Misericorde: Volume One

我测尼玛啊吓哭我了真的

I saw my friend playing this and of course, I asked about it. With a barebones description, I tried it out. Never needed to pace myself on a visual novel before... That's as high of a praise as I can give it while holding myself back from any hype. Try it out for yourself, as if you're reading reviews for this you'll enjoy it more likely than not.

Gdy przejdziesz dziesiątki różnych powieści graficznych/eroge a zobaczysz jeszcze drugie tyle może ci się wydawać, że znasz gatunek na wylot. A to wszystko guzik prawda. Golizna czy wieczne uganianie się na dziewczynami po przeróżnych szkołach to zdecydowanie nie wszystko co mają do zaoferowania gry z tego gatunku. Zawsze trzeba wychodzić z założenia, że bez względu na to ile byśmy o nim nie wiedzieli nie wiemy o nim tak naprawdę nic. Tylko w ten sposób możemy odkryć prawdziwe skarby. Inaczej nie da się wytłumaczyć szoku jaki przeżyłem przy pierwszym zetknięciu się z Miericorde. W najśmielszych snach nie spodziewałbym się, że historia o zakonnicach z pewnego angielskiego zakonu z końca piętnastego wciągnie mnie jak kamfora. Ta całkowicie niepozorna czarno-biała visual novelka może i nie ma dubbingu, ale ma wszystko to co powinien mieć każdy szanujący się przedstawiciel tego gatunku. Zacznijmy od intrygi z początku, która całkowicie wywraca do góry nogami spokojne klasztorne życie głównych bohaterek. Bez odpowiedniego zawiązania historii już na samym początku ciężko będzie wciągnąć czytelnika w wir wydarzeń. Ważny jest też klimat, który budują tutaj zupełnie niespotykane w innych visual novelkach realia, chemia pomiędzy bohaterkami, z których każda ma jakieś cechy wyróżniające je spośród innych oraz przede wszystkim kapitalna ścieżka dźwiękowa. Myślisz sobie, że jak gra jest utrzymana w klimatach kościelnych, to na pewno usłyszysz jakieś gregoriańskie psalmy. Nic bardziej mylnego. W Misericorde bit jest tak gęsty, że jeden nóż nie wystarczy, żeby go całego pokroić. Spokojne melodie przeplatają się tu z dynamicznymi, aby odpowiednio podkreślić wagę danej sceny, a linia basowa w kolejnych trip-hopowych aranżacjach cudownie łechce uszy słuchacza. Jednak najlepszą rzeczą w tym tytule są jego główne bohaterki. Ludzie, którzy nigdy nie byli w żadnym zakonie z politowaniem patrzy na zakonnice, które zawierzyły swoje życie Bogu, rezygnując z ziemskich pokus i uciech. Bohaterki w Misericorde może i są czarno-białe, nie znaczy to, że nie mienią się wszystkimi barwami tęczy. Starają się cieszyć życiem, swoimi codziennymi obowiązkami oraz przede wszystkim swoim towarzystwem. Przeklinają, dogryzają sobie, przechwalają się, mają swoje humory i są niezwykle charakterne. Nie da się ich nie lubić. Grałem w mnóstwo gier z fabułą na jedno kopyto, gdzie protagonistą kieruje zemsta albo chęć uratowania świata. Nawet w tej materii Misericode potrafi zaskoczyć. Jak sama jego nazwa wskazuje jego motywem przewodnim jest miłosierdzie i łaska, czyli tematyka, której próżno szukać w innych produkcjach.