Escape from Tarkov

Hayatsızlaştırıcı, kışkırtıcı, kaybolma riskiniz epey yüksek, sinir krizi garanti, öğrenme eğrisi yok (hergün yeni bir ölüm tekniği keşfetmek opsiyonel değil oyunun gerçeği). En kral korku oyunu şu oyunda yaşatılan stress korku ve heyecanı yaşatamaz. Gerçekten büyük bir emek, kendisine ve çevresine saygısı olan oynamaz. Ama yaşattığı o duygular anlatılmaz yaşanır. Birgün çok zenginsin öbür elde bıçak ortada koşturuyorusun. Sürekli ölüyorsun. Tarkov'da yanına bir yoldaş arıyorsun ama kendi bedenin bile sana ihanet etmeye yemin etmiş durumda. Ölmek için doğduğun Tarkov'da hergün başka şekilde ölüyorsun. Hatalardan ders çıkarmak da pek mümkün değil, tam ders çıkarmış bir şeyleri başarıyor hissediyorsun yine ölüyorsun. Kapalı mekanlara giriş korku dolu, çünkü hain pusu her yerde. Dış mekanda gariban bir tavşan gibi sekerek ecelinden çıkışa doğru koşuyorsun ama yine de ecelin bir susturucu tüfek namlusundan çıkıp seni buluyor, ama sen ecelinin nereden geldiğini asla idrak edmiyorsun. Belli map'lerde takılmaya hedeflisin, başka map'ler başka çıkışlar, daha değişik pusular ve yeni ölümler demek, risk almak istemiyorsun çünkü envanterin gözlerin önünde erirken hayat çok zorlaşıyor tarkovda. Sokakta bıçakla koşan başka bir adam görüyorsun merhamet ediyorsun vurmuyorsun yanına yardıma gidiyorsun, ama o seni bıçaklamak istiyor öldürüyorsun. Bazen çantanda çok kıymetli şeyler varken ölüyorsun, bazen bir çantan bile yokken, öldüğünde cennette rubleyle sana canlandırma muamelesi çekiyorlar. Markete girip kendine 1 şişe su bile alamaz hale geliyorsun. Azrail'in her an sana selam vermesi mümkün olan, senin karakter ah, uh diye acı çekme sesleri çıkartırken, ekran başında senin de ah uh diye acı çektiğin. Ölmekten gocunmamayı öğrendiğin, herkesin eşkiya ve düşman olduğu bu dünya'daki sen yalnız savaşçı, seni de elbette seven birileri olacaktır. Ama Tarkov'da yapa yalnızsın ve sürekli öleceksin, saklansan da öleceksin, çıkışa doğru koşsan da.