Assassin's Creed Revelations to czwarta główna odsłona serii i (niebezpośredni) fabularny sequel Brotherhooda. Jako 3 gra z Ezio oparta na tej samej wersji silnika co 2 poprzednie czuć tutaj już lekkie zmęczenie materiału. Zawiera w sobie jednak parę fajnych nowości, a sam setting jest niezwykle śliczny. Bardzo podobała mi się też fabuła, która choć w Asasynach (chyba) nigdy nie była czymś wybitnym, to tutaj jest na trochę wyższym poziomie i stanowi świetne pożegnanie się z Ezio i Altairem. Zdecydowanie polecam tą odsłonę, ale doradzam też chwilę przerwy po Brotherhoodzie jeśli planujecie ogrywać całą trylogię Ezio, gra po grze. Ostrzegam też, że trzeba trochę pokombinować, żeby włączyć sekwencje pierwszoosobowe, w tym dodatek The Lost Archive. Link do pomocnego poradnika umieściłem na samym dole recenzji. Skończenie wszystkich misji głównych i pobocznych wraz z 100% synchronizacji, a także wbicie wszystkich osiągnięć z podstawki oprócz kupowania książek zajęło mi 35 godzin według Steama i 20 godzin według licznika w grze.
[h2]Zakończenie historii Ezio oraz Altaira[/h2]Gra dzieje się sporo lat po Brotherhoodzie, na tyle że jego znajomość nie jest konieczna (choć zalecana). Przedstawia ona ostatnią wielką przygodę Ezia, który szukając wiedzy zostawionej przez słynnego Altaira trafia do Masjafu z AC1, a następnie do Konstantynopola celem znalezienia kluczy otwierających komnatę w podziemiach Masjafskiej twierdzy asasynów. Znaczna część głównej fabuły opiera się właśnie o szukanie tych kluczy i ma bardzo przygodowy klimat, a grobowce/dungeony z poprzednich odsłon są tym razem głównymi misjami. Oprócz tego mamy tutaj flashbacki ujawniające fragmenty historii Altaira nieprzedstawione w pierwszym Asasynie, ani spin-offach jak Bloodlines. Wszystkie dzieją się na tej samej mapie (Masjaf z jedynki) i dopiero na ostatnich 3/4 misjach robią się ciekawsze (i lepsze). Zdecydowanie jednak stanowią ciekawą odskocznię od Konstantynopola i fajnie jest zobaczyć znowu Altaira w akcji. Poza tym wszystkim jest jeszcze wątek Asasynów z Konstantynopola oraz przejęcia władzy po sułtanie przez jednego z jego synów, a także romantyczna relacja Ezio z Sophią. To wszystko już bardziej przypomina to co widzieliśmy w poprzednich 2 odsłonach i jest to na przynajmniej tak samo dobrym poziomie. Ogólnie warstwa fabularna jest bardzo różnorodna, podobnie jak misje główne i imo to wszystko prezentuje w ogromnej większości bardzo dobry poziom (a zakończenie jest nawet wybitnie dobre).
[h2]Hookblade[/h2]Jest to główna i najlepsza nowość gameplay'owa z tej gry. Pozwala ono szybciej się wspinać i zastępuje ruch wyskoku w górę i łapania krawędzi z poprzednich gier. Służy też do łapania się gdy spadamy, zjeżdżania po linach rozsianych po mieście oraz nowej interakcji z lampami na krawędziach budynków - zamiast skręcić na nich 90 stopni w bok, możemy zahaczyć o nie hakiem i wyrzucić się do przodu na większy dystans. To wszystko, a w szczególności szybsze wspinanie poprzez wyskakiwanie w górę i przechodzenie do płynnej animacji podciągania się hakiem wydało mi się naturalną ewolucją serii i szkoda, że zrezygnowano z tego w następnych odsłonach. Oprócz tego hookblade pozwala też na nowe interakcje w trakcie walki jak niezbyt przydatne kontra z hakiem i kontr-kradzież, ale też trochę lepsze "hook & run" pozwalające na przewrócenie strażnika lub zrobienie przewrotu nad nim i wycofanie się z walki.
[h2]System craftowania bomb[/h2]W poprzednich odsłonach mieliśmy jedynie bomby dymne, ukrywające naszą obecność i ogłuszające wrogów, wystawiając ich na zabójstwa ukrytym ostrzem. Asasyni z Konstantynopola mają jednak własną kulturę materiałów wybuchowych i po całym mieście są rozsiane stacje do craftowania różnych rodzajów bomb. Możemy wybrać korpus decydujący o tym kiedy bomba eksploduje, proch który reguluje zasięg wybuchu oraz jeden ze składnikowych mających różne efekty po wybuchu. Niektórzy uważają ten system za zbędny, ale mi się on nawet podobał. Eksperymentowanie z różnymi efektami oraz korpusami było bardzo fajne i sporo z nich miało rzeczywiste zastosowania... To powiedziawszy, niektóre efekty są po prostu bardziej uniwersalne od innych i tym samym przydatne w większości sytuacji. W przypadku bomb ogłuszających z kolei mam wrażenie, że wszystkie efekty z kolei robiły w zasadzie to samo i poza innym wyglądem (np. jeden efekt oblewał wrogów krwią, inny rozsypywał gwoździe, jeszcze inny to klasyczne bomby dymne od których krztuszą się wrogowie i nic nie widzą) końcowy rezultat nie różnił się niczym.
[h2]Setting[/h2]Konstantynopol to jedno z piękniejszych miast w serii, w dodatku jest ono zupełnie nowe i znacznie mniej widać tutaj recykling assetów niż w Rzymie z Brotherhooda. Nieco egzotyczny, osmański klimat jest tu bardzo dobrze wyczuwalny dzięki arabskiej architekturze, kolorystyce oraz nowej, bardzo nastrojowej muzyce. Duży plus też za małą, ale za to bardzo wyjątkową drugą mieścinę obecną później w fabule. Konstantynopol ma niestety jeden minus - mimo rozdzielenia miasta na wiele dystryktów, każdy z nich wygląda praktycznie identycznie. Sprawę częściowo ratują pod tym względem landmarki jak Hagia Sophia, Wielki Bazar czy Wieża Galata, których widok zapiera dech w piersiach i sprawia, że od razu rozpoznajemy w jakiej części miasta jesteśmy.
[h2]Muzyka i Grafika[/h2]Podobnie jak przy Soundtracku Brotherhooda, doceniłem go bardzo dopiero po niedawnym ograniu. Soundtrack jest fenomenalny, prawie tak jak ten z dwójki. Ponownie mamy tu fenomenalne utwory eksploracji, równie dobre co w poprzednich 2 odsłonach, a także świetną, bardzo dynamiczną muzykę z pełnych akcji fragmentów. Bardzo spodobały mi się też bardzo emocjonalne różne wariacje main themu grane w przeróżnych cutscenkach. Graficznie gra zestarzała się tak samo jak Brotherhood (czyli całkiem nieźle), nawet jeśli były jakieś zmiany to niewielkie (jedyną bardziej zauważalną dla mnie był interfejs).
+ Jedna z najlepszych historii w serii z genialnym zakończeniem
+ Sporo widowiskowych, sprawiających masę funu do samego oglądania sekwencji
+ Ogólnie bardzo różnorodne i fajne misje główne
+ Przyjemne, pierwszoosobowe poziomy w stylu walking simulatora, rozwijające postać Desmonda i opisujące jego przeszłość, a także The Lost Archive polegające na tym samym tylko rozszerzające postać Claya (i trochę też Lucy)
+ Fenomenalny soundtrack
+ Piękny, choć trochę mało różnorodny Konstantynopol
+ Sprawiające sporo fun-u przy podróżowaniu po mieście Ostrze z Hakiem i linki do zjeżdżania
+ Podział na bronie trzymane w rękach i mniejsze narzędzia pozwalający na np. rzucanie nożami, albo strzelanie z pistoletu w trakcie walki bez potrzeby otwierania koła z broniami i gadżetami
+ Rozbudowa systemu rekrutacji asasynów - większy level cap Asasynów i możliwość uczynienia ich Master Assassinami - mistrzem pod którego opieką jest dana dzielnica, z czym związane są poboczne questy o całkiem wysokiej jakości
+ Powrót systemu wież templariuszy i rozbudowy miasta...
- …rozbudowany o odbijanie naszych wież przez templariuszy, co wymusza średniawą minigrę tower defense
+ Fajny pomysł z craftowaniem bomb o przeróżnych efektach...
- ...których część wydaje się zbędna przez to jak podobnie do siebie działa
- Znacznie mniej misji pobocznych niż w Brotherhoodzie i ogólnie poza misjami awansowania naszych rekrutów na Mistrzów brak ciekawszych misji pobocznych. Gdyby nie fakt, że Revelations ma na steamie osiągnięcia, to spędziłbym w nim jeszcze mniej czasu, a i tak mam mniej godzin niż w Brotherhoodzie
- Trochę drobnych problemów technicznych, w stylu przenikania przez tekstury
- Wymaga Ubisoft Connect, a przy wyłączaniu trybów online w ich starszych grach Ubislop usunął też DLC The Lost Archive oraz podobne do niego sekwencje Desmond's Journey z podstawki. Aby w nie zagrać trzeba pobrać pliki ze starszej wersji gry i umieścić je w odpowiednim miejscu. Polecam do tego ten tutorial:
https://steamcommunity.com/sharedfiles/filedetails/?id=3208375262
