Elite Warriors: Vietnam to bardzo przyjemne połączenie strategicznego zarządzania zespołem i strzelanki z perspektywy trzeciej/pierwszej osoby. Kierujemy w niej zespołem czterech specjalistów, których to możemy dowolnie wybrać oraz wyekwipować. Podczas wykonywania celów możemy wcielać się osobno w każdego w nich i wydawać komendy pozostałym członkom oddziału.
Przed rozpoczęciem właściwej rozgrywki otrzymujemy odprawę ze szczegółami naszego zadania. Podczas odprawy, między misjami, możemy wysłać wybranych żołnierzy na szkolenie, które podnosi ich zdolności, a także odpowiednio ich wyekwipować, od broni podstawowej (karabiny snajperskie, karabiny półautomatyczne, karabiny maszynowe, pistolety maszynowe, strzelby, a nawet wyrzutnie rakiet) przez przyboczną (różne rodzaje pistoletów), aż po dodatkowe wyposażenie (lornetka, różne rodzaje granatów, miny, ładunki wybuchowe, jednorazowe moździerze, radio do wzywania nalotu i apteczki). Każdy z żołnierzy może unieść określoną ilość sprzętu, a ich zdolności określają jak dobrze sobie z nim radzą. Niemniej nie oznacza to, że medyk nie jest w stanie strzelać z wyrzutni rakiet, czy zwiadowca używać apteczek, są po prostu mniej wydajni. Ważne jest odpowiednie dobranie drużyny tak, by w miarę łatwo osiągnąć cel.
Gra dzieli się właściwie na dwie istotne części, co stanowi bardzo istotną zaletę, bowiem pozwala na zbalansowanie dość szybkiej i często mimo wszystko chaotycznej akcji w trybie trzecioosobowym etapami zarządzania i poruszania się po mapie taktycznej.
Początkowo mamy więc mapę taktyczną terenu, na którym wybieramy drogę z punktu zrzutu, przez cele misji oraz pozycje z zaopatrzeniem, aż do strefy ekstrakcji. Nasza drużyna ma wtedy postać znacznika poruszającego się po mapie. Mamy wybór czy nasza drużyna porusza się szybko, normalnie czy powoli i ostrożnie, co ma istotny wpływ na przebieg misji. Na naszą podróż wpływają czynniki pogodowe, topografia terenu, pora dnia oraz losowe zdarzenia, które mogą przyspieszać lub spowalniać naszą przeprawę. Przykładowo w ciągu nocy możemy pozwolić oddziałowi odpocząć lub stosunkowo bezpiecznie przemykać przez lasy deszczowe Wietnamu. Jest to o tyle istotne, iż każda misja ma ramy czasowe (zazwyczaj kilka dni), w których to musimy się zmieścić. Jednakowoż unikanie snu obniża morale i statystyki naszych wojaków. Podczas infiltracji terenu zdarza się, iż trafimy na wrogi patrol. Wtedy w zależności od składu i zdolności zespołu możemy ominąć niebezpieczeństwo lub odeprzeć atak.
Odpieranie takich ataków, a także dotarcie do kluczowych celów na mapie przenosi nas do rozgrywki w trybie trzeciej osoby. Pojawiamy się wtedy na naprawdę dużych mapach, po których musimy nawigować naszym zespołem, realizować cele misji (wysadzenie sprzętu lub pojazdów, zabicie wrogów na posterunkach, uratowanie zakładników) no i oczywiście strzelać do całej masy wrogów poukrywanych w dżungli oraz broniących posterunków, czy stacjonujących w okolicznych wioskach. Poza eliminowaniem wrogów musimy także uważać na pułapki rozsiane w dżungli oraz pilnować zapasów amunicji i sprzętu. W tej części rozgrywki istotne znaczenie ma dobór żołnierzy oraz ekwipunku, co pozwoli nam na efektywne wykonywanie celów oraz uniknięcie strat. Dobre zarządzanie zespołem, wykonywanie celów i unikanie obrażeń zwiększa morale zespołu oraz pozwala na zdobycie medali, które to dają nam buffy do kolejnych misji.
Graficznie oraz pod względem udźwiękowienia gra jest dość dobra, przynajmniej jak na swoje czasy. Obecnie jednak wyraźnie się zestarzała, zatem nie będę zbytnio rozwodził się nad jej wyglądem - szału nie ma, ale da się żyć. To co ratuje ten tytuł to naprawdę świetny pomysł na rozgrywkę, fajny klimat oraz nawiązanie do prawdziwych wydarzeń z wojny w Wietnamie.
Mechaniki są na tyle bogate, że faktycznie zachęcają do kombinowania i pokonywania kolejnych trudności, zaś nawigowanie po trudnym terenie i realizm strzelania sprawiają, że gra jest wymagająca i nie wybacza błędów. Na szczęście system swobodnych zapisów ratuje nas przed frustracją i stratą czasu.
Sztuczna inteligencja działa poprawnie, przeciwnicy faktycznie są w stanie ukrywać się, przegrupowywać lub nawet zastawiać pułapki, zaś nasi kamraci potrafią utrzymywać punkt i mają dość dobrego cela. Stosują się do wydanych rozkazów, dzięki czemu nie musimy martwić się, że bot pójdzie sobie gdzieś bez naszej wiedzy i zginie. Czasami jednak pojawiają się problemy z podążaniem, bowiem nasi towarzysze potrafią zablokować się na geometrii planszy lub zgubić drogę. Na szczęście w wyjątkowo newralgicznych momentach możemy zawsze spróbować kierować każdym członkiem osobno i wykonać manewry, które sprawiają trudności komputerowi. Poważniejszym problemem jest to, iż gra momentami ma tendencję do crushowania się. O ile przypadkowe wywalenie do pulpitu jest rzadkie, o tyle pewne nasze czynności wręcz gwarantują zawieszenie się gry. Przykładem może być zebranie zbyt dużej ilości przedmiotów - każdy członek drużyny powinien nieść tyle, ile miał ze sobą na początku. Jeżeli będziemy nieśli nieco więcej sprzętu w momencie ukończenia celów w trybie trzeciosobowym, pod koniec rozgrywki gra się wykrzacza. Stąd liczne negatywne recenzje twierdzące, że gra wywala się zawsze po wykonaniu zadań. Czasami też gra gubi się podczas zliczania amunicji i potrafi dać naszym żołnierzom magazynki liczące setki tysięcy naboi pozwalające na prowadzenie ciągłego ognia bez przeładowywania. Poza tymi drobnostkami gra działa poprawnie.
Ogólnie więc polecam, jest to naprawdę ukryta perełka warta ogrania. Jedyny problem to fakt, że tytuł ten jest stosunkowo krótki.
