Neon White

Fajna gierka, tylko mam z nią problem odnośnie wynagradzania gracza za włożony w nią trud. Widzicie - fabuła jest angażująca, ale akceptowalna tylko dla ludzi, który lubią realia "Persony" i tego typu gier. "Neon White" operuje na schematach, które robią się irytujące: każda postać jest typowa, ich połączenie widziało się wiele razy. Główny bohater na przykład czerwieni się i jąka przy atrakcyjnej kobiecie, a poza tym jest męski jak piekło i w ogóle. Fabuła jednak stawia pytania odnośnie sytuacji bohaterów, dlatego też angażuje. Dlaczego ma to większe znaczenie? Otóż większość poziomów jest tylko w porządku - stają się rewelacyjne, gdy traktujemy je jako zagadkę logiczną - jak dostać się do znajdźki? Albo: jak ukończyć w najkrótszym czasie na medal? Tylko kilka przez całą grę było tak dobrych, że były dobre same w sobie, całą resztę tylko przechodziłem i później miałem frajdę z odkrywania ich głębi. Żeby wykręcić czas i znaleźć znajdźkę. Tylko... Wykręcanie czasów nigdy mnie nie jarało. Za platynowy medal nic się nie dostaje. A znajdźki są tylko po to, by... pogłębiać relacje z bohaterami. Które prowadzą do ukrytych, trudnych poziomów, ale w nich nagrodą też jest dalsze pogłębianie relacji. Z płaskimi bohaterami, którzy irytują. I jak poznasz wszystkie ukryte wspomnienie tych postaci, to odblokujesz inne zakończenie, ale na tym etapie było mi to już obojętne. Sama rozgrywka jest świetna, dobrze się bawiłem. Na tyle, by przejść do końca - i tyle.