Max Payne

Literally unplayable without installing a patch, so be wary of that. Otherwise, it's basically Sam Lake's take on Die Hard. Very brooding atmosphere with seeds of all the classic Remedy weirdness that flourishes in their later games.

I am a 55 year old biker and trucker father, and probably one of the oldest people playing this game. I am a single father to my Son, who is 16 now. My son got this game for from his uncle, so we installed it on his computer and he started playing. By the end of the week he had 12 hours on this game. This was horrible for me, as it was already hard for me to find ways to spend time with my son, as he is always out with his friends or just watching YouTube. So i decided to make a Steam account and get this game to see if I could maybe play alongside him. I loaded into the game and started playing but I was stuck on what you where supposed to do. I asked my Son for help and he let me borrow his controller. Me and my son then played in turns and I loved it as it was the best time I had spent with my Son since my wife had died. This game has ever since brought me and my son closer again and now we actually spend time together outside the house together as well. This game reminded me that there's fun to be had in everything, and it has brought both me and my son many happy memories.

Sam Lake to pierdolony mistrz. Nikt nigdy nie napisał lepszej fabuły neonoir w grach i nikt nie potrafił zamienić jej w tak kompletne arcydzieło jak on, bo Max Payne nie udaje noir, on nim jest od narracji prowadzonej jak wewnętrzny monolog bohatera, przez komiksową formę opowieści, aż po tempo, które ani przez sekundę nie puszcza napięcia, nie rozmywa emocji i nie próbuje być czymś, czym nie jest. To najlepsza część serii, ta najbardziej szczera, najbardziej surowa, trzymająca za gardło od pierwszej sceny aż do samego końca, bez bezsensownych zagadek, bez rozbijania klimatu, po prostu czysta, piękna w swojej brutalności podróż przez rozpadającą się psychikę Maxa. Sam Lake użyczył Maxowi twarzy, ale zostawił w nim serce, duszę i ból, dzięki czemu Max Payne nie jest wydmuszką ani hollywoodzkim twardzielem, tylko żywym człowiekiem, którego każda kula, każdy monolog i każda strata waży tonę. System strzelania i walki z wrogami jest do dziś cholernie satysfakcjonujący. (Bullet Time). Wrogowie, przyjaciele, ich opisy, cała galeria postaci nawet jakaś z pozoru głupia postać, która ginie w scenie, w której się pojawia, ma znaczenie, ma kontekst, ma swoje miejsce w lore i jest opisana z taką dbałością, że świat gry wydaje się prawdziwy i ciężki. Dlatego dla mnie Max Payne to tylko Sam Lake i Remedy, nie wyobrażam sobie rockstarowego remake’u i raczej w niego nie zagram, bo nie chcę psuć sobie wizerunku Maxa, zwłaszcza mając w pamięci to, jak bardzo Max Payne 3 odjechał od tego, czym ta postać była u źródeł. Max Payne to opowieść o stracie, zemście i pustce opowiedziana z chirurgiczną precyzją. (Jakby Chirurg prowadził skalpel, hehe) Na ogromny plus zasługuje to, jak konsekwentnie gra prowadzi gracza przez swoją wizję bez chwytania się tanich sztuczek projektowych. Max Payne nie próbuje sztucznie wydłużać rozgrywki ani frustrować gracza poziomy są zwarte, logiczne i zaprojektowane tak, by zawsze służyć narracji i dynamice akcji. Lokacje, choć często surowe i pozornie powtarzalne, mają własny charakter i pamięta się je latami: metro, ulice Nowego Jorku, magazyny, budynki mieszkalne wszystko jest brudne, zimne i wiarygodne, a jednocześnie podkręcone w stronę niemal sennego koszmaru. Gra genialnie operuje dźwiękiem i ciszą. Czasem wystarczy echo kroków, przeładowanie broni albo pojedynczy strzał czy użycie keycarda na drzwiach żeby napięcie wróciło jak uderzenie w klatkę piersiową. Broń ma wagę i charakter, każda spluwa czuje się inaczej, a animacje mimo wieku gry (Bo bodajże teraz skończy 25 lat) nadal sprzedają impakt lepiej niż wiele współczesnych tytułów. Sztuczna inteligencja przeciwników nie jest może wybitna technicznie, ale jest wystarczająco agresywna i bezlitosna, by zmuszać do ruchu, ryzyka i korzystania z bullet time’u w kreatywny sposób. Nie idzie przejść tej gry bez bullet time'u, w szczególności w trybie na czas czy na twardzielu. Ogromnym atutem jest też narracyjna odwaga i przede wszystkim dojrzała. Gra nie boi się zostawić gracza samego z myślami Maxa i jego wewnętrznym monologiem, który brzmi jak cytaty z powieści Chandlera przepuszczone przez ból i bezsenność. Nawet elementy surrealistyczne, które mogłyby łatwo się wykoleić, są tu w pełni uzasadnione psychiką bohatera i działają jak metafora. To jest ♥♥♥♥♥ mistrzostwo. Max Payne 1 ma też tę rzadką cechę, że nie starzeje się emocjonalnie mechaniki mogą być prostsze, grafika surowsza, ale uczucia, które wywołuje, wciąż są aktualne, bo opowiada o stracie, obsesji i samotności w sposób szczery i osoby które wiedzą o co chodzi mogą śmiało utożsamić się z Maxem. Co do minusów... Największym minusem z dzisiejszej perspektywy jest kamera która potrafią być toporna i momentami walczyć z graczem, szczególnie w ciasnych przestrzeniach albo przy nagłych zwrotach akcji, gdzie jeden zły ruch kończy się śmiercią. Skoki i elementy platformowe są po prostu słabe i często frustrujące, bo nie pasują do dynamiki strzelania precyzja, jakiej wymagają, gryzie się z ciężarem i bezwładnością Maxa. Męczyłem się z dwie godziny przy sekwencjach z prologami WSZYSTKICH rozdziałów gdzie Max skakał po krwi. Później z kolei użyłem fps cap na 60, ale to i tak mało wiele dało. W większości musiałem polegać na farcie. Różnorodność przeciwników jest ograniczona; mimo że fabularnie są świetnie opisani, mechanicznie często zachowują się podobnie, przez co w późniejszej części gry strzelaniny mogą wydawać się mniej świeże. Co prawda, niektórzy mają swoje taktyki, np. Hitman nasłany przez pewną panią w epilogu ;)) używa bullet time'u. Albo przeciwnicy nauczywszy się robić uniki, czy rzucania granatami gdy chowam się za ścianą. Niektóre fragmenty są wyraźnie zaprojektowane pod metodę prób i błędów, co może irytować nowych graczy i sprawiać wrażenie sztucznej trudności. No i mimo tego że fabuła to arcydzieło i wiem że powinna budować lekką frustrację i wodzić gracza za nos, to ciągłe odbieranie telefonów by mieć pretekst by przejść dalej to spory minusik. Na sam koniec zostaje to, czego nie da się zmierzyć ani punktami, ani technikaliami dusza. Max Payne 1 to gra, którą się pamięta nie dlatego, że była „fajna”, tylko dlatego, że coś w człowieku zostawiła. To jeden z tych tytułów, po których napisach końcowych nie ma ochoty od razu włączać czegoś następnego, tylko siedzi się chwilę w ciszy, jak po dobrym, ciężkim filmie. To opowieść zamknięta, skończona, świadoma swojego tonu i swojego finału, bez potrzeby dopowiadania czegokolwiek więcej. Max idzie dalej, ale my już wiemy, że ta noc, ten ból i ten głos w głowie zostaną z nim na zawsze. I właśnie dlatego Max Payne 1 to nie tylko najlepsza odsłona serii, ale też jedno z najczystszych świadectw tego, że gry wideo potrafią być sztuką. Może zagram w dwójkę, choć cholernie boli mnie tam brak Sama Lake. „I tak się to skończyło. Śnieżyca wydawała się słabnąć. Postrzępione chmury odsłoniły gwiazdy. Odrobinę bliżej nieba”.

VELIKAJA XUYNIA!

Hadn't played since the original release on PS2. Kicked my ass. Still a great game. There's an easy guide to getting it to work on modern PCs in the Guides of the game. Unpack one zip and you're good to go.

Had this game for maybe 10 years, being a huge fan of the 3rd one and early rockstar I randomly gave it an install every 3ish~ years or so. IDK why it works now but im glad it did what a gem of a game. Makes you feel like Max Payne

JPEG ERROR : corrupt jpeg data... le jeux se lance mais erreur pendant le chargement .. ne fonctionne pas je suis degouté

bought the complete pack to play 2 and 3, 1 blew me away especially for a game this old!

No lo compréis, para empezar el juego da error y no arranca, a no ser que modifiques un archivo dentro de su carpeta de instalación, para ello, tienes que descargarte un programa de terceros y seguir un par de pasos, después, el sonido no suena en las intros (cosa que dije, bueno antes de instalar nada más voy a ver como tira). Empiezas a jugar y aqui viene el bug que ha hecho que lo desinstale: el muñeco en muchas ocasiones se queda pegado a una columna.. a un armario.. a una pared, sin tu hacer nada más que pasar por al lado.. y tienes que saltar y dar volteretas hacia atrás para "despegarte de donde te hayas quedado buegeado" que es muy tedioso, luego estuve mirando críticas que terminaban por recomendarlo piaratearlo ya que viene mejor que la propia compra. En fin, a lo dicho, mi recomendación es piratearlo.