Hello Neighbor 2

Recenzja skrótowa: 6,5/10. Nie jest to zła gra, ale do ideału dużo brakuje. Przede wszystkim aspekt fabularny, który jest kompletnie pozbawiony logiki oraz sensu. Fabuła wydaje się wprost naciągana, zadania każdego dnia nie robią praktycznie żadnego sensu (skąd pomysł aby klucze sąsiada znajdowały się w domach innych ludzi?). Zagadki same w sobie nie są tragiczne chociaż obecny jest problem, że często oczywistość tego jak należy je wykonywać bywa myląca lub w ogóle zerowa. (Skąd np przeciętny gracz ma wiedzieć, że zagadka z głowami dzików musi być wykonywana w poszczególnej kolejności?) Kolejna kwestia warta poruszenia: Sztuczna Inteligencja postaci. Jest to moim zdaniem zarówno wada jak i zaleta tej gry. Wada z tego względu, że działanie SI jest momentami kompletnie niekonsekwentne. Raz SI jednej postaci nie będzie totalnie ogarniało co się dzieje lub zablokuje się w jednym miejscu, a innym razem będzie praktycznie cały czas wiedzieć gdzie gracz się znajduje lub gdzie ma zamiar iść. Sprawia to, że momentami gra jest raz zbyt łatwa, a drugim razem zbyt trudna i frustrująca. Natomiast jest to moim zdaniem zaleta w porównaniu z tym, jak SI wyglądało w pierwszym Hello Neighbor w finalnym wydaniu. SI sąsiada w pierwszej części w finalnym wydaniu było moim zdaniem wybitnie żałosne. Mimo, że dom był ogromny z wieloma pokojami i miejscami, to SI sąsiada cały czas praktycznie krążyło w tych samych miejscach (na podwórku, między kuchnią a sypialnią i w korytarzu z drzwiami do piwnicy). Z jednej strony bardzo utrudniało to jakiekolwiek wchodzenie do domu, a z drugiej całkowicie eliminowało jakiekolwiek zagrożenie dla gracza gdy weszło się na wyższe piętra. W HN2 ewidentnie zostało to poprawione i postacie faktycznie często są zdolne do patrolowania każdego zakątka swoich domów a nie tylko kampienia się w jednym miejscu. Jeśli chodzi o samo działanie gry, to jest ono zaskakująco dobre. Nie ma żadnych problemów z optymalizacją, spadkami FPSów czy stabilności, a bugów jest po patchach o wiele mniej. Sam system ekwipunku i przedmiotów wydaje się być dobre zrobiony. Zróżnicowanie w poziomie trudności postaci jest również na plus. Faktycznie każda postać różni się od siebie rutyną, czujnością oraz nawet takimi rzeczami jak prędkość biegania, co sprawia, że wydają się one unikalne a nie jak kopiuj+wklej. Szkoda, że twórcy nie dodali więcej osiągnięć, które wymagają zrobienia czegoś więcej niż tylko przechodzenia gry. Jak na grę która ma system otwartego świata wydaje się to co najmniej dziwne. O wiele bardziej polepszyła się na pewno fizyka samego poruszania się. Nie ma już problemu w postaci odbijania się postaci od niewidzialnych ścian czy setek kartonów które utrudniają grę i dzięki którym trzeba budować dziesiątki wież aby gdziekolwiek doskoczyć. Deweloperzy rozwiązali ten problem w dobry sposób- dodając umiejętność wspinania się co jest o wiele lepsze niż stackowanie setek obiektów na sobie tylko by się gdzieś wspiąć. Animacje postaci są również ładnie zrobione i nie wydają się już tak sztuczne jak w pierwszej części gry. Jeśli chodzi o DLC to wydają się one stratą pieniędzy nie wnoszącą nic wartego uwagi do gry. Pomimo problematycznych aspektów, w grę jak najbardziej warto zagrać jeśli jest się fanem Hello Neighbor. Nie jest to w 100% to czego wszyscy gracze oczekiwali, ale nie jest to kompletna katastrofa która powinna upaść. Ps. Dodatkowe punkty lecą za funkcję pogłaskania kota i psa. Najlepszy element tej gry