Detroit: Become Human

игра, как по мне, стала классикой, актуальной для 21 века в целом. в нее хочется возвращаться благодаря различным концовкам и разветвлениям: одна из немногих игр, где твои действия ПРАВДА что-то могут решать и влиять на исход достаточно сильно

This is a hard one. The visuals and game mechanics are good and I like the idea behind what they were trying to do, but it is difficult to get over how awful the writing is. Which brings me to the negatives. The writing, story and dialogue, is just beyond moronic. You have to completely turn off your brain and any critical thinking to be able to go along with what is happening. For example: 1 - The humans in the story are above and beyond ret@rded. They cant seem to understand that yelling and attacking an android is like punching a wall, kicking a chair, or yelling at a drone, or your mobile phone. It's an object mate, you're not achieving anything. And you will have to pay for the damage, so this over-the-top machismo is just fully ret@rded. 2 - The story cant decide what the rules are. One moment we are told machines cant feel pain, the next we see the android Markus react in pain when Leo punches it. LOL? It also gets angry, as if being punched by a human hand could cause bigger damage on it (it's made of metal and hard plastic) instead of the human hand. 3 - Why do the androids feel fear!? Why do they get stressed!?! Wtf is this bs. Who even added those features in and for what purpose. Completely nonsensical. 4 - Why is the police even bothering to interrogate the android at the police station!? Cant they just remotely connect to it's memory and get what they need? I can connect to my phone remotely and access my data from another device, but in this world where androids are known to be dangerous to humans, there is no feature to remotely connect to an androids memory? Dafaq?! This whole thing is just sooo stupid. 5 - You know it's an android, which means very durable and stronger, so why would you just bring it in the police station and cuff it like it was a normal human, instead of, I dont know, detach it's arms or something? Then act surprised when it broke free. Oh no, who could have predicted that? 6 - Why would shooting an android on the head kill it? It's an android, it doesnt need to have anything useful in its head. We have our brains in our heads, but an androids doesnt need to have that. Infact it's only critical components would be very small (think of how small your mobile is) and hidden somewhere more secure. 7 - The humans characters are generally over the top moronic and reprehensible. Like I understand it is a plot device, but come on man, this is just so dumb. 8 - Some of the stuff even the androids are saying are just dumb as hell. We use basic AI today, which can beraly be called AI, but it would never say some of the completely dumbass sh*t the androids say in this. Like, basic reasoning skills are missing. I could go on but you get the idea. TLDR: Get the game on a sale and expect to turn your brain off completely to be able to appreciate the rest of the game.

28 ударов говном

самая лучшая игра в которую я когда либо играл

[h1] СЛИШКОМ КРУТАЯ ИГРА [/h1] Detroit: Become Human - очень замечательная игра в режиме "Кинематографичная", где тебе приходится принимать не легкие решение и иногда очень хорошо обдумать над ними, игра очень сильно затягивает в сюжет и каждое твое решение делает разные сюжетные линии, в игре очень много концовок и каждая из-них делает финал необычным, вся игра очень детализированно выглядит, все очень хорошо проработано [h3] Ставлю 10 крутых андроидов из 10, советую [/h3]

обожаю

Detroit: Become Human, oh man, what do I say. It's an interesting game. Honestly I ain't even like it at first, weird ass camera angles, janky controls, a million different endings and at points it felt a lil rushed. It all had me on the edge but slowly it grew on me and by the end I was hooked. Quantic Dream just took the gaming playbook and threw it out the window, it's a common theme across their titles but this game might just take the cake. (7.5/10)

Detroit: Become Human Detroit: Become Human’ın bende bıraktığı tek bir duygu yok. Çünkü oyun bana tek bir duyguyu hissettirmek yerine, farklı karakterler üzerinden neredeyse hissedilebilecek her türlü duyguyu yaşatmayı başarıyor. Connor’ın prensipli, disiplinli ve görevine bağlı bir polis olarak yürüttüğü soruşturma; Markus’un özgürlük ve devrim uğruna verdiği mücadele; Kara’nın ise şefkatli, koruyucu ve adeta bir anne gibi Alice’i kurtarmak için verdiği kaçış mücadelesi... Üç farklı karakter, üç farklı hikâye ve üç farklı psikoloji. Fakat Detroit’in asıl başarısı yalnızca ana karakterlerinde değil. Hikâye boyunca karşılaştığınız neredeyse her karakter, onlarla kurduğunuz ilişkiye göre sizde farklı duygular bırakabiliyor. Kimi yan karaktere bağlanıyor, kiminden nefret ediyor, kimisine üzülüyor, kimisini ise gerçekten seviyorsunuz. Aldığınız kararlar ise bu ilişkileri ve karakterlerin kaderlerini sürekli olarak değiştiriyor. Üstelik oyun, bir kez bitirip kenara bırakılacak bir deneyim de değil. Kesinlikle birden fazla kez deneyimlenmeyi ve farklı sonuçların görülmesini hak ediyor. Bunu yaparken kendini tekrara bindirmek yerine, daha önce gördüğünüz olayların farklı şekillerde gelişebileceğini merak ettiriyor ve sizi tekrar tekrar o dünyaya dönmeye teşvik ediyor. Akıcı senaryosu, dallanıp budaklanan hikâye yapısı ve sayısız farklı sonucu sayesinde uzun soluklu oynanabilecek bir yapım. Ve hikâyenin en can alıcı noktası da burada başlıyor. Birbirinden tamamen farklı yollarda ilerleyen Connor, Markus ve Kara’nın verdikleri mücadelelerin zamanla birbirleriyle kesişmesi, yollarının birleşmesi ve o noktaya kadar yaptığınız seçimlerin bir anda hayati önem kazanması... Detroit: Become Human bana belirli bir duyguyu yaşatmadı. Bunun yerine neredeyse hissedilebilecek her türlü duyguyu, farklı karakterler ve farklı sahneler aracılığıyla iliklerime kadar hissettirdi. Belki de oyunun en büyük başarısı tam olarak budur: Size ne hissetmeniz gerektiğini söylemek yerine, seçimlerinizin sonucunu yaşatması. “Sometimes, being human is harder than being born human.”