GWENT: The Witcher Card Game

Witcher 3'te Geralt'a birkaç el Gwent oynatmaya başlamıştık, bir baktık kendimizi başlı başına bir kart oyununun içinde bulmuşuz. Gwent, Witcher evrenini kart oyununa taşırken sadece isimleri ve karakterleri kullanmakla kalmıyor, evrenin ruhunu da büyük ölçüde koruyor. Oyunun en güçlü taraflarından biri kesinlikle görsel sanat tasarımı. Özellikle Premium kartlar, hareketli yapılarıyla adeta yaşayan Witcher tabloları gibi. Karanlık, kasvetli ve yetişkinlere yönelik atmosfer kartların her detayında hissediliyor. Buna müzikler ve karakterlerin tanıdık ses sanatçıları tarafından seslendirilen replikleri de eklenince, Witcher hayranları için oldukça güçlü bir nostalji ortaya çıkıyor. Bir diğer sevdiğim nokta ise lore'un oynanışa gerçekten yedirilmiş olması. Kartların yeteneklerinin karakterlerin kişilikleri ve hikâyeleriyle örtüşmesi güzel bir detay. Regis'in vampir doğasını yansıtan mekanikleri veya Philippa Eilhart gibi karakterlerin manipülasyon odaklı güçleri bunun güzel örnekleri. Üstelik kitaplardan gelen, Witcher 3'te belki sadece adını duyduğumuz karakterlerin ve yaratıkların bile burada kendilerine ait tasarımlarla yer alması evreni çok daha derin hissettiriyor. Fakat Witcher 3'teki Gwent'i oynayıp buraya gelecek olanların önemli bir şeyi bilmesi gerekiyor: Bu oyun aynı Gwent değil. Witcher 3'teki casus kartlarını arka arkaya atıp deste doldurduğumuz dönem burada yok. Bağımsız Gwent çok daha dengeli ve stratejik. Elinizdeki kartları ne zaman oynayacağınız, rakibin hamlesine ne kadar cevap vereceğiniz ve bazen bir turu bilerek bırakıp sonraki tura hazırlanmanız bile büyük önem taşıyor. Her maç gerçekten küçük bir satranç mücadelesi gibi. Üstelik bu strateji, fraksiyonların kimliklerine de yansıtılmış. Kuzey Krallıkları'nın askeri disiplini, Skellige'nin ölümden dönen savaşçıları, Nilfgaard'ın diplomasi ve casusluk anlayışı, canavarların ise birbirlerini tüketerek güçlenmesi gibi mekanikler evrendeki karakteristikleriyle uyumlu. Ben şahsen Witcher 3'te Gwent'i öğrenirken Canavarlar destesine sardığım için, savaş alanını kartlarla doldurup son anda bütün gücü patlatmaktan ayrı bir keyif alıyordum. Kısacası benim oyun planım çoğu zaman stratejik bir satranç maçından ziyade “kartları masaya yağdır, sonra bir şekilde bunun kazanacağına inan” seviyesindeydi. Ancak burada küçük bir uyarı yapmak lazım. Gwent'i ilk defa öğrenmek isteyen birinin direkt bu oyundan başlamasını önermem. Witcher 3'teki daha basit ve anlaşılır Gwent bile temel mantığı öğrenmek için yeterliyken, buradaki sistem yeni oyuncu için başlangıçta çok daha karmaşık ve yabancılaştırıcı olabilir. Eğer Gwent'e özel bir ilginiz yoksa, Witcher 3'te “Sevgili kızımız Ciri'yi ararken iki el Gwent atalım” diyerek oynadığınız o daha basit versiyon sizi gayet mutlu edebilir ve orada bırakabilirsiniz. Ama Gwent'in kendisine gerçekten ilginiz varsa, bu bağımsız oyun kesinlikle içine girilmeye değer. Son olarak oyuncu dostu ekonomik yapısını da es geçmemek gerek. Para harcamadan oynayarak koleksiyon oluşturabilmek ve rekabetçi destelere ulaşabilmek, oyunun en büyük artılarından biri. CD Projekt RED'in oyuncuyu sürekli para harcamaya zorlamayan yaklaşımı burada da kendisini gösteriyor. Kısacası Gwent, Witcher 3'teki mini oyunun büyütülüp bağımsız bir yapıya dönüştürülmüş hali olmanın çok ötesinde. Witcher evrenini sevenler için derin, görsel açıdan başarılı ve stratejisiyle uzun süre oynatabilen bir kart oyunu. Witcher 3'te “bir el daha” diyerek saatlerinizi harcadıysanız, burada durumun çok daha tehlikeli olduğunu söyleyebilirim. Geralt: “Wanna play some Gwent?” Me: “We’re looking for Ciri.” Geralt: “One game.” Me: “...Deal.”