Wolcen: Lords of Mayhem

POE from Temu

no

Dead and burried. No coop possible.

fumble after fumble. bad game, dead development.

The game is unexpectedly good. I saw it a long time ago, but I didn't buy it earlier because the reviews weren't very good. However, I decided to give it a try, and in fact the game is fully optimised for PC — I didn't experience any bugs. I guess the only reason for the bad reviews is the lack of co-op, but I don't care about that. It is definitely better than PoE; the campaign is very interesting. In fact, I enjoyed it as much as, or even more than, Grim Dawn or Titan Quest. The drops are rewarding; I don't need to repeat anything until late in the game to find a better item. I don't need to die hundreds of times to complete the game; the campaign can be completed without dying.

A pretty basic Diablo clone. Loot is plentiful, and a little boring. Monsters are copied, different colors. Graphics, and abilities, are pretty decent. Except for summons. I'm playing as an offensive warrior, wearing full plate, but choosing avenging knight styled build attributes. I use a zweihander, you know? Somehow, I picked up a summon spell along the way, that doesn't seem to cost mana ("willpower / rage" in this game), and has three guys, with railguns (you read that right) follow me around blowing holes in everything I get near. It's actually a pretty good railgun simulator -- the shots are like lightning bolts that don't stop until they punch holes through like.. everything. And these guys.. they don't miss. I'm a warrior. I'm trying to play as a warrior. A melee guy. This summon is specific to melee guys, for some reason? I don't have to actually do anything but walk around while these guys blast everything they see. I decided to make a little mini-game about me trying to outdamage them, and.. yeah it's tough unless I jump in with my greatsword and my jump attack ability, and even then it's close. I get two hits on stage bosses before they die to railgun holes. Not actually very fun, because no challenge? Oh yeah, these guys count as me, so I get full xp... To be fair, you can just choose to not use this skill. I guess it's sort of like a "hey, do you want ez mode? Use this skill", but I kind of wish that was explained. Even if I was a mage, I don't think I would want this. Makes me wonder "what is the golem, the actual mage summon, like?" Even without this wierd superpower, the game just isn't balanced very well, and the monsters and environments are nicely detailed, but very repetitive. The monsters look the same, and act the same, and only really vary by outward color, hitpoints, and elemental attribute. The design team called this one in.

[b]Władcy zamętu[/b] Wolcen: Lords of Mayhem to jeden z wielu klasycznych przedstawicieli gier opartych o rąbanie i cięcie ;) W zasadzie każdy fan HnS-ów odnajdzie się tu bez problemu. Umiejętności pogrupowane "klasowo" choć w jednym drzewku, cechy rozwijane porcjami co poziom, współpracujące ze sobą hordy przeciwników o różnej sile i zdolnościach czy rynsztunek o różnokolorowej rzadkości i ocenie jakościowej. Czemu zatem władcy zamętu odpadli z walki o tron? [b]Pocztówka ze Stormfall[/b] Całość, prezentuje się naprawdę dobrze. Oprawa poza rozgrywką jest bardzo ładna a przerywniki zostały całkiem sensownie przemyślane. Nawet efekty aktywowanych umiejętności sprawiają dobre wrażenie. Szkoda w takim razie, że nie dopracowano tego wszystkiego. Animacje postaci są upośledzone, brakuje płynności. Do tego dochodzi sporo różnego rodzaju usterek np. pozostające na ekranie efekty, wiszące w powietrzu skrzynie, przeładowujące się tekstury czy nawet czarny ekran zamiast przerywnika. Do tego interfejs jest zupełnie nie przemyślany bo zarówno okna podglądu przedmiotów jak i okna rozmów zasłaniają całkiem sporą część ekranu co jest szczególnie uciążliwe przy korzystaniu z ekwipunku czy mapy wypraw. Choć trzeba przyznać, że umieszczenie zegarka obok mapki, to dobry pomysł. Dźwięki przez większość czasu dodają grze, ale w kilku sytuacjach brakuje odpowiedniej reakcji np. po wyczyszczeniu lochu nadal przygrywa złowroga melodia. [b]Syn Wielkiego Inkwizytora[/b] O ile kreator postaci ssie a Nasz wizerunek to jedynie zaciemniona sylwetka, to dalej jest już tylko lepiej. Postać rozwijamy w czterech, dobrze opisujących zależności parametrach. Do tego dochodzi koliste drzewko klasowe odpowiednio zgrupowane i oznaczone, które dodatkowo wspiera "powiązania". Mamy jeszcze znajdowane po drodze umiejętności (co akurat wypada ;) głupio), które znakomicie zaspokajają większość Naszych potrzeb i które wraz z aktywnym korzystaniem, wzmacniają się pozwalając dobrać im element czy augmentacje. Większość, bo niestety mnie brakowało jakiejś stałej aury czy dłużej trwających wzmocnień. Mamy tu aż 9 różnych rodzajów obrażeń, choć realnie nie ma to aż tak istotnej roli, jak początkowo myślałem. Fajnie wychodzi też balansowanie pomiędzy Siłą Woli a Wściekłością jako wspólnym zasobem oraz ograniczona, ale modyfikowalna liczba uników. [b]Armia Ahrimana[/b] Na Nasze życie dybie tu mnóstwo wszelkiego rodzaju kreatur, robactwa, automatonów, dzikusów, nieumarłych, demonów czy innych dobrze wyszkolonych wojowników. Ten miks, to przesada i nawet jak pasują do zmieniających się biomów, to współpraca przerośniętych żuka, kościotrupa i robota wygląda cudacznie. Tak samo umiejętności, którymi dysponują, nie są Nam dostępne a szkoda. Bywa też tak, że czasem dostajemy pojedynczy megacios choć nie za bardzo wiemy skąd. Co więcej operowanie przy dużej liczbie wrogów i dużej ilości porzuconego sprzętu może powodować problemy, bo kursor jest "delikatnie" przyciągany do przeciwników - do tego trzeba się przystosować. [b]Skarby z trzewi[/b] Jak nigdy, szukanie unikatów (tak szybko jak tu) mi się nie znudziło. O ile częstotliwość wypadania specjalnego sprzętu jest okej, to ilość zbieranych powtórek jest wręcz frustrująca. Do tego mamy nieadekwatne oznaczenia, bo taki miecz Lvl 13 RARE(3) potrafi być we wszystkim lepszy od miecza Lvl 17 LEGEND(4) a jedyny plus legendy, to jeden dodatkowy bonus i wyższa cena. Ale i tak musimy to "ręcznie porównywać", bo brakuje tu jakichkolwiek "strzałek" pomiędzy porównywanymi. Głupoty typu wypadanie topora z pająka, kościeja z łukiem czy demoniej macki pomijam :P Problemem bywa podniesienie przedmiotu, gdyż często znika jego "etykieta". Z dobrych rzeczy, które odnoszą się do łupów, to fakt, że każdy podniesiony element automatycznie powiększa Naszą "szafę" i w biegu możemy modyfikować Nasz wygląd, który pozostanie niezmieniony niezależnie od wymiany ekwipunku. Z tym wiąże się również zbieranie barwników (mnóstwo tego). Fajnie jest też móc wybrać nagrodę z kilku propozycji, dobrze, że sakwa jest uproszczona i opiera się wyłącznie o dwu- i jedno- kratkowe przedmioty. Wyrównanie cen również oceniam pozytywnie, bo nie trzeba się zastanawiać gdy w torbie skończy się miejsce a wypadnie coś fajnego. Mamy też klejnoty, ale te niestety nie łączą się co ogranicza Nasze możliwości na wczesnych etapach. [b]Naznaczony[/b] Historia z kampanii jest zbudowana w dosyć oczywisty sposób. Mamy jakiś wstęp, który co nieco Nam przybliża ten świat i zarysowuje konflikt. To dlaczego będziemy sami i zaczniemy "od zera" jest wplecione całkiem przyzwoicie i choć nie bez żadnych "ale", to nie wypada się czepiać. Ten pomysł w gruncie rzeczy nie jest zły, natomiast wszystko na co składają się kolejne etapy kampanii jest już mieszanką o zwyczajnie generycznej aurze. To w gruncie rzeczy miszmasz wszystkiego co znamy, połączenie kilku fajnych koncepcji w jeden bezpłciowy pomysł. Nie jest to tragiczne, ale trudno się zachwycać całością. Historia nie pozwala na zabłądzenie, brakuje tu dodatkowych zadań a "jaskinie", mimo że mają na końcu szybkie wyjście, nie opowiadają dodatkowej historii. To wszystko sprawia, że po kilku/kilkunastu godzinach zwiedzanie nie jest pierwszą opcją. Po, mniej więcej, 30 godzinach kampanii, odblokowujemy tryb będący delikatnym rozwojem czwartego (ostatniego) rozdziału. [b]Na skraju jutra[/b] Już czwarty akt był trudny do zniesienia, gdyż trwa blisko dwa razy tyle co inne akty a jedyne co w nim robimy, to wyprawy pozwalające posunąć czas a tym samym prace renowacyjne. Owszem, są to zarówno areny jak i dłuższe sekcje czy polowania (odwiedzanie kolejnych śladów celem wyboru modyfikatora i ostatecznie walka z Bezwzględnym Osobnikiem Siejącym Spustoszenie) i od czasu do czasu konfrontacja z porucznikiem symbolizującym jeden z atrybutów Ahrimana celem ułatwienia ostatecznego starcia. Tak, tryb Czempiona Stormfall jest właściwie tym samym, zamkniętym w niekończącej się pętli resetującej atrybuty i stan przygotowania na nadejście Złego. Dochodzi tu więcej budowli, w tym statek, dzięki któremu możemy wykorzystać mapy, ale nie oszukujmy się, nie czyni to gry ciekawszą. Poziom wyzwania co prawda rośnie wraz z każdą wyprawą i do tego dochodzą stałe modyfikatory ekspedycji, ale w ogólnym rozrachunku i to nie jest czynnik ożywiający to nudnawe mielenie. Dla bezmyślnego odpoczynku może się sprawdzić choć sugeruję krótsze sesje. Na koniec wspomnę jeszcze, że część osiągnięć może nie zadziałać a część wymaga setek godzin.

So much potential and then the devs just abandon the game. And then go on to create a new one instead of taking the millions they got and fix this game. If you get it for free or like a coin, then you can play the campaign for some hours.