklanmak falan. Buna da kabulüm ama en azından satış yaparken bu izlenimi verin. Beğenmediğim bir diğer kısım ise mekan kıtlığı. Yani ilk bölüm başlıyor evin içindeyiz, siperlere gidiyoruz falan ok, ikinci bölüm başlıyor yine evin içindeyiz, bir kaç yer açılmış oradan devam ediyoruz, sonra yine siperler falan hep benzer ve aynı mekanlar, hani değişiklik var ama şey gibi düşünün işte bir şehirde 10 sene yaşamışsın, başka yere gidip 10 sene yaşayıp kendi şehrine geri dönüyorsun, binalar ortam falan değişmiş ama yani senin şehir gene biliyorsun, onun gibi. İlk 4-5 saat sorun etmedim ama bir süre sonra baymaya başladı. Beğendiğim şeylere gelecek olursam, yaratık tasarımlarını beğendim. Yani şöyle aslında sikkko yaratıklar var ama yaratıkların aslında ana karakter olan Paul'un suçluluklarını ve sorunlarını temsil ettiğini düşünecek olursanız ok benim için. Hikayeyi de beğendim ama aşağıda hikayeye spoiler vererek bahsedeceğim o yüzden bu satırın altında ki satırı okurken dikkat et. Hikaye dışında bulmacalar fena değildi, bir tık RE hissiyatı aldım ama o kalitede iş bekleme, tatmin eder en azından diyeyim. Grafikler fena değil tatmin eder, ama yani hayatında ilk defa oyun oynamıyorsan, woooa da demezsin. Optimizasyon iyi. Korku unsuru olarak, bölüm 2 de ki yaratığı cephane odasına çekme kısmı gericiydi baya ama mantığı çözene kadar. İlk bölümde ki megafonları açtığımız kısımda takip eden şeyde gerdi biraz. Bunlar dışında korkmadım pek. DIKKAT SPOILER BAKMA AŞAĞIYA, OKUMA SAKIN OYNAMADIYSAN, SPOILER BEBEĞİM BAKMA Şimdi gelelim hikayeye. Hikayeyi anlatacağım çünkü oyun hikayeyi biraz karışık anlatıyor, hem spoiler yemekten keyif alanlar için yazıyorum hem de oyunu oynayıp bu neydi şimdi aqq diyen kişilere yardımcı olmak için. Hikayeyi toparlamak gerekirse Paul ve kardeşi Johannes, I. Dünya Savaşı sırasında Alman ordusunda cepheye gönderiliyor. İkisi de savaşa aynı şekilde yaklaşmıyor, özellikle Paul, savaşın içinde yaşadıkları ve ailesinden gelen baskılar nedeniyle giderek psikolojik olarak parçalanıyor. Evde ise otoriter ve savaşı yücelten babaları Karl ile ailenin geri kalanı arasındaki ilişkiler zaten savaş başlamadan önce bile sağlıklı değil. Cephede işler tamamen kontrolden çıkıyor. Paul savaşın dehşetine tanık olurken kardeşi Johannes'i de kaybediyor ve kendisi hayatta kalıyor. Johannes'in ölümü Paul'ün hayatındaki en büyük kırılmalardan biri oluyor. Savaştan sağ çıkmasına rağmen eve dönen Paul aslında savaşı arkasında bırakamıyor. Kardeşinin ölümü, cephede gördüğü ölümler ve ailesiyle yaşadıkları birbirine karışıyor ve Paul giderek gerçeklikle travmatik anıları arasındaki ayrımı kaybediyor. Oyunda sürekli Schmidt ailesinin malikanesiyle savaşın siperleri arasında gidip gelmemizin sebebi de bu. Paul fiziksel olarak evde olsa bile zihinsel olarak tekrar tekrar cepheye dönüyor. Bir anda çocukluğunun ve ailesinin izlerini gördüğümüz evdeyken birkaç dakika sonra kendimizi cesetlerle dolu siperlerde bulmamız, Paul'ün geçmişi yeniden yaşamasını temsil ediyor. Oyunda gördüğümüz yaratıkların büyük kısmı da gerçekten Paul'ü kovalayan doğaüstü varlıklardan ziyade onun korkularının, ailesiyle ilişkisinin, savaş travmasının ve suçluluğunun fiziksel biçimlere dönüşmüş halleri. Paul özellikle Johannes konusunda kendisini yiyip bitiriyor. Kardeşi öldüğü halde kendisinin hayatta kalması onda büyük bir suçluluk yaratıyor ve oyun boyunca yaşadığımız birçok olay aslında Paul'ün geçmişte olanları tekrar tekrar zihninde kurcalamasıyla bağlantılı. Bir taraftan Johannes'in kaybıyla, diğer taraftan annesi Martha ve babası Karl ile olan sorunlarıyla yüzleşiyoruz. Karl'ın otoriter, militarist ve oğullarından beklentileri yüksek yapısı da yaşananların önemli parçalarından biri, çocuklarını güçlü askerler olarak görmek isteyen bir babanın savaşa yüklediği anlam ile savaşın gerçekte oğullarına yaptıkları arasında korkunç bir tezat oluşuyor. Bu nedenle oyunda ilerledikçe aslında bir canavardan kaçıp gizemi çözmekten çok Paul'ün parçalanmış anılarının içerisinde dolaştığımız anlaşılıyor. Evde yaşananlarla cephede yaşananlar birbirine karışıyor çünkü Paul'ün zihninde artık bunları birbirinden ayıran düzgün bir sınır kalmamış. Savaş sona ermiş olsa bile Paul için hala devam ediyor. Oyunun sonunda yaptığımız seçimlere göre Paul'ün bu travma döngüsüyle ne yapacağına karar veriyoruz. İyi sonda Paul geçmişi değiştiremeyeceğini, Johannes'i geri getiremeyeceğini, ailesinin başına gelenleri düzeltemeyeceğini ve savaşta yaşadıklarını silemeyeceğini sonunda kabulleniyor. Geçmişiyle savaşmayı bırakıp onunla yaşamayı öğreniyor ve yıllardır içinde sıkışıp kaldığı döngüyü kırıyor. Paul için savaşın gerçek anlamda sona erdiği tek final de bu. Kötü sonda ise Paul geçmişiyle gerçekten yüzleşemiyor. Yaşadığı suçluluk, öfke ve travmayı geride bırakamadığı için zihnindeki savaş devam ediyor. Fiziksel olarak cepheden kurtulmuş olsa bile psikolojik olarak hala orada kalıyor, aynı anıları ve acıları tekrar tekrar yaşamaya mahkum oluyor. Yani oyunun adı olan Ad Infinitum, bu finalde çok daha karanlık ve gerçek anlamını kazanıyor, Paul'ün savaşı sonsuza kadar devam ediyor. Şeytani sonda ise Paul yalnızca travmasını aşamamakla kalmıyor, sonunda onun bir parçasına dönüşüyor. İçindeki öfke ve şiddeti kabullenip kendisini tüketmesine izin veriyor. Böylece savaşın Paul üzerinde yarattığı yıkım tamamlanmış oluyor, savaştan sağ çıkan insanın içinde savaşın kendisi yaşamaya devam ediyor. Paul artık geçmişinden kurtulmaya çalışan bir kurban olmaktan çıkıp, kendisine zarar veren şiddet döngüsünü devam ettiren kişiye dönüşüyor. Bu yüzden üç finali benim gözümde şöyle özetlemek mümkün, iyi son, geçmişi kabullenip döngüyü kırmak, kötü son, geçmişin içinde sıkışıp kalmak, şeytani son ise geçmişin seni tamamen ele geçirmesine izin vermek. Savaş çoktan bitmiş olsa da Paul'ün içindeki savaşın nasıl biteceğine en sonunda biz karar veriyoruz. İşte böyle, umarım incelemeyi okurken keyif almışsınızdır. Sıkıntıları olsa bile bence oynanmayı hak eden bir yapım. Tüm bunları göz önünde bulundurursam, evet tavsiye ediyorum.

I would like to comment, in a very summarized way and without spoilers, on how my two playthroughs went. The first playthrough of Ad Infinitum was absolutely a magnum opus, from beginning to end, a masterpiece. Absolutely everything was excellent. The music, the story, the atmosphere, the psychological horror, which was handled very well, the endings, the decisions, the weight, the message of the ending. It was an incredible journey. And it's a game that I 100% recommend. Now, when I played my second playthrough to unlock another ending, I started noticing the flaws this game has and why it has mostly positive reviews. And that's understandable from an objective point of view. The game is full of bugs, there are textures that sometimes fail, it's not that realistic, nor does it have particularly good physics. Sometimes the screen bugs out when you take damage. There are scenes that, when I replayed them, became a pain in the ass, such as the entire Chapter 2 section about corruption. And overall, it's a game that doesn't have that much replayability, and the collectibles, aside from the information about each of the soldiers, aren't interesting enough to make you replay the entire game just to get all the achievements. I understand why people didn't like it, but I think people need to understand that this isn't the point the game is trying to get across. If people had finished it and looked beyond the superficial aspects of the game, they would realize that, even though it uses the theme of war and the entire setting takes place within it, it's not simply about that. It's about family conflicts, moral conflicts, how far a person can be broken, at what cost, whether certain things are truly worth it. And when you see the message of the ending, you completely realize that the game wasn't what many people thought it was. I understand that there are things like, for example, the rifle, which is completely pointless. It doesn't even have physics or shooting effects, the bullets don't exist because there isn't any kind of collision, and, once again, there are thousands of bugs in this game. This game is pretty damn buggy, and they never fixed it. From that point of view, I understand the criticism. But I see it from the perspective of the story, context, and atmosphere, which I thought were absolutely wonderful. I 100% recommend it, but the other aspects are also something to keep in mind.

Great Concept, Lost the Plot In the beginning, Ad Infinitum seemed like a good game. The opening cinematic was amazing and the setup was incredible for a WWI soldier. Later, when you get into the house, you get introduced to the tragic story of his mother and brother. It primes you for a deeply personal, grounded psychological horror game about shell-shock, family, and PTSD trauma. UNFORTUNATELY, the game completely loses its grip on the narrative. Instead of actually exploring the family dynamics and how we deal with the trauma, the story shifts focus. I personally got stuck for an hour in this mansion because you are met with nothing but locked doors until I found this stupid music player and its parts; it felt like a walking simulator. What I did like was that you heard the mother cry and read all these letters about the story, but as I said, they abandon the story completely. After all that, you are forced into a horrendous gameplay loop of dodging creatures in clunky stealth sections. The turning point where things really go downhill is the exorcism segment. It feels entirely out of place and breaks whatever immersion the historical setting had left. The WWI concept was phenomenal and the first 30 minutes in-game were really good. It had a great start and instantly fell off. The execution just didn't live up to the setup; instead of feeling invested in the character's psyche, I just felt frustrated by the pacing and the gameplay. It's a massive case of wasted potential.

Muy impresionante. El juego se divide básicamente en dos secciones, Momentos de trincheras en la 1ra guerra mundial y segmentos de puzzles en una enorme casa. La trama es realmente profunda y emotiva. Hay pocos juegos que aborden lo que sin duda fue uno de los conflictos mas ruines de la historia moderna. Estamos muy acostumbrados a la temática de la 2da guerra mundial en videojuegos y películas pero este conflicto, la gran guerra quedo mas relegada a un segundo plano, y este juego toca con crudeza temas como el trastorno de estrés post traumático, el miedo en las trincheras, el dolor de las familias. La perdida, etc. Los segmentos en espacios de guerra y en trincheras son geniales. La ambientación sobre todo en trincheras, así como en entornos cerrados industriales y la atmósfera son increíbles. Es un mundo tétrico y desolado… cubierto de barro y neblina, oscuridad y lluvia, noche, gritos y fuego, que evoca la desesperación y la agonía que habrá vivido alguien en el frente de la guerra de trincheras lo cual es algo difícil de dimensionar para nosotros. Sumado a eso me gusto mucho como la narrativa trata a la familia de la época… el deber y el orden de defender a tu País, el honor de estar en el frente y detener al enemigo que se evoca por mandato familiar; un padre que empuja a sus hijos a cumplir con el deber, y una madre que solloza en los rincones y envuelta en oraciones para que sus hijos estén a salvo. Realmente el tono es triste y oscuro, y si sigues con atención la trama podrás empaparte de todos estos detalles, donde una familia mas, como cientos de miles, es arruinada por la guerra. Los segmentos de puzzles en la mansión son mas relajados aunque con excelente atmósfera también. Es lúgubre y llena de puertas y lugares tétricos aunque es verdad que el ritmo del juego decae bastante en estos momentos en comparación con los otros. LAS ESTRELLAS DEL TITULO: El juego cuenta con Bosses a vencer, estos son 5: Desesperación – Ira – Corrupción – Caos y Dolor. El diseño de estos enemigos Es SOBERBIO. Realmente el equipo del juego diseño unos enemigos impresionantes en concepto. [b](SPOILERS)[/b] [spoiler] Cada uno de estos enemigos representa un sentimiento de uno de los familiares del protagonista y es estupendo. Pero aun va mas allá; por lo general hay mas de una opción para enfrentar a un Boss, siendo estas una solución pacifica y de perdón, o de lo contrario acabando con sus vidas. Estas decisiones cambian drásticamente los finales del juego los cuales son varios y son muy distintos y algunos muy perturbadores. [/spoiler] Creo que el juego hace un excelente trabajo en plasmar la crisis para todos los integrantes de esta familia cuyos hijos son llamados a servir a su País, y descubrir los sentimientos y emociones de cada uno fue sencillamente genial. El juego es muy solido en casi todos sus apartados. Puede que en ocasiones tenga algunos bajones de Frames, pero no mas que eso. Corre muy bien y nunca encontré problemas técnicos mas graves. La verdad, me sentí atraído por las imágenes del juego y lejos de cumplir con las expectativas me termino sorprendiendo mucho para bien debido a la carga narrativa. El tópico que toca es sumamente interesante y el concepto de los Bosses y lo que representan me pareció simplemente magnifico. Es un juego crudo, que trasmite dolor y tristeza mas que miedo (aunque la tensión es constante) SUMAMENTE RECOMENDADO

I recommend this game because i bought it for €3.50. I wouldn't recommend it because of some of the puzzles. It has several puzzles where the challenge comes less from solving a logical problem and more from finding a small, interactable object in a very dark environment.

Anybody who knows anything about this period will be able to tell you why this gabe is bad. Also the misleading survival horror tag is a complete L. Puzzles are a nothingburger and its a walking simulator. I also find it ridicilous that our characters who are sons of some general aka aristocracy were conscripted as basic infantry. Did the devs know how military ranks in the German empire even worked? The funniest part of it tho is the fact that its so Americacoded. At some point in the game the characters go "WOW I WANT TO GO TO AMERICA!!!" yeah because sons of freaking Prussian aristocracy would be like "wow america is such an ideal". This is 1950s American propaganda tier. Whoever made this game watched All Quiet on the Western Front which is an awful adaptation of an awful novel written by a complete Amerophilic French fraud for political propaganda. But even if you don't care about all this, the game is just boring and is falsely adverised as a survival horror game. The story is very boring and generic and is not even scary.

Boring walking simulator. The store page tricked me into thinking that this was going to be a horror filled experience. No such luck, the last part before the final boss drags on way too long. And exploring the mansion felt like a pain, often doors were unnecessarily locked to a room but it could be accessed from other places, like why? Just let me get to it without needing to go around the whole place. About 60% of the game is pure filler with no substance.

TAN DURO COMO MI PENE