Ancient Enemy

Ancient Enemy is so close to being a great game, but suffers from strangulation. You can only play levels once. You can't access most of the customization elements until very late in the game. This game needed to have a game mode where you had all the items and options available and fought enemies in a more freeform, replayable setting. As is, it barely gets a pass.

Very interesting game! Interesting spin on solitaire I'd say, seems simple at first but has some strategy to it.

I did not expect a twist on Mahjong. Ancient Enemy delivers a proper turn on your expectations that has modest depth that shakes up encounters, where quick-thinking and tactical prowess actually proves useful instead of mindless clicking. The story is... forgettable to say the least, with what might be one of the dullest main characters I've ever read.

Good card battling game

Połączenie karcianego bitewniaka z... mahjong? Tak mi to trochę wygląda. Gra ma dwa rodzaje wydarzeń - walka i zbieranie (?). Zasady tych dwóch różnią się głównie tym, że podczas walki możemy zginąć od obrażeń. Same starcia toczą się wedługo prostej zasady - z kart poukładanych niczym w mahjongu, musimy zabrać taką, której wartość wynosi o 1 więc ej lub mniej niż ostatnia karta, którą wyciągneliśmy. Tym samym odsłaniamy kolejną kartę i kontynuujemy. Gdy nie żadna karta ze stołu nam nie pasuje, możemy zakończyć kolejkę celem wyciągnięcia nowe 'ostatniej' karty z talii. I tu zaczynają się różnice miedzy walką a zbieraniem: karty na stole mają różne kolory, odpowiadające swego rodzaju typowi mocy. Podczas walk, nasz bohater jest wyposażony w umiejętności (o tym za chwilę), z których każda ma swoje wymagania pod kątem ilość uzbieranych punktów mocy danego koloru. Kończąc swój ruch, możemy wykorzystać jedną ze swoich umiejętności by wykonać akcję typu atak, obrona, czar czy co tam innego wyposażymy. Przeciwnik również posiada swoje akcje oraz statystyki, które możemy (a często wręcz musimy) podejrzeć przed walką. Dużym negatywnym zaskoczeniem było dla mnie wymuszenie korzystania tylko po 1 karcie na dany kolor/typ. Nie mogliśmy ruszyć do walki wyposażeni w dwa czary i tarczę albo dwie tarcze i miecz. Nie, mamy używać jednego ataku fizycznego, jednego magicznego i jednej obrony. Plus góra trzy przedmioty i trzy karty specjlane. Przeciwnicy nie mają kart specjalnych, ale za to mogą mieć kilka tego samego koloru. Wydaje mi się, że natrafiłem też na błędne opisy kart, co jest bardzo nie-cacy gdy przychodzi do liczenia obrażeń, jakie zadamy (gra nie oferuje rzetelnej predykcji). Całość brzmi niezgorzej na papierze, jednak w praktyce jest męczące. Wspomniane umiejętności oraz sprawdzanie przeciwnika przed walką, to coś, co musiałem robić o wiele częściej, niż bym sobie tego życzył. Mój bohater mógł być wyposażony tylko w 3 umiejętności aktywne, więc przed każdym starciem trzeba sprawdzić jaki rodzaj ataku przeprowadza przeciwnik (fizyczny czy magiczny), jaki rodzaj ochrony posiada przeciwnik (fizyczna czy magiczna) oraz jakie wrażliwości przeciwnik ma (lód, ogień i takie tam). Cała ta zabawa była dla mnie wysoce upierdliwa, niepotrzebnie spowalniała i tak już turową rozgrywkę. Fabuła jakaś jest, ale nie interesowała mnie, więc na plus opcja przewijania dialogów. Nie jest to też karciany rogalik, jakich mnóstwo ostatnio - przechodzimy kampanię, gdzie jedynie same wydarzenia mogą wylosować inne rozłożenie kart. Niestety gra nie wciąga jakoś szczególnie, wymóg majtania co chwilę skillami, sprawdzanie przeciwników i cała ta zabawa naokoło samej gry, skutecznie ostudziła mój początkowy zapał. Na dodatkowy minus gra też zdaje się mylić niektóre ustawienia dźwięku - wyłączyłem muzykę, a jednak nadal sobie brzdękoliła podczas walki, ponieważ jak się okazało, ta konkretna muzyczka, była w kategorii ambient. Interfejs jest źle przemyślany, w jednym miejscu jest mnóstwo niewykorzystanej przestrzeni, by w innym karty wzajemnie blokowały swoje opisy (lub by robił to kursor, którego przesunięcie chowało dany opis). Nie dotarłem do połowy, nim porzuciłem z nudów.

It's a pretty standard solitaire game. Chaining up combos, finding synergies between yor abilities (although quite limited) can be pretty satisfying. However I adore this this game, because I loved, loved, LOVED the story. You are a defender of this land, for unknown reasons raised from the dead. You have already lost-the land is desolate, save for roaming minions-your former comrades, corrupted by the bad fella. [spoiler] Eventually you find out that the reason you are alive is simply because the antagonist is bored. This is not the first time you have walked this path-the main bad just has nothing else to kill the time. And so when you eventually defeat them-what was that for? Why continue existence in a cursed world? Nobody left to fight for. Even if you were to defeat all the leftovers of the evil forces-you are doomed to live in a barren world. [/spoiler] I find that worldbuilding piece very subverting, and I would be delighted if it was captured within an AAA game.