Alfred Hitchcock - Vertigo

Riveting story !!!

Не зашло - какаято мелодрама на минималках, минимум детектива мистики или что такого. Смотрим плаксивую историю без права скипнуть иногда дергаем рычаги джойстика. ММм эталон Detroit become human по геймплеу в подобных - он цеплял, + недавно Fears of Fantom вышла - простая, мало бюджетная, но цепляет и дарит эмоции. А тут просто все натянуто, за уши притянуто сплошные соплежевания. Нерекомендую

1

amazing story, was hooked from beginning to end

Отличная игра для изи платины за 11 часов (если Вы такой же хлебушек как и я. Можно выбить и за 10). Да еще и по скидке. Кайф

„ALFRED HITCHCOCK VERTIGO” czyli… dramaty rodzinne, trauma i studium psychopaty OCENA: 3,5 / 5,0 PLUSY: + Wciągająca fabuła z kilkoma zaskakującymi zwrotami akcji + Ciekawie prowadzona narracja + Gęsty klimat psychologicznego thrillera + Całkiem przyjemny w odbiorze komiksowy styl graficzny + Dobra oprawa dźwiękowa MINUSY: - Niektóre zwroty akcji są przewidywalne - Wolne tempo akcji - Przeciętne animacje - Prosty gameplay i brak realnych wyzwań - Ograniczona regrywalność – gra „na raz” FABUŁA: 3,7 / 5,0 Gra jest bardzo luźną wariacją na temat wyreżyserowanego przez Alfreda Hitchcocka filmu z 1958 roku. Główny wątek fabularny opiera się na motywie powstałej w wyniku przeżytej traumy niepewności dotyczącej wspomnień nękających głównego bohatera. Gra umiejętnie bawi się konwencją psychologicznego thrillera, dzięki ciekawym zabiegom narracyjnym, w których aktualne wydarzenia przeplatają się z retrospekcjami. Zmieniająca się perspektywa pozwala poznać historię z punktu widzenia różnych postaci i dzięki temu lepiej wczuć się w opowiadaną historię, stopniowo odkrywając prawdę. Mocnymi punktami tej produkcji są jej psychologiczna warstwa oraz kilka całkiem zaskakujących twistów, chociaż trzeba przyznać, że nie wszystkie z nich mają równą siłę oddziaływania. Fabuła nie jest specjalnie oryginalna, a wiele z zaprezentowanych zabiegów narracyjnych jest dobrze znanych, niemniej solidne wykorzystanie wieloperspektywicznej konstrukcji, poparte przyzwoitą dramaturgią oraz całkiem fajnym ujęciem wątku psychologicznego, pozwalają na czerpanie przyjemności ze śledzenia wydarzeń. Atmosfera gry opiera się na nieźle skonstruowanym suspensie, wyrażonym w otaczającym protagonistę poczuciu zagrożenia oraz narastającej paranoi. Napięcie budowane jest konsekwentnie, niemniej zdarzają się przestoje, które nieco wytracają klimat. GRAFIKA: 3,2 / 5,0 Styl graficzny jest stylizowany na komiksową estetykę, która charakteryzuje się mocnymi kontrastami oraz wyrazistą kolorystyką i całkiem nieźle komponuje się z tonem opowiadanej historii. Każda z postaci ma swój własny charakterystyczny wygląd. Widać, że projektanci poświęcili trochę czasu na indywidualizację wizerunku bohaterów i wyszło im to naprawdę nieźle. Lokacje prezentują się równie dobrze, chociaż nie zawsze zadbano o wystarczająco szczegółowe odzwierciedlenie detali. Generalnie wnętrza wyglądają lepiej niż otwarte przestrzenie. W warstwie graficznej gry to animacje prezentują się najsłabiej. Ruchy postaci są momentami sztywne, a mimika ograniczona. Brak należytej ekspresji ma swój wpływ na nieco słabszy odbiór emocji w trakcie dramatycznych scen. DŹWIĘK: 4,3 / 5,0 Muzyka całkiem nieźle buduje napięcie (wyczuwalne inspiracje twórczością Bernarda Herrmanna – słynnego kompozytora muzyki filmowej, znanego m.in. ze współpracy z Hitchcockiem). Motywy instrumentalne autorstwa Juana Miguela Martína oparte są głównie na niepokojących smyczkach oraz dynamicznej zmianie tempa. Całość jest spójna i bardzo fajnie wplata się w fabułę gry. To czego brakuje, to jakaś wyrazista piosenka, która stanowiłaby punkt kulminacyjny. Niestety funkcji tej nie spełniają ani wolny kawałek „The ♥♥♥♥♥ In Me” skomponowany przez Josué Monchana i zaśpiewany przez Beatriz "Beícoli" Ruiz-Castillo, ani tym bardziej odbiegający klimatem szantowy, skoczny utwór „Leave Her Johnny”. Celem ambientów jest podbudowanie klimatu historii. Nie są one tylko tłem dla rozgrywki, ale pełnoprawnym narzędziem narracyjnym. To właśnie dźwięk często ma zdradzać napięcie wcześniej niż obraz. Odgłosy otoczenia nie są przesadnie efektowne, ale działają precyzyjnie i z wyczuciem nastroju rozgrywki. Do nagrania voiceoverów zaangażowana została bardzo solidna obsada (m.in. Florian Hutter, Margeaux Lampley, Tiffany Hofstetter i David Coburn). Głosy zostały dobrze dobrane, a interpretacje aktorów były naturalne i przekonujące. GRYWALNOŚĆ: 2,8 / 5,0 Mechanika jest prosta, skupia się na eksploracji otoczenia, wyborach dialogowych oraz okazjonalnych sekwencjach QTE. Rozgrywce brakuje jednak wyzwań, zarówno w samej grze, jak i w przypadku kompletowania osiągnięć (łącznie jest ich 31 i większość wynika z rozwoju fabuły oraz mniej lub bardziej szczegółowej eksploracji otoczenia) nie ma niczego, co zmusiłoby do jakiegokolwiek wysiłku. Sterowanie przy pomocy kontrolera jest intuicyjne i łatwe do opanowania, głównie dlatego że gra nie oferuje głębokiej interakcji. „Alfred Hitchcock Vertigo” to bardziej interaktywny film, a rola gracza ogranicza się jedynie do śledzenia rozwoju fabuły. Mimo wszystko produkcja ta potrafi wciągnąć, a także pobudzić pewne emocje wynikające głównie z dramaturgii wydarzeń oraz klimatu opowieści. PODSUMOWANIE „Alfred Hitchcock Vertigo” to solidny thriller psychologiczny, który nadrabia atmosferą i narracją to, czego brakuje mu w obszarze grywalności. Gra nie jest wizualnym majstersztykiem, ale potrafi zaangażować dzięki dobrze skonstruowanej intrydze. To propozycja przede wszystkim dla fanów gier narracyjnych, pod warunkiem, że zaakceptują ograniczenia gameplayowe i pewne niedociągnięcia w warstwie graficznej. CZY BYŁO WARTO? Tak. W listopadzie 2025 roku kupiłem tę grę za ok. 8,47 PLN (2,33 USD w przeliczeniu po kursie z dnia zakupu) i bawiłem się całkiem dobrze odkrywając meandry tej całkiem wciągającej historii o narastającej obsesji, szaleństwie, manipulacji oraz niepewności w rozróżnieniu wyobraźni i snów od rzeczywistych wydarzeń. SKALA OCEN 5,0 – Znakomity 4,5 – Bardzo dobry 4,0 – Dobry 3,5 – Solidny 3,0 – Przeciętny 2,5 – Nijaki 2,0 – Słaby 1,5 – Bardzo słaby 1,0 – Beznadziejny

Поначалу история тянется медленно, было желание дропнуть, но через пару часов не заметила, как увлеченно прохожу игру. Очень неожиданный поворот, о котором я и не догадывалась, в целом сюжет держал интригу до конца. Не сказать, что это легкая история для расслабленного вечера, потому что некоторые моменты впечатляют в плохом смысле, которые нужно переварить. Единственный минус как по мне, так это то, что нельзя перематывать сцены/диалоги, которые уже видел если проходишь повторно.