The Life and Suffering of Sir Brante

Игра про дроч цифр и характеристик гг, рпг тут вообще не пахнет. Играть только с перемоткой назад главы иначе горящая жопа вам гарантированна

Don't have enough stats to recommend it

the story is deeply uninspired, drags on unnecessarily long. text is written rather poorly for such text-heavy experience. gameplay loop gets boring after about an hour, you're not even curious to go back and choose something else just because you feel exhausted from the bloated narration. got the game for free but still want my money back

Really enjoyed the game and it's excellent writing up until chapter IV (of V). The game works by having choices influence stats which later can unlock new paths and choice options. By default you can see which stats will be modified so you can progress towards certain endings. In theory, Chapter IV is supposed to be culmination of your past choices. In practice, a lot of logical choices are locked behind arbitrary stat checks. I was often forced into choices that made no sense for my character based on the values he pursued. The game tells you to "just go with the flow" but it's just a frustrating experience. Even worse, the game throws a curveball right before the chapter end, forcing you into a specific choice that lowers an important stat and locking you out of the ending you wanted right in front of it. I had to restart chapters and save-scum many times to finally get the the perfect combination of choices to lead to an ending that felt I was cheated out of. With all that said, this is one of the better narrative-driven stories I've played. Outside of the frustration of the last few chapters, it was an excellent story with interesting events and great writing. Edit: I forgot to add the game tells you that if you max your stat it will be used once per game for a very important decision. I never was offered that skill check, which made maxing that stat at the expense of others, a complete waste.

[b]Paragrafówka[/b] The Life and Suffering of Sir Brante, to w zasadzie gra paragrafowa. Oczywiście gra udaje coś więcej dodając jakieś wskaźniki opisujące postać, ale w gruncie rzeczy służą one wyłącznie zawężaniu możliwości wyborów każdego podejścia. Nie ma tu nic innego jak wskazywanie jednej z kilku opcji i to tylko w części, konkretnych momentów, prowadzonego opowiadania - niestety. Mimo hasła "it all depend on you", należy przygotować się na podróż pomiędzy stałymi wydarzeniami ustalonego z góry harmonogramu :| [b]Życie Pana Brante[/b] To jedna z niewielu gier, gdzie możemy realnie poczuć się bohaterami tej opowieści. Zaczynamy bowiem jako niemowlę i tak długo, jak dokonujemy "bezpiecznych" wyborów (nieprowadzących do prawdziwej śmierci), to odkrywamy kolejne tajemnice świata, zapisując kolejne strony Naszego życia a wraz z nimi, określamy się dokonując kolejnych i kolejnych wyborów aż do.. No właśnie, chciałoby się powiedzieć, że do śmierci, ale niestety i tutaj rozgrywka nie daje Nam możliwości dotrwania do naturalnego końca, bo grę zamyka wydarzenie, które musi nadejść w takiej lub innej formie. Niemniej, przez ten zabieg, znika całkowicie problem braku wprowadzenia do świata. Wszystkiego, co jest Nam potrzebne do zrozumienia zasad tu panujących, uczymy się wraz z dorastaniem i doświadczeniami Naszego bohatera. To podejście wywołało u mnie nie lada zachwyt i wciągnąłem się na tyle, że przykładowo, w trakcie faktycznie zastanawiałem się, którą ścieżkę zawodową wybrać - fantastyczne odczucie :D [b]..i jego cierpienie[/b] Ten fantastyczny świat potrafi wciągnąć. Mimo wielu oczywistych nawiązań, odbiera się go jako coś świeżego. Bogowie i różne interpretacje świętych ksiąg, starożytne rasy, podział klasowy, różne ugrupowania i relacje w rodzinie. Tak wiele elementów może wpływać na relacje czy inne opisujące Nas wskaźniki. I tu pojawia się problem. Ból wyboru niestety nie wynika wyłącznie z mnogości powiązań i zależności. Głównym powodem jest brak zachowania w tym wszystkim logiki czy dobitnie odczuwalnego efektu domina. Każdy w tym świecie może trzykrotnie doznać śmierci (pomniejsza śmierć) zanim ostatecznie trafi na "sąd ostateczny". Czasem więc, można by chcieć taki krok podjąć celowo. I o ile temat ten jest w treści poruszony przy kilku sytuacjach (np. matka), to przez całą rozciągłość rozgrywki brakuje jakiegokolwiek głębszego wpływu gdy śmierć dosięgnie Ciebie - możemy umierać a i tak historia toczy się tak, jak Twórcy ją zaplanowali, bez wtrąceń z tym związanych, ot dodatkowych kilka stron do przerzucenia. Co dodatkowo może frustrować to momenty, gdzie teoretycznie pomniejsza śmierć (nie czwarta) staje się prawdziwą bez żadnego uzasadnienia. Kończąc ten wątek, gdy staniemy przed Bliźniakami, to niezależnie od Naszych poczynań, sami sobie wybieramy czy zostaniemy "potępieni" czy "zbawieni" - ma to sens (: [b]Taka nasza Dola[/b] Każdemu, w tym społeczeństwie, od urodzenia narzucona zostaje Dola (Pospulstwo lub Szlachta, jest jeszcze standardowo Duchowieństwo, ale tę trzeba sobie wybrać) wynikającą ze statusu swoich rodziców. Każdy zgodnie z główną doktryną panującej tu wiary ma jasne wskazania co może a czego nie. I takim próbom będziemy poddawani co i rusz. A testy będą wyjątkowo trudne, bo mimo jasnego określenia Naszego stanu, nigdy nie będzie Nam dane być kimś jednoznacznie oddanym swojej Doli. Nawet wybierając wszystkie "adekwatne" opcje i tak historia wrzuci Nas w zdarzenia łamiące te zasady, pomijając możliwość dokonania wyboru. Z opcjami do wyboru jest również taki problem, że często brakuje najbardziej oczywistych opcji lub opcji "biernych". Albo momenty, gdy warunki nie pozwalają Nam podjąć jakiegokolwiek wyboru, ale i tak to My musimy kliknąć tę jedyną niewyszarzoną opcję. Ten problem ma źródło u podstaw, bo podejmowanie tu decyzji jest związane z jawnie wplecionymi trzema głównymi ścieżkami, które bazują na odpowiednio im przypisanych "zdolnościach" zdobywanych konkretnymi wyborami (jest tryb gry ukrywający wynik wyboru). Ten mechanizm praktycznie niweluje swobodę działania, choć jej nie zamyka całkowicie, co widzimy dopiero z czasem, gdy brakuje Nam konkretnych "zasobów", bo wtedy zaczniemy tracić możliwości wyboru idąc przez resztę historii niemal jak po sznurku :/ [b]Rodzina nie do poznania[/b] Do tego wszystkiego mamy relacje z rodziną. Niezależnie od podejścia, żaden członek rodziny (jakimś cudem mamy w rodzinie cały przekrój społeczeństwa) nie może się zmienić (żadna inna postać w zasadzie też), więc te z góry zakładane trudne momenty, niezależnie od Naszych decyzji na przestrzeni całej rozgrywki, po prostu wydarzają się. O ile w pierwszym przejściu takie relacje były po prostu mało zrozumiałe o tyle w kolejnych, oglądanie identycznych scen i problemów, mimo wydawałoby się wybrania zupełnie innej drogi życia, żeby nie powiedzieć gorzej, po prostu rozczarowuje :( [b]Marny los Pana Brante[/b] Prawda jest taka, że to nie jest gra wyjątkowa. Owszem, czyta się to dobrze, tło i ogólna narracja potrafi bawić, wciągnąć a nawet poruszyć (za pierwszym razem!). Gra jest stylowo ładna, choć część grafik nadmiernie powtarza się a część zwyczajnie nie pasuje do opisów. Mimo to, jest to pojedyncza historia z kilkoma odnogami zauważalnymi dopiero od połowy gry i mającej realne rozróżnienie dopiero na sam jej koniec, choć też nie do końca. Oprawa audio, mimo braku lektora, jest znośna. Tło jest przyjemne a zastosowanie "wrzutek" dźwiękowych to dobry pomysł, ale gdy muzyka zbyt długo się nie zmienia a efekty powtarzają się zbyt często, i na dodatek czasem w mało dopasowanym momencie, to myślę, że całościowo, nawet z tym czym dysponowali Twórcy, można to było spiąć dużo lepiej. Trzeba też dodać, że gra posiada błędy. Jakieś drobne literówki czy dosłownie kilka dziwnych układów tekstu albo niezrozumiałe podziały stron po jednym zdaniu na całej karcie oraz problem z obracaniem stron a tym samym blokowanie dalszej rozgrywki (występuje przy szybszym stronicowaniu, głównie w sekcjach podsumowujących etapy życia). Są też problemy z osiągnięciami, ale to akurat szczegół, bo zakładam, że mogą wynikać z bardziej złożonego warunku a nie samego efektu do jakiego trzeba doprowadzić :'(

не советую. сначала вроде все круто, к этапу взрослой жизни игра просто начинает гасить, половина выборов не несут ничего хорошего. в итоге вроде всю главу балансировал и шел к определенным событиям, но семья распалась и оттон избежал суда. а потом еще и истинную смерть получил от его же рук, просто ахуенно, браво.

The game is too heavily reliant on stats. Midway through, due to a lack of characteristics, I constantly had only one option available, which killed all the story's variability along with any motivation to keep playing